Beurs

Het gebeurt niet vaak. Zeldzaam als het is dat er 5 planeten op een rij staan, zo zeldzaam is het dat de beurs der beurzen gelijk valt met carnaval. Alles wat gepensioneerd is, niet meer werkt of voor andere reden langs de deur loopt, trekt de komende weken massaal naar dit carnavaleske festival in Amsterdam. Het mekka van dom vermaak waar iedereen je van alles wijs kan maken, is de ideale opwarmer voor de verkiezingen in maart. Zoals de huishoudbeurs zichzelf promoot: het gezelligste uitje van Nederland. Bij het opschrijven hiervan krimpt mijn maag ineen.

Van huis uit was moeder gelukkig geen fan. Dus gingen wij nooit. Misschien daarom ook wel dat ik een apathie tegen dit soort volksvermaak heb. Om toch een objectief beeld te vormen over wat er op deze   megabijeenkomst te beleven valt, heb ik de agenda eens bekeken. En dan doel ik natuurlijk op echte happenings buiten het je laten volgooien met drankjes en je te over doen aan alles wat er maar te vreten wordt aangeboden. Nee, serieuze zaken waar je wat mee kunt.

Zo kwam ik in het creatief paviljoen haken is hot tegen. Nou ken ik die activiteit nog van mijn Oma. Ik meen zelfs dat mijn moeder het ook nog deed, maar sindsdien had ik toch echt de illusie dat het net als de pokken volledig uitgeroeid was. Maar nee, het is hot en de verzorgingshuizen van Nederland haken zich helemaal dicht om de slechte zorg maar te verkappen. Punniken deed ik als kind weleens. Uit verveling en omdat iedereen het deed. Zo’n koordje haken op en leeg houten garenklosje met vier spijkertjes erin. Als ik dat nu aan mijn kinderen zou leren verklaren ze me voor gek. Of er niet een App voor is zullen ze vragen.

Maar er zijn gelukkig ook andere hoogtepunten die nuttige zaken behelzen. Zo is er een workshop voor een het maken van een bodyscrub zeepje. Niet verwarren met een zomerzeepjes ketting. Ik zou niet weten wat ik zonder zoiets in mijn badkamer moet doen. Als iemand bij mij met zoiets thuis zou komen ging het regelrecht de bak in. Niet getreurd, we kunnen ook gaan discussiëren. In een sessie over Happy en Healthy mag je namelijk wél over menstruatie komen zeuren. Hoe verzinnen ze het. Iedereen met een gezonde vrouw of met nakomelingen van datzelfde geslacht weet dat er altijd gezeurd wordt over dat onderwerp. Mijn spaarpot zou rijkelijk gevuld zijn als ik voor elk woord pijn, buik en sukkel je begrijpt er niks van een euro zou krijgen.

Maar het kan blijkbaar nog erger. Een sessie bijwonen van het best verkozen medium Omata Tutini. Ik verzin het niet, het staat echt op de kalender. Eenmaal bij haar geweest loop je depressief verder over de beurs en stamp je nog wat extra vreetwerk naar binnen. Je hebt zojuist gehoord dat je ooit een keer doodgaat. Vreselijk allemaal. Als we het over fake news hebben, dan hebben we er hier wel een te pakken denk ik.

Beelden van een in een carnavalskostuum verklede man doet mijn vermoeden van de twee evenementen bevestigen. Op de vraag wat hij daar doet vertelt hij vrolijk dat de bezoekers voor 90% uit vrouwen bestaat. De hartjes in zijn oren bengelen vrolijk heen en weer als hij breeduit begint te glimlachen.
‘En daar komt ik voor.’
Hij is uit op de vrouwtjes.
‘Verkleed willen ze met mij op de foto, kopje koffie en dan hupsakee, van het een komt het ander he?’
Je dost je dus uit om vervolgens de koffer in te duiken om eens even flink te gaan haken zodat er niets meer te zeuren valt. Daarmee bewijs je nog maar eens keer dat Omata het weer eens fout had. Paringsdriften die je normaal gesproken bij dieren ziet, doen zijn intrede op de beurs. Hij voegt eraan toe dat de beurs voortaan zijn naam maar moet veranderen in Datingbeurs. Of ze daarmee ook zoveel van dat volk kunnen lokken als nu, wens ik te betwijfelen.

De beurs der beurzen. Als je politiek een slag wil slaan in maart moet je er op de beurs bij zijn. Daar loopt het electoraat dat altijd hoog scoort in de peilingen in de categorie weet niet. Daar zijn de zieltjes te koop die het verschil gaan maken. Ze laten zich alles aansmeren en geloven van alles. Armen vol met prullaria die binnen een week weer in de vuilnisbak belanden. Of, nog even bewaren en laten verpatsen door je kleinkind op de vrijmarkt. De vergelijking met de politiek is bijna daar. Ze beloven van alles, neemt het mee naar huis en geeft dan je stem aan hen. Maar al snel zie je niets terug van wat ze je meegaven, dus onvrede en overboord met die lui.

Het enige waar ik dan nog wel € 17,50 voor over zou hebben is de workshop leer alles over papegaaiengedrag.  Misschien dat ik dan de politiek een keer ga begrijpen.

Geplaatst in Opinie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

50’er

‘Je vriendin zal maar Gabriela P. heten. Als ze dan ook nog uit Duitsland komt, pas dan op je tellen. Of beter gezegd, neem geen blinddoek en zorg dat het gereedschap achter slot en grendel zit.’

Rinus zat op zijn praatstoel. Hij was zelfs zo opgewonden dat het halve buurtcafétje kon meegenieten van wat hij zojuist uitkraamde.
‘Dat wijf is volkomen geschift. Hij leefde nog, weet je?’
Ik keek Rinus aan, knikte en nam een heerlijke slok van mijn gin-tonic. Ik dacht dat ik wist waar hij het over had maar voor de zekerheid moedigde ik hem nog even aan.
‘Niet te geloven man, en zij zaagde erop los?’
‘Ja, inderdaad niet te geloven toch? Ze had hem vastgebonden en een blinddoek voorgedaan. Hopend op een lekker momentje hoor je dan ineens een cirkelzaag. Man, ik zou het niet meer hebben. Je vreest voor je plassertje en dan gaat je arm er opeens af. Niet normaal.’

De bevestiging was daar. Rinus refereerde aan de gruwelijke moord die door deze Gabriela gepleegd is. Het gaat mijn fantasie te boven wat daar precies is gebeurd en vooral ook hoe je zoiets kan doen. De politie kwalificeerde de plaats van het delict als een hippie-huis. Naar mijn idee een beetje zachte uitdrukking voor een horror toneel als dit. Gelukkig vertelt het verhaal dat er alcohol en mogelijk drugs in het spel waren. Ik kan me al niet voorstellen hoe je anders tot dit soort idiote spelletjes komt.

Niet te verwarren met het incident wat alles en iedereen bezighoudt de afgelopen periode. De kwestie Paay. Nu was ik zelf op een kleine vakantie en het bericht druppelde redelijk laat door. Wat op de bewegende beelden plaatsvond was bewust, wist iedereen van en was er was ook geen dwang. Dat het naar buiten komt en de manier waarop, daar heb ik geen woorden voor. Ik dacht dat je al behoorlijk ziek was als je dit filmt maar hoe geschift ben je als je dit met iedereen deelt? Wat iedereen in zijn privésfeer met zichzelf doet of laat doen, is een zaak vanachter die grote privé deur en moet vooral daar blijven. Ik heb de video pas veel later gezien en had het van horen zeggen, maar bij terugkomst in de kroeg werden de missende details al snel gekleurd en wel ingevuld door Rinus.

Op het scherm achter de pooltafel verschijnen de beelden van RTL Late Night. Bij het in beeld brengen van Marieke ‘side-kick’ Elsinga schiet een kop van de Linda door mijn hoofd. Niet dat ik zulke prullaria lees maar het was wel een opvallende aankondiging. Mark Rutte zou worden geïnterviewd door Marieke en dat wekt volgens het blad, alsof onze premier eindelijk zijn vrouw heeft gevonden.
‘Kijk Rinus, de nieuwe vrouw van jouw Mark’ roep ik terwijl ik naar de breedbeeld wijs als zij in beeld komt.
‘Ja, hebbie het ook gelezen? Lekker meissie hoor. Ik zou ervoor tekenen. Of zou ze ook stiekem van vreemde gedachten hebben?’
Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Waar doel je nu op? Die Duitse of Patricia?’
Rinus toverde een glimlach op zijn mond.
‘Rinus!’

Mijn fantasierijk ingestelde brein wachtte niet op Rinus zijn antwoord.
Ik zie Mark voor me met een blinddoek voor. Op aanwijzen probeert hij het doel te raken maar zolang zij praat zal het wel mis zijn. Op de achtergrond hoor ik een opstartende zaag. Het lukt Mark nu nog minder goed te richten. Uiteindelijk lekken de beelden uit bij de PVV en worden ze verspreid door diverse trollen van andere partijen. Arme Mark, heel Nederland vindt hem zielig en hij wint daardoor nipt de verkiezingen. Dan onthult de oppositie dat de dame uit het filmpje, de aanstaande bruid van Mark is. Marieke heet ze. Knappe score voor een vijftiger, denk ik dan.

Geplaatst in Opinie | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Dopamine

Het groepje mensen bij de purser aan de gate, verraadt dat er iets aan de hand is. Even later is ook bij ons bekend dat de vlucht vertraagd is. Door de dag opgelopen vertragingen maakt dat de laatste vlucht minstens twee uur later zal vertrekken. Nachtwerk dit keer.
Een mevrouw met een baby maakt zich zorgen of de vlucht nog wel gaat, anders gaat ze wel in een hotel met die kleine. We krijgen een voucher voor een summiere hap ergens aan de andere kant van de terminal. Bewust of niet, maar niet iedereen zal de tocht ondernemen.

Mijn oog valt op een klein ventje met zwart krullend haar. Zijn donkere ogen kijken me aan. De speen in zijn mond is het enige wat beweegt. Ik ben verkocht. Het is zo’n plaatje wat je weleens op de televisie ziet als er geld opgehaald wordt. Zo’n koppie dat meelijden opwekt. Een koppie die je op een postzegel zou afdrukken en dat je dan blij wordt als je hem mag plakken. Zo’n jochie die je oppakt en voor heel lang knuffelt. Zo’n knulletje was het. Ik zie dat zijn ouders het drinken laten scannen net als wij dat deden voor onze compensatie maaltijd.

Het  lijkt wel of alles hapert deze dag. Van de tropische temperatuur in de lounge is de overgang naar de slurf wel erg cru. Het is zeker een graad of vijfentwintig kouder.  De ventilator blaast slechts koude lucht maar dat zal wel met het tijdstip van de avond te maken hebben. Ik neem het voor lief, ik wil naar huis. We nemen onze plaatsen in aan de rechterzijde van het toestel. Opeens realiseer ik me dat toeval niet bestaat. Links naast me, op nog geen meter, zit het knuffeljongetje. Dezelfde blik, hetzelfde smelt gevoel. Alleen de beweging van de speen ligt wat hoger.

We rijden eindelijk weg van de gate. Op weg naar huis. Althans dat dacht ik. De kou gooit roet in het eten. Het toestel ondergaat een de-ice actie. De penetrante geur van een alcohol-glycol mengsel verdrijft de verbrande kerosine lucht. Ik kijk naar de jonge god naast mij. Onverstoorbaar tuurt hij naar een piepklein scherm. Geen besef van wat er om hem heen gebeurd, zie ik dat zijn donkere bruine kijkers langzaam het apparaat worden ingezogen. Een volgende generatie dopamine verslaafde is geboren. Het knuffeleffect spat als een zeepbel bij mij uiteen. Hoe jammer is het dat kinderen zo snel aan dit soort apparaten worden gewend. Wat deden mijn ouders toen ik zijn leeftijd had. Mobieltjes waren er per slot nog niet.

Het de-ice proces brengt me terug naar mijn jeugd. Langere perioden van vorst waren nog gewoon. Ik zie mijn vader nog beulen op de sloot voor ons huis om deze maar sneeuwvrij te krijgen. Al vroeg in de ochtend kreeg ik Friese doorlopertjes ondergebonden en hupsakee, naar buiten en leren schaatsen. Eerst met een stoel, daarna achter een slee en uiteindelijk na een paar dagen kon je zonder hulpmiddelen je over het gladde oppervlak begeven. Zeker in het begin waren er momenten dat ik meer naast de ijzers stond dan erop. Een van mijn ouders kwam dan om ze opnieuw onder te binden. Pijn of niet, ze bonden ze strakker om dan ooit. Opnieuw ervaar ik de pijn van toen. Ik huilde en ik wilde niet meer. Maar mijn ouders waren onverbiddelijk. Net als zwemmen was dit iets wat onderdeel uit maakt van het leven. Dat was mijn dopamine shot. IJs gaf ons plezier.

Naar school over de bevroren slootjes en landerijen; land over zand noemden we dat. En een enkele keer moest je terug vanwege een natzeikie. Door dommigheid was je dan in een wak gelopen of had je bewust het bomijs opgezocht. Moeder was minder blij maar voor je vrienden was je de bink. Bij de geringste vorst werd met spanning uitgekeken naar goed ijs in de sloot. We kregen er een kick van. En dan het liefst van dat zwarte met hier daar van die mooie witte luchtbellen erin. Bij het uitrijden van een toertocht kreeg je pas echt een goed gevoel. De dopamine deed zijn werk.

Vlak voor de landing kijk ik nog even naar links. Bijna de hele vlucht heb ik het postzegeljochie gevolgd. Ik vraag me af of hij wel meer dan tien keer met zijn ogen heeft geknipperd. Als het al zo is geweest, dan moet het op het moment zijn gebeurd dat hij van zijn plastic computertje gewisseld is naar het mobiel van zijn moeder en terug. Hij zal waarschijnlijk nooit leren schaatsen of de kick daarvan van krijgen. Zijn dopamine toevoer wordt volledig beheerst door elektronica die we maar al te makkelijk onze kinderen voorschotelen. Hetzelfde gevoel van moeten geven bij zo’n televisie actie komt in me op. Al weet ik niet goed  wat ik dan zou moeten geven. Zo’n mooi jochie, dat zal opgroeien zonder het plezier en de verrijking die mijn ouders mij ooit hebben gegeven. Voor hem is het al te laat. Het knulletje gaat waarschijnlijk  krijgen wat zijn hartje begeert maar zal nooit leren wat echt geluk is. Levensgeluk dat middels pijn en doorzetting is verkregen.

Geplaatst in Korte Verhalen | Getagged , , | Een reactie plaatsen