Alle berichten van Hans

Bekerfinale

Wat een historische dubbel had moeten worden is uitgelopen op een deceptie. De bekerfinale van PEC Zwolle tegen AJAX is geeindigd in een klinkende 5-1 overwinning voor PEC Zwolle.

Ik ben al zolang ik mij kan herinneren fan van de Amsterdamse club en heb die tot nu toe met trots overal verdedigd. Ik ben er helaas ( of achteraf gelukkig) niet bij geweest. Ik was in het buitenland en heb veel van horen zeggen en de pers. Radio 1 heeft mij uiteindelijk van de sportieve prestaties op de hoogte gehouden.

Als ik dit nu lees en hoor wat er na slechts 1 minuut al gebeurde dan heb je geen recht meer op een feestje. Je mag het dan letterlijk verknallen voor anderen maar die hersenloze zielen begrijpen niet eens dat het voor de club een mokerslag zal gaan zijn. Ik wens dat de KNVB een keer iets doet door hoe pijnlijk ik het ook vind, AJAX maar een jaar of van mij part 2 jaar uit te sluiten van bekervoetbal.
Boetes helpt niemand en de zogenaamde fan lacht zich 3 keer de ballen uit de broek.

Ik gebruik het woord fan maar dat zijn ze natuurlijk allang niet meer. Ze terroriseren de club al jaren en om de lieve vrede te bewaren worden er maar geen maatregelen gemaakt en uitgevoerd om dit zooitje ongeregeld en tuig van de bovenste richel voor eens en voor altijd van het voetbal te scheiden.

Een daad was geweest om het hele vak in een keer schoon te vegen en voor eens en altijd zo te straffen dat het woord vuurwerk niet meer in die lege pan van ze kan opkomen. Waar blijft de KNVB in dit geval nou? Of van mijn part de autoriteiten van Rotterdam? Dan maar even pijn maar je stelt wel een keer een daad. Nu zullen we gaan lezen dat video beelden moeten gaan uitsluiten of je wel gegooid hebt of niet en de echte hersenloze ontkomen of zijn er na 2 keer uitsluiten er de volgende keer weer gezellig bij. Want we DOEN niks. Zijn we met zijn allen bang? En zo ja, waarvoor dan?

Het was een absolute georganiseerde daad en daar horen meerdere daders bij dus het hele vak was schuldig. Waar was de sociale controle op die idioten? Nu hadden ze nog de lol van een wedstrijd en werden ze beloond voor hun misdragen.

En waarom? Omdat het kampioenschap vorige week niet behaald werd en die malloten geen feestje hadden? Of omdat ze in het stadion van de vijand waren waar ze al meer dan 5 jaar geweerd worden wegens goed gedrag? Of was het Kenneth die gezegd heeft dat hij niet een jaar op de bank wil zitten? Deze jongen heeft AJAX wel in de finale gebracht. Maar dat waren we even vergeten.

Nee AJAX gaat naam verliezen in de wereld, een trainer die eens goed gaat nadenken, spelers die nog wel willen blijven en spelen voor een zooitje ongeregeld… Ga zo maar door. We moeten vrezen voor het ergste.

En sportief? Of het anders was gelopen als het niet was gebeurd? Dat zullen we nooit weten. Feit is dat Ron Jans zijn mannen beter heeft gemotiveerd voor na de onderbreking dan Frank de Boer. Dat verdient een compliment aan de trainer en de spelers van PEC Zwolle.

Het seizoen wordt op deze manier wellicht nog net iets te lang voor de Amsterdammers. Als echte AJAX fan hoop ik van natuurlijk niet maar er is een sterke dalende lijn waarneembaar qua prestaties. Ik vrees voor volgende week en hoop dat Almelo weet wat ze doet door alle deuren open te zetten.

Ik zou me nog een keer bedenken en laten we het kampioenschap dan eens in alle rust vieren. Is weer eens iets anders dan het Leidseplein traditioneel veranderen in een slagveld, de stad laten zitten met een miljoenen strop en het leger leeghoofden die niets van deze wereld begrijpen.

Misser I

Lissabon. Het is groot, oud, smerig en schreeuwt om onderhoud maar het is ook sexy, het leeft, het swingt! Het heeft het typisch Zuid-Europese karakter van vochtige warmte, een zwoel windje, het tempo van de Fado en de lucht is de hele dag zwanger van eten. Echter voor de schoonheid moet je toch naar andere gebieden niet zo ver van deze historische stad. Meer richting atlantische kust en weg van de rivier en zijn delta. Die dag zou hij naar Sintra gaan. Een gehucht dat bekend stond om zijn prachtige paleizen en nog fraaiere tuinen.

Zijn rode voorhoofd stak fel af tegen zijn grijze lokken. Gisteren was een heerlijke dag geweest met volop zon en een hoge luchtvochtigheidsgraad. De gedachte dat het wel mee zou vallen met dat voorjaarszonnetje was mooi mank gegaan. Daar stond hij dan. Met de lengte die hij had en dan nu ook nog met zijn rode kop was hij de blikvanger voor menige Portugees. Ze stonden in de rij voor het treinloket en omdat er toch niets anders was te doen dan mensen kijken, waren alle ogen op hem gericht. Vanwege de enorm lange rij mensen voor het loket was zijn vriendin in een ietwat kortere rij gaan staan voor de automaten. Zij had sneller geluk want nog voor hij oog in oog kon komen met een beambte van de Portugese spoorwegen, zwaaide zij met het groene kaartje en de rekening.

‘Heb je er wel twee?’ vroeg hij.
‘Jazeker, kijk maar op de rekening. Ik heb betaald voor twee.’

Hij haalde zijn schouders op en vroeg zich af hoe er nu twee ritten op een kaartje konden. Eerlijk is eerlijk het was ook de eerste keer met de trein in Portugal. Dus wie weet. Het antwoord op zijn vraag kwam echter al snel toen hij het groene kaartje in zijn handen kreeg gedrukt nadat zijn vriendin keurig door het tolpoortje was gelootst. De hekken bleven voor hem gesloten. Ook na het proberen van drie andere poortjes bleef de toegang tot het perron voor hem gesloten. Opeens zag hij er een openspringen en of het een systeemfout was of iemand anders had de poort zojuist geopend, hij sprong in het gat en verschafte zich toegang tot het perron. Zijn vriendin had al zorgelijk staan kijken. Het was hem niet bekend of dat kwam vanwege de laatste minuut die was ingegaan voordat de deuren van de trein zich zouden sluiten of dat het kwam dat zij wel op het perron was en hij nog steeds achter de glazen deurtjes stond.

Bij de allereerste halte wist hij het gelijk. Hij was nu wel legaal of illegaal in de trein gekomen maar van het perron af komen zou zeker zo lastig worden. Dezelfde poortjes namelijk dienden ook genomen te worden om van het perron af te komen. Zo zijn dus de conducteuren in dit land wegbezuinigd. Sintra
Het duurde exact drieendertig minuten na vertrek dat hij wederom voor een opgave stond om ook maar het plaatsje Sintra te mogen aanschouwen. Zijn vriendin zou wel even aan iemand vragen of die het hek open kon maken. Ze had per slot nog de rekening dat ze wel degelijk voor twee kaartjes had betaald. Bijna als laatste verliet hij uiteindelijk het perron en kon het aanschouwen van de rustieke omgeving dan eindelijk beginnen.

‘Misschien is een hop-on, hop-off hier wel wat voor ons’ riep hij haar toe nadat ze een plattegrondje bij de locale toeristenbalie had bemachtigd. ‘Tis maar vijftien per persoon.’
Of hij was erg overtuigend in zijn vraag of er was iets anders maar de kaartjes waren gekocht voor hij er erg in had.

‘Tien minuten meneer, dan komt de bus er al aan’ werd hem in zeer gebrekkig engels toegeworpen. Nu had hij de ervaring nog niet maar tien minuten in Portugal is een code om je rustig te houden. Het is een vorm van verwachtingsmanagement waar menig top manager nog een puntje aan kan zuigen. Niet dus. Tien minuten in Potugal staat voor “ik heb geen flauw idee maar ik hoop voor u dat het snel is”. Na zeventien minuten kwam het verlossende woord. De bus was kapot gegaan, kwam ook niet meer maar er was een vervangende in het centrum van het plaatsje op maar tien minuten lopen. Nu was de wandeling aangenaam en niet eens onwelkom. Of het ook tien minuten waren had hij maar niet geklokt.

Het dorpje is prachtig en de weg naar het centrum deed daar niet voor onder. De contouren van enkele van de oude paleizen doemden langzaam op aan de horizon en maakte het geheel erg aangenaam. Eenmaal in het centrum aangekomen was stop nummer 1 snel gevonden. Echter er stond geen bus te wachten zoals nog bij het station was vermeld. Zij konden kiezen uit de blauwe route of de rode. Ze zouden wel zien welke bus het eerste kwam. Gezien er nog geen was, nam hij het ogenblik waar om snel wat plaatjes te schieten van de omgeving. Op nog geen tweehonderd meter van stop 1, lag om de hoek in de volgende straat, bus stop 2. Een snelle blik deed in hem het ergste doen opkomen. Een rij van minstens honderdvijtig mensen ontvouwde zich aan zijn blikveld. Snel keerde hij terug naar halte 1, daar stond zijn vriendin met vijftien anderen.

De blauwe lijn diende zich als eerste aan. Nadat er acht mensen waren uitgestapt konden er ook weer acht in. Zij waren nummer vijf en zes en konden voorin plaatsnemen. De daaropvolgende was een gezin van vier. Met nog twee plaatsen beschikbaar ging dat nooit passen. Met het uitvallen van een bus, een niet geplande wandeling en de enorme lange wachtrij om de hoek was voldoende aanleiding voor een Portugese vader om het niet worden toegelaten met zijn gezin als een rode lap op een stier. Hij en zijn gezin gingen met de bus mee of de bus ging helemaal niet. Om kracht bij te zetten aan zijn woorden blokkeerde hij terstond het trapgat van de opgang van de bus. De chauffeur vertelde eerst vriendelijk en daarna wat grimmiger dat de man de bus moest verlaten omdat hij uiteindelijk als chauffeur verantwoordelijk was en hij staande mensen niet kon vervoeren op deze ‘riskante’ rit. Het duurde dan ook niet lang of een scheldkannonade van de man in het trapgat aan de chauffeur was een feit. Hij had dure kaartjes, moest al lopen van het station en nu geen tour? Voor hem onbespreekbaar. Hij ging mee met vieren of niemand ging tot er een oplossing was of hij zijn geld terug had. Een sitdown actie van zijn kant was een feit.

Nieuwsgierig hadden zijn vriendin de vete zo goed mogelijk proberen te volgen. En zoals zo vaak in deze landen, binnen twee minuten hadden omstanders zich achter een partij geschaard. Maakte niet uit aan welke kant je stond als je maar meedeed aan de discussie. Naast het rode voorhoofd had hij nu ook de figuurlijke rode oortjes nadat hij begreep wat er allemaal geroepen werd. De chauffeur was het zat en stapte aan zijn kant van de bus uit. Acht minuten later arriveerde de politie en praatte de vader in luttele seconden de bus uit. Respect voor gezag was nog een groot goed hier. De tour kon op weg, laten we zeggen met een tien minuten vertraging.

Wil je weten wat er nog meer mis ging die dag, lees dan binnekort Missers II

Een nieuwe lente

image

Een nieuwe lente en een nieuw geluid
Ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht,
In een oud stadje, langs de watergracht.

 

 

 

Deze openingsregels komen uit een gedicht van epische lengte genaamd Mei. Het is in 1889 geschreven door Herman Gorter die op 26 november 1864 was geboren in Wormerveer, een plaatsje niet ver van mijn eigen geboorteplaats. De regels zijn inmiddels een staande uitdrukking geworden en doen mij telkens als het voorjaar wordt door mijn hoofd spoken.

Vergeleken met vorig jaar is dit jaar de lente ‘vroeg’ en in al zijn pracht ook bijzonder. Dankzij het rustige weer blijft de bloesem langer aan plant en boom dan gebruikelijk. Het is daarom volop genieten en worden plaatjes als deze al snel op menige camera vastgelegd.

Het voorjaar is ook de tijd van de klassiekers. En dan doel ik natuurlijk op de wielersport. Milaan – San Remo, Vlaanderen’s mooiste en afgelopen weekend natuurlijk de kasseien kraker Parijs – Roubaix. Dit jaar onvergetelijk geworden door een fenominale overwinning van iemand die inmiddels ook in mijn geboortedorp woonachtig is, Assendelft. Nikki Terpstra, een echte zaankanter die van geen ophouden weet en op momenten wanneer het moet net even dat beetje extra kan geven. Het is hem niet alleen gegunt maar het is ook de karaktereigenschap van deze zaanse jongen waardoor hij deze overwinning verdient.


Op het moment dat hij finishte liep ik in klein zwitserland in Luxemburg een ronde die me nog lang zal bijblijven. Het was slechts 9,5 kilometer maar de rotspartijen en de hoogteverschillen maaktte het voor mijn ongetrainde spieren een ware hel. En ondanks dat Nikki wel getraind was moet het voor hem ook op sommige momenten een hel zijn geweest. Kilometers lang een stuur in je handen die niets liever dan aan je grip wil ontsnappen. Een zadel waar elk normaal mens het na vijf minuten op zitten al zat is, je kilometers lang terroriseert met schokken en stoten dat je niet meer weet of je nog wel een achterste hebt.

Nu waren mijn pijnen niet te vergelijken met die van hem maar ik durf wel het doorzettingsvermogen te vergelijken met mijn streekgenoot. Onderweg wilde ik diverse malen opgeven maar de regels ‘een nieuwe lente en een nieuw geluid’ hielpen me door deze beproeving heen. De schoonheid van de rotsachtige omgeving, de rust van het woud en het verliefde gekwetter van alles wat kan vliegen, het was prachtig.