Fake

Dat de wereld wordt overspoeld met ‘fake’ nieuws mag toch hopelijk voor bekend worden geacht. Als kranten boven hun artikel dan ook nog eens misleidende koppen gaan plaatsen, dan wordt het wel leuker maar niet makkelijker om nog te begrijpen waar het in deze wereld om gaat. Mijn beste vriend Derrik was deze week ook even helemaal de weg kwijt. Mijn vaste kroegmaatje is iemand die graag koppen snelt maar niet de moeite neemt om een artikel volledig uit te lezen. Laat staan dat hij eventuele onderliggende of diepgravende achtergrond stukken leest. Pogingen om hem aan NRC Next te helpen mocht niet baten. Hij blijft zich richten op de vette kopen van de grootste krant van Nederland. Er is dan niet veel nodig om hilarische discussies te krijgen. De telegraaf kopt: ‘Orlando B. bleek wolf in schaapskleren.’

Nu ken ik maar 1 Orlando B., dus is dat bij Derrik zeker ook het geval. Rood aangelopen laat hij mij de kop lezen.
‘Die elf uit de Lord of the Rings blijkt een grote viespeuk te zijn’ roept hij ondertussen.
‘Hij heeft met ik weet niet hoeveel vrouwen seks gehad. Een kutpiraat is het.’
Ik lach een beetje en probeer de krant uit zijn handen te grissen.
‘Heb je wel de goeie voor je’ vraag ik nog. Ondertussen heb ik het papier in handen. Nadat Derrik een beetje is uitgeraast, probeer ik hem aan zijn verstand te brengen dat het hier om iemand anders gaat. Een priester nog wel. Onder het mom van duiveltjes uitdrijven, heeft hij op z’n dooie gemak het halve dorp gepenetreerd. Niet alleen vrouwen maar ook minderjarige meisjes waren slachtoffer van deze wolf. En erger nog, zijn stroming die luistert naar de  intrigerende naam Rains of Blessingkerk, heeft inmiddels ook haar sporen in Nederland. In 2012 was deze goeroe in Nederland op tournee en niemand weet hoeveel duivels inmiddels zijn uitgedreven. Een teleurgestelde kijkt Derrik mij aan.
‘Had hij maar geen Orlando B. moeten heten’ hoor ik hem nog zachtjes zeggen.

Dat Derrik niet erg rubriek vast is, blijkt wel nog geen 3 minuten later. Op zijn mobieltje laat hij me een filmpje zien van een groep 14-15 jarigen die een biljet van 50 gulden onder ogen krijgen. Dit naar aanleiding van het overlijden van de ontwerper eerder deze week. De reacties zijn hilarisch. Een groep millennials die nooit een gulden hebben gekend, weten blijkbaar ook niets van wat er voor hun geboorte speelde. De een wijst het toe aan nep geld, een ander vindt het zo gekleurd het zal wel uit Amerika komen. Terwijl ze daar alleen maar de kleur groen kennen. Iedereen noemt het euro’s terwijl er toch duidelijk gulden opstaat. De meesten hebben nog nooit van het woord gulden gehoord. Ze geloven de verslaggever gewoonweg niet. Zelfs als hij beweert dat het werkelijk guldens waren. Buikschuddend nippen we aan ons biertje.

De krant ligt nog voor ons. Het blad lijkt wel meer nep inhoud te hebben dan ik dacht. De tweede partij van Nederland denkt namelijk nog steeds aan regeren en op de Voque prijkt, lees ik, Victoria. Wel het meest neppe Spice meisje uit de band. Marrokkanen die zich niet meer veilig voelen in Nederland hebben een meldpunt. En omdat de programma’s van ‘onze’ Erica niet meer scoren, wordt de ex-zwemster, china expert en super Bobo uit de Olympische beweging door omroep Max aan de kant gezet. Ze prijkt naast een foto van een nep president die maar weer eens een beperking aankondigd, dit keer richting Cuba. Smullen is het. Gelukkig pompen we nog steeds miljarden in de bodemloze put die Griekenland heet. Het instituut dat onze centjes maar blijft storten is inmiddel met een meerderheidsbelang van meer dan 50% van de schulden, eigenaar van het land. Derrik zijn brein is in topform.
‘Misschien kunnen we die guldens naar Griekenland sturen. A) ze herkennen het niet, B) het helpt toch niet en C) terug komen doet het niet dus missne we niks.

We kijken elkaar eens diep in de ogen. We begrijpen elkaar. Een flinke slok en over tot de orde van de dag. Een potje backgammon.

Geplaatst in Opinie | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Opa

Inzending NPO boekenweek schrijfwedstrijd.

Opa is dood. Na 92 jaar heeft zijn hart hem in de steek gelaten ondanks de dagelijkse dosering aan medicijnen. Ik zal hem herinneren als een bijzonder man. Komend uit de Amsterdamse pijp zat hij vol met humor die velen maar niet wilden begrijpen. Een pestkop bij uitstek die ruim 55 jaar lang mijn grootmoeder de kast opjaagde. Telkens weer en vaak met hetzelfde. Opa had iets mysterieus. Werkend in de blikfabriek was hij al snel een aantal delen van zijn vingers kwijt. Als klein jongetje had dat een ongekende aantrekkingskracht. Een hand met halve vingers prikkelde de fantasie als geen ander. Messen en slachtpartijen speelden door mijn hoofd. Om achter de werkelijke gebeurtenis te komen gaven mijn ouders steeds hetzelfde antwoord: Opa praat daar niet graag over. Het mysterie werd verder aangewakkerd.

De goede man leerde mij vissen. Bracht mij plantkunde bij en was een groot verteller. De tussenuren van school waren nooit vervelend. Na de lunch had Opa altijd wel een verhaal. Hangend aan zijn lippen was een uur zo voorbij. Klifhangers waren op zijn lijf geschreven. Hij stopte altijd op het moment suprême. Ik keek dan naar mijn grootmoeder die schuddend naar mij keek. Je gelooft het zelf toch niet jongen, zei ze dan. Een brede glimlach verscheen op zijn pokdalige kop die hij daarna tegen de antimakassar legde voor zijn middagslaapje. Weer een poets gebakken.

Op een dag zag ik in de boekenkast een heel oud boek staan. Eentje met een slot erop. Het was gestald op een driepoot, zoals je ook wel Bijbels en andere kostbare boeken ziet. Iets dichterbij bekeek ik de fluwelen kaft met de krullende letters. Het moest wel iets heel speciaals zijn als Opa dat zo uitstalde. Onder het grijze woordje ‘De’ pronkten de gouden woorden ‘Verboden Vruchten’. Ik wilde het pakken maar Opa greep in. Verboden voor mij klonk het. Ik moest eerst maar eens wat ouder worden. Een obsessie was geboren.

De jaren daarna heb ik diverse keren een poging gedaan het boek te bemachtigen. Telkens kreeg ik hetzelfde antwoord. Een keer had ik het in handen maar het zat uiteraard op slot. En openbreken zou een doodzonde zijn. Op mijn 21ste deed ik wederom een verzoek. Ik moest nog maar even wachten zei Opa. Van uitstel komt afstel riep ik wijselijk. Weer die brede glimlach. Ik heb het nooit mogen ontvangen.

Gister sprak ik op zijn crematie. Ik refereerde aan zijn avontuurlijke verhalen en de pesterijtjes die hij met iedereen uithaalde. Ik deed het af met Amsterdamse humor. Na afloop duwde Oma een kist in mijn handen. Dit wilde hij graag, zei ze. Een klein sleuteltje in een kist. Echt iets voor hem. Het boek was eindelijk voor mij. Ik mag nu de geheimen onthullen van een mysterie dat me al 40 jaar bezighoudt. De kaft ruikt naar avontuur. Gespannen draai ik het sleuteltje om. Het papier kraakt als ik het openvouw. Niets. Geen letter. Blanke pagina’s. Dan zijn handschrift.
Je gelooft het zelf toch niet, jongen?

Geplaatst in Korte Verhalen | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Beurs

Het gebeurt niet vaak. Zeldzaam als het is dat er 5 planeten op een rij staan, zo zeldzaam is het dat de beurs der beurzen gelijk valt met carnaval. Alles wat gepensioneerd is, niet meer werkt of voor andere reden langs de deur loopt, trekt de komende weken massaal naar dit carnavaleske festival in Amsterdam. Het mekka van dom vermaak waar iedereen je van alles wijs kan maken, is de ideale opwarmer voor de verkiezingen in maart. Zoals de huishoudbeurs zichzelf promoot: het gezelligste uitje van Nederland. Bij het opschrijven hiervan krimpt mijn maag ineen.

Van huis uit was moeder gelukkig geen fan. Dus gingen wij nooit. Misschien daarom ook wel dat ik een apathie tegen dit soort volksvermaak heb. Om toch een objectief beeld te vormen over wat er op deze   megabijeenkomst te beleven valt, heb ik de agenda eens bekeken. En dan doel ik natuurlijk op echte happenings buiten het je laten volgooien met drankjes en je te over doen aan alles wat er maar te vreten wordt aangeboden. Nee, serieuze zaken waar je wat mee kunt.

Zo kwam ik in het creatief paviljoen haken is hot tegen. Nou ken ik die activiteit nog van mijn Oma. Ik meen zelfs dat mijn moeder het ook nog deed, maar sindsdien had ik toch echt de illusie dat het net als de pokken volledig uitgeroeid was. Maar nee, het is hot en de verzorgingshuizen van Nederland haken zich helemaal dicht om de slechte zorg maar te verkappen. Punniken deed ik als kind weleens. Uit verveling en omdat iedereen het deed. Zo’n koordje haken op en leeg houten garenklosje met vier spijkertjes erin. Als ik dat nu aan mijn kinderen zou leren verklaren ze me voor gek. Of er niet een App voor is zullen ze vragen.

Maar er zijn gelukkig ook andere hoogtepunten die nuttige zaken behelzen. Zo is er een workshop voor een het maken van een bodyscrub zeepje. Niet verwarren met een zomerzeepjes ketting. Ik zou niet weten wat ik zonder zoiets in mijn badkamer moet doen. Als iemand bij mij met zoiets thuis zou komen ging het regelrecht de bak in. Niet getreurd, we kunnen ook gaan discussiëren. In een sessie over Happy en Healthy mag je namelijk wél over menstruatie komen zeuren. Hoe verzinnen ze het. Iedereen met een gezonde vrouw of met nakomelingen van datzelfde geslacht weet dat er altijd gezeurd wordt over dat onderwerp. Mijn spaarpot zou rijkelijk gevuld zijn als ik voor elk woord pijn, buik en sukkel je begrijpt er niks van een euro zou krijgen.

Maar het kan blijkbaar nog erger. Een sessie bijwonen van het best verkozen medium Omata Tutini. Ik verzin het niet, het staat echt op de kalender. Eenmaal bij haar geweest loop je depressief verder over de beurs en stamp je nog wat extra vreetwerk naar binnen. Je hebt zojuist gehoord dat je ooit een keer doodgaat. Vreselijk allemaal. Als we het over fake news hebben, dan hebben we er hier wel een te pakken denk ik.

Beelden van een in een carnavalskostuum verklede man doet mijn vermoeden van de twee evenementen bevestigen. Op de vraag wat hij daar doet vertelt hij vrolijk dat de bezoekers voor 90% uit vrouwen bestaat. De hartjes in zijn oren bengelen vrolijk heen en weer als hij breeduit begint te glimlachen.
‘En daar komt ik voor.’
Hij is uit op de vrouwtjes.
‘Verkleed willen ze met mij op de foto, kopje koffie en dan hupsakee, van het een komt het ander he?’
Je dost je dus uit om vervolgens de koffer in te duiken om eens even flink te gaan haken zodat er niets meer te zeuren valt. Daarmee bewijs je nog maar eens keer dat Omata het weer eens fout had. Paringsdriften die je normaal gesproken bij dieren ziet, doen zijn intrede op de beurs. Hij voegt eraan toe dat de beurs voortaan zijn naam maar moet veranderen in Datingbeurs. Of ze daarmee ook zoveel van dat volk kunnen lokken als nu, wens ik te betwijfelen.

De beurs der beurzen. Als je politiek een slag wil slaan in maart moet je er op de beurs bij zijn. Daar loopt het electoraat dat altijd hoog scoort in de peilingen in de categorie weet niet. Daar zijn de zieltjes te koop die het verschil gaan maken. Ze laten zich alles aansmeren en geloven van alles. Armen vol met prullaria die binnen een week weer in de vuilnisbak belanden. Of, nog even bewaren en laten verpatsen door je kleinkind op de vrijmarkt. De vergelijking met de politiek is bijna daar. Ze beloven van alles, neemt het mee naar huis en geeft dan je stem aan hen. Maar al snel zie je niets terug van wat ze je meegaven, dus onvrede en overboord met die lui.

Het enige waar ik dan nog wel € 17,50 voor over zou hebben is de workshop leer alles over papegaaiengedrag.  Misschien dat ik dan de politiek een keer ga begrijpen.

Geplaatst in Opinie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen