Vlok

Geboren uit vocht en kou
val ik naar beneden
Ik wil zo graag dat je me vangt
Kijk omhoog en je ziet me in het heden
Ik weet dat je mij kan horen
ondanks het rumoer van de wereldblinden
Ik kan me daar niet aan storen
Ik val en zal je vinden

Samengesteld uit de stof die ik eens wasIJskristal
vlieg ik over weide en bossen
We dansen, mijn prachtige dansen
Nog te vroeg om in je handen op te lossen
Ik zweef met mijn gebroken hart
naar waar ik eens zoveel van hield
Mijn liederen zijn vol van smart
toen mijn lichaam werd ontzield

Zo licht als een veer, dwarrel ik hier
en hoor ik nu de mensen
Jij komt steeds dichterbij
Vang me, dat is alles wat ik kan wensen
Ik weet dat je mij kan horen
Ondanks het rumoer van de wereldblinden
Ik kan me daar niet aan storen
Ik val en zal je vinden

Daar zie ik je korte grijze haren
Vang me op en open je handen
Kijk omhoog en je ziet me
en ik zal versmelten bij het stranden
Ik weet dat je mij kan horen
Dus laat mij nog een keer met je verbinden
dan gaat er niets verloren
Want ik val en zal je vinden

 

Jong

Op elegante wijze pakte ze het ronde spiegeltje uit haar handtas. Even controleren of alle make-up nog goed zat. Grote amandelvormige ogen, getint in een diep donkere kleur, inspecteerde elk detail van het gezicht. De kleine ronde reflector bood haar een stralend resultaat wat leidde tot een brede glimlach op haar mooie gezicht.
Slechts een kleine correctie op de linkerwang diende te worden uitgevoerd.
Een minidruppel uit de Shisheido flacon werd met volle overtuiging over de dof geworden plek gemasseerd om de reparatie te voltooien. De huid zag er perfect uit, nu het haar nog.

Met enigszins gespreide vingers baande haar rechterhand zich een weg door haar geblondeerde lokken, langzaam schuddend waardoor de schijn werd gewekt dat het haar meer volume zou krijgen.
Na twee herhalingen volgde dezelfde handeling met de linkerhand. Met een lichte knik wierp ze de haardos in haar nek en schudde even beide kanten op zodat het geheel de aanblik van een natuurlijke val gaf.

red-lipsBij haar volgende actie toverde ze een stiftje uit haar kleine tas. Met één vloeiende beweging  voorzag ze haar prachtige volle lippen van een fel rode kleur en dat gaf een zeer erotische uitstraling. Het beeld was volmaakt. Dior en zijn vrienden konden tevreden zijn. De prachtig uitziende jonge vrouw streek haar korte oranje rokje nog even op zijn plaats en keek uit het raam naar het landschap dat aan haar voorbij trok.

Evenals al die andere honderdduizenden was zij onderweg naar de hoofdstad om feest te vieren. Een wit zomertopje verhulde een ranke taille met een zeer afgetrainde buikje. Daarboven bevonden zich een paar zeer volwassen rondingen die goed geëtaleerd werden door de strakke stof. Een paar witte sneakers afgezet met zilveren biezen gaven het geheel een feestelijke indruk. Ze was er klaar voor. Een natuurgetrouwe kopie van het ideaalbeeld door de bladen voorgeschreven. Zij had het allemaal.

Drie stations verder kwam hij de coupé binnen. Zijn korte pikzwarte krullen, guitige ogen en een verzorgd getrimd schaduwbaardje gaven hem een stoer uiterlijk. Getooid in een shirt van het Nederlands elftal met daaronder een gebleekte  spijkerbroek toonden duidelijk de contouren van een uiterst sportief lichaam. De brede schouders en het taps toelopen van het lichaam maakte hem een zeer aantrekkelijke verschijning.

brown eyeZij was die mening ook toegedaan. Ze schatte hem op ongeveer tweeëntwintig jaar. Snel speurde haar donker bruine schoteltjes naar iets wat zou lijken op een ring. Niets duidde op enige commitment. Nog voor ze er erg in had nam hij plaats tegenover haar en kruisten hun ogen elkaar.

 

‘Wil je ook een Breezer’ was zijn openingszin.

Ze kon amper iets uitbrengen en stamelde ‘Nee, dank je.’

‘Wil je een colaatje dan?’
Zijn hand gleed in een nog niet eerder opgemerkt rugzakje.  Nog voor ze kon antwoorden hield hij haar een Cola Light voor.

‘Ja, lekker’ stamelde ze opnieuw.

‘Waar kom je vandaan’ vroeg hij toen hij haarhet blikje overhandigde.
‘Ga je ook naar het plein? Ik wel, altijd goede feesten daar. Ben je vorig jaar ook geweest? Toen was het super top.’

Ze had moeite om alle vragen bij te houden.
‘Eh, Huizen, ja en nee’ bracht ze nu iets sneller naar buiten.

‘Wat?’

‘Ik geef antwoord op je vragen. Ik kom uit Huizen, ik ga ja naar het plein en nee ik ben vorig niet geweest. Ik ga dit jaar voor het eerst.’

‘Oh, wat heb je al die andere jaren dan gedaan?’
Ze twijfelde nu wat voor antwoord ze zou geven en kon zo snel niet iets verzinnen. Het was niet meer nodig.

‘Je ziet er mooi en lekker uit.’

De zin ging gepaard met een enorme knipoog en een glimlach die onheil voorspelde.

‘Dank je, jij ook.’

In een opwelling ging ze direct verder. ‘Hoe oud ben je?’

‘Bijna vierentwintig, en jij, jij moet toch ook al in die richting zijn dacht ik zo.´

Wederom knipoogde hij.

‘Nee ik ben iets jonger zei ze schuchter.

‘Ze is veertien’ klonk het vanachter haar. Een puistige lijzige jongen was opgestaan. Verbaasd stond de Breezer jongen op.  Bij het weglopen  mompelde hij zoiets als: ‘Prettige dag stom kind!’

Haar droom viel in duigen maar ze realiseerde zich wel dat ze hier nog niet aan toe was.

Taal

Vrienden. Iedereen heeft ze. Comment-Of-hola-Friend-
Grote vrienden, dikke vrienden, vakantievrienden, diegenen waar je altijd mee uit eten gaat ofwel je eet vrienden.
Je kunt het zo gek niet bedenken of we hebben mensen om ons heen die we met of zonder bijvoeglijk naamwoord snel bestempelen tot vrienden.
Negentig procent zijn niet meer dan passanten in mijn optiek. Na een jaar of maximaal twee, gaan de gedachten spelen; van wat zou er toch ooit met die en die gebeurd zijn? Vluchtig en oppervlakkig gaan deze mensen, van de vakantie, een BBQ bij de buren of gewoon een gezellige praat bij de buurtsuper, weer even snel als ze gekomen zijn.

Nee, bij mij heeft het woord vriend een diepere betekenis en je komt ook niet zomaar in de Galerij der Groten voor. Daar moet je echt wel wat voor doen.
Door wind en regen bijvoorbeeld je op laten halen als je auto weer eens pech heeft.
Of als je diep in de put zit met je geliefde en hij of zij je komt helpen in het zoeken naar een oplossing. Niet die farizeeërs die je vrienden zijn in de kroeg om mee te liften op je goedgevulde portemonnee voor die avond, meer de mensen die geven om je hart en om wie jij bent en vooral niet bij je zijn voor je uiterlijk of de uiterlijk schijn die je probeert hoog te houden.

Ik heb er gelukkig een paar. Mijn Nederlandse vrienden zijn in de minderheid moet ik gelijk toegeven. Dat zijn er eigenlijk maar twee. We gaan met ze op vakantie, delen regelmatig de maaltijd en hebben het vaak over onzinnige dingen. Vallen die dan niet juist in de categorie die ik zojuist beschreef als snelle passanten? sleutelNeen, deze vrienden waren er ook toen ik diep in de put zat. Ze hebben mij al meer dan eens doen verhuizen zonder daar ook maar iets voor terug te vragen. Ik kan bij ze aankomen met alles, ze belasten met mijn problemen en nog geven ze me te eten.
Sterker nog, het vele malen aan komen lopen als een labrador zonder baas heeft zelfs een sleutel opgeleverd van hun prinsdom.

Mijn andere vrienden zijn vanwege mijn liefde voor een Spaanse schone, uit het gelijknamige land. Ze wonen al jaren in Nederland en voor zover ik kan zien doen ze dat met veel plezier. Ondanks dat dit een andere vriendschap is dan met mijn Nederlandsen, behoren ze wel degelijk in de Galerij der Groten. We kunnen lachen, genieten en de wereldproblemen oplossen onder het genot van een heerlijke borrel of tijdens een speciaal geserveerde dis. We spreken voornamelijk Engels en dat geeft wel eens hilarische momenten. Niet alles laat zich altijd even makkelijk vertalen. Om dan de juiste woorden te vinden is soms lastig maar toch ook zeer lachwekkend.

Neem bijvoorbeeld het woord gezellig. Zelfs Barack Obama gebruikte het in zijn dankwoord tijdens zijn bezoek aan het Rijksmuseum. De internationale pers heeft tot diep in de nacht zitten zoeken naar vertalingen of een of ander substituut maar gaven het uiteindelijk op en deden net als ik; het woord overnemen zoals het is en dan maar schuin afdrukken. Een ander woord dat zich niet laat vertalen is apartheid. Hier gebeurt min of meer hetzelfde in de wereld. Iedereen kent nu het woord maar als je vraagt het te ontleden, dan komt men vaak niet verder dan dat het ooit uit het Nederlands afkomstig was.

Terug naar mijn Spaanse vrienden. Schatten zijn het. Maar een goede conversatie met ze opzetten in onze taal, ook na meer dan tien jaar in Nederland te zijn is erg lastig. Ik heb daarom maar een zes woorden woordenboek voor ze gemaakt waarin ze elke conversatie met welke Nederlander dan ook, aankunnen. Natuurlijk beheersen zij de schuttingtaal die net als wij als eerste beheersen als we naar het buitenland gaan. Ik ben ooit eens met een schoolvriend naar Spanje geweest en nog voordat we de grens over waren was zijn eerste zin Spaans al vloeiend door de bus gegalmd. Toen ik vroeg wat ‘Hijo de puta’ betekende haalde hij zijn schouders op. Het was Spaans en zijn kornuiten in het F-vak zongen het in elke zondag weer als de scheidsrechter het veld opkwam.

Nederlands is een lastige taal voor buitenlanders. Velen klagen over de harde klank met als topper de keel schrapende ‘G’. Maar als ik goed naar onze Spaanse vrienden luister dan beheersen zij deze klank juist heel goed. Menige zin bevat een woord wat ik niet zal herhalen maar overduidelijk met een ‘G’ begint qua klank. Dus daar kan het niet in zitten. Het zal wel de  botsing tussen het Latijn met het Germaans. Mijn zes woordenboek brengt ze uitkomst. Ze hebben er al erg veel conversaties met onze medelanders meegevoerd.
Ik ken zelfs een stel die een drie weken durende vakantie vol gekletst hebben met deze zes woorden. Niemand had door dat zij eigenlijk geen ander woord spraken dan deze zes.

WBDan de zes krachtigste woorden waar Nederlanders helemaal gek van zijn.
Naast Gezellig, die met stip op de eerste plaatst staat, neemt het woord mooi en prachtig respectievelijk de tweede en derde plaats in. Kort gevolgd door het woord leuk.
Dat dit woord niet hoger in de lijst staat is vooral te wijten aan de ‘eu’ combinatie die mijn Spaanse vrienden niet kennen. Helaas valt men dan terug op de regels van de eigen taal en spreekt men het uit zoals je schrijft. Dan krijg je dus een soort ‘lee-oek’.

Om ook tijdens een maaltijd een stevig verhaal  te kunnen ondersteunen zijn de woorden lekker en graag aan het woordenboek toegevoegd.  Dit natuurlijk naast de alom bekende ja en nee die men zo vaak hoort bij welke klantenservice dan ook, dat het met die woorden wel gebeiteld zit.

In elke willekeurige volgorde van deze zes woorden is men in staat gebleken om met Nederlanders een volledig gesprek te kunnen voeren. Ik moet toegeven dat het op een camping iets makkelijker gaat dan met een groepsreis en weer iets  lastiger bij een sterk gemêleerd diner. Toch hebben mijn cursisten zich kranig geweerd op alle vlakken.  Er viel geen conversatie echt stil. Er kwam slechts een in de problemen toen haar gevraagd werd hoe ze het nou vond na al die jaren in Nederland. Ze redde zich door eens heerlijk aan haar wijn te nippen en te antwoorden:  ‘Lekker?’

Nee, mijn vrienden redden zich wel. En met dit woordenboek op zak zijn ze gelijk van alle markten thuis. Ik hou van mijn vrienden. Zowel mijn Nederlandse als mijn anderstalige vrienden. Dat komt omdat ze interesse tonen in wie ik ben en wat ik doe. Dat waardeer en respecteer ik enorm. Daardoor staat er altijd een deur voor ze open. Voor hen die bij mij in de Galerij der Groten komen. En speciaal voor mijn Spaanse vrienden dit stukje tekst voor de oefening. Maar het mag ook als prachtig mooi afgedaan worden hoor. Ik heb namelijk opnieuw een sleutel gekregen. Dit keer gaan we naar Barcelona.

Stekend (vervolg)

Lisette zag de priem langzaam omhoog gaan tot vlak boven haar borsten met de punt gericht op haar hartstreek. Ze probeerde wat ze kon om zich om zich los te wurmen of enigszins ruimte te krijgen om de op handen zijnde steek te kunnen ontwijken.
Het kronkelen van haar lichaam bracht de figuur blijkbaar op andere gedachten.
Een flinke hoeveelheid spuug landde in Lisette’s gezicht. De duistere figuur draaide zich om en verwijderde zich van de tafel.
Stom wijf, je geeft me de verkeerde prikkels.

Even kwam de rust in Lisette terug waardoor ze in staat was om een paar flinke teugen adem te halen. Als in een reflex wilde ze de tape over haar mond verwijderen maar in plaats daarvan sneden de snoeren om haar pols verse wonden in de huid.
Ze realiseerde zich opnieuw dat haar hand zat vastgebonden. Ze merkte wel dat er enige speling in was gekomen na al haar bewegingen. Lisette kreeg  hoop.

HockeyGeconcentreerd wroette ze verder wat erin resulteerde dat  na een paar pogingen haar hand ineens losschoot. De neiging om haar mond te bevrijden van die plakkerige tape was hoog maar de gestalte kwam inmiddels terug naar de tafel.
Inmiddels was de capuchon verdwenen waardoor Lisette nu tegen een vreemd masker aankeek.

Angstvallig wachtte Lisette op wat er komen ging. Weer ging de figuur naast haar staan de priem hoog boven haar hoofd uit toornend.  In een flits greep Lisette naar de armen van de figuur en duwde deze van haar af. Geschrokken van de onverwachte actie, liet de figuur de priem uit haar handen schieten en schampte zo de nek.
Het scherpe voorwerp veroorzaakte direct een bloeding  waarbij het warme rode vocht zich een baan zocht onder de zwarte cape. De aanvaller volkomen verrast, greep met beide handen naar de wond. Voor Lisette het moment om haar mond te bevrijden.
Met alle energie die ze had,  zoog Lisette haar longen vol. Bekomen van de schrik raapte de figuur de priem op om met toegenomen woede Lisette opnieuw aan te vallen.
Tijd om haar andere hand te bevrijden had Lisette  niet.  Ze was radeloos, sloot haar ogen wachtend op de priemende steek die snel zou volgen.  In een laatste poging riep ze krijsend om hulp waarbij het eerste wat in haar opkwam de naam van haar beste vriendin waarmee ze een paar uren geleden nog de lessen op school had gevolgd.

‘Heeelp… iemand,  help me toch…asjeblieft Priscilla!’

De aanvaller was klaar om de dodelijke steek toe te brengen toen zij bij het horen van de naam plots inhield. In een uiterste poging  nog één maal om hulp te smeken zoog  Lisette haar longen vol. Het hoge adrenalinegehalte  intensiveerde alle prikkels en in haar geest vlogen de verschillende scenario’s om te ontsnappen door elkaar. Een herkenbare lucht prikkelde plots haar geest . Onmiddellijk richtte zij zich haast in hetzelfde moment tot haar belager.

‘Pris…jij?’

Volkomen in de war stond de figuur nu doodstil met de priem nog boven haar hoofd.

‘Priscilla…ben jij het?’ volgde Lisette snel. Lisette zag de reactie van de figuur en bedacht dat de dialoog haar wellicht kon redden. ‘
Priscilla, wat doe je nu? Waar ben je mee bezig, ik ben het…Lisette. Ik ben je beste vriendin.’

Voor het eerst sprak de figuur op donkere toon.
‘Ik weet wie je bent. Je bent een hoer. Je moet leren. Leren om te gaan met vriendschap en het tonen van respect .’

Lisette zag de handen om het lemmet witter worden, klaar voor de finale steek.
‘Priscilla wacht, ik ben het. We delen alles samen. Ik hou van je Pris!’

Opnieuw waren er donkere woorden.
‘Je neukt met die stinkgozer van je, je houdt helemaal niet van me. Praat me daar niet van, je mag de woorden houden van niet meer zeggen.  Ik heb mijn hele leven gegeven voor jou. Ik heb altijd van jou gehouden. En jij… , jij rotzooit nu met een ander. Je moet leren respect te tonen.

Lisette’s geest draaide op volle toeren. Ze moest tijd rekken, haar bezig houden om snel iets te bedenken.’

Na een kleine pauze nam de figuur opnieuw het woord.
‘En zo vlak voor je dood maakt het ook niet meer uit.’

tranenMet de linkerhand verwijderde de belager het masker.
Nat van alle traanvocht keek ze nu haar beste vriendin in het gezicht. Doorlopen mascara tekende haar gezicht in een spookachtige verschijning. Opnieuw kwam er een soort woede in Priscilla’s ogen en Lisette voelde zich zeker nog niet op haar gemak. Nog steeds hield een dreigende rechterhand een moordwapen vast die in een enkele beweging haar hart kon doorboren.

Tijdens het korte gesprek had  Lisette kans gezien  haar andere pols te ontdoen van het koord waar ze mee vastzat. Zonder na te denken hief ze haar bovenlichaam van de tafel en richtte ze haar beide handen op die van Priscilla. Niet rekenend op de brute kracht van Lisette schoot het wapen met een vaart naar beneden.

‘Je moet …’ gorgelde het nog. Lisette zag het lichaam ineen zakken, het  hoofd in een knik haaks op die van de priem.

 

 

 

Stekend

balletOm tien uur precies was de balletklas afgelopen.
Lisette van Vliet en haar beste vriendin hadden zich anderhalf uur in zweet gewerkt. Ze snakten beide naar een verfrissende douche.
‘Ga je nog mee wat drinken?’
Lisette keek haar beste vriendin aan en schudde met haar hoofd.
‘Nee  joh, het is al bij elven en ik heb morgen om half negen een belangrijke vergadering. Ik wil daar eigenlijk fris aan tafel zitten en je weet hoe het gaat. Na het eerste wijntje nemen we er vast nog een voor het slapen en voor je het weet is het diep in de nacht.’
Priscilla lachte een beetje zuur maar begreep haar standpunt.
‘Prima joh, doen we het de volgende keer.’

Lisette nam afscheid met een dikke knuffel en genoot nog even van de heerlijke parfum die haar vriendin op had gedaan. Ze pakte haar fiets om te vertrekken naar haar appartement dat ongeveer drie kilometer verder was gelegen. Vanwege het prachtige zomerweer genoot  Lisette duidelijk van de zwoele avondlucht. Het ballet had haar goed gedaan na een dag hard werken. In een rustig tempo peddelde ze door het park naar huis.

Een brute hand greep haar bovenarm krachtig vast. Met een flinke ruk bracht het Lisette uit haar evenwicht en voor ze erg in had lag ze op gras naast het fietspad. Lelijk op haar heup gevallen wilde ze een schreeuw van pijn uitbrengen maar haar mond werd direct gesnoerd door een zwarte handschoen met een pluk watten erin. Voordat ze in de gaten had wat er nu echt gebeurde,  vervaagde haar wereld, ontspande haar lichaam en bleef ze bewegingsloos liggen.

Nauwelijks kreeg Lisette nog enige adem. Haar wijd opengesperde neusvleugels zogen met harde teugen de beschikbare lucht naar binnen. Ze wilde zo graag door haar mond ademhalen maar die was sinds een paar uur afgeplakt met ducktape. Ze lag op een wat eens een operatie tafel moet zijn geweest, haar handen en voeten vastgebonden, angstvallig te kijken naar een beschimmeld plafond.  Twee flinke bouwlampen lampen stonden redelijk dicht naast haar. Hun felle licht straalden over haar bezwete lichaam. Bewust. De warmte moest haar langzaam uitdrogen, niet verbranden, maar haar vooral laten zweten.

Vanuit een hoek, wat leek op een soort kelder, werd Lisette gadegeslagen door een figuur die zich hulde in een soort cape met een grote capuchon waarvan de intentie was om het gezicht te bedekken. Deze  zag haar worstelen en kronkelen.
Hoe meer je beweegt des te meer je vocht verliest hoer.
Bezwete lichamen met plakkende jurkjes, er was altijd al een obsessieve interesse geweest. Op de een of andere manier zette het aan tot een prikkelende seksuele opgewondenheid.

Lisette had alleen iets wat een donkere vlek leek opgemerkt.. De lampen waren zo fel dat ze nauwelijks de omgeving kon waarnemen. Vanuit haar ooghoeken zag ze de donkere vlek langzaam dichterbij komen.
IcePickHaar angst werd groter en gaf op die manier nog meer problemen met haar ademhaling. Het zweet brak haar aan alle kanten uit.
Ze wilde iets uitschreeuwen maar het geluid verstomde in de tape. De figuur stond nu naast Lisette die nu ook duidelijk een ijspriem in de linkerhand kon zien. Ze wilde gaan krijsen maar ze had al haar lucht nodig om te blijven ademen.

Vuile bitch dat je bent. Je bent hier om te leren en ik ben je meester. Ik zal je manieren leren.

 

Wil je weten hoe dit afloopt? Laat je e-mail hiernaast achter en je wordt vanzelf op de hoogte gebracht van alle publicaties van Mariscas.