ENKEL FRUIT

HUIZEN – Een supermarketen welke is gevestigd in het Noord-Hollandse Huizen heeft wat zij zelf noemen ‘een briljant concept’ ontwikkeld. De keten gaat komen met individueel verpakt fruit zoals aardbeien, druiven en later dit jaar ook met kersen.

“Het idee is ontstaan dankzij een oplettende medewerker van ons” vertelt marketingmanager Flip van Boomgaarde enthousiast. “Bij het vullen van de groente en fruit vakken zag hij dat de mensen graag verpakt kopen en de weegschaal vooral mijden.” De keten zegt dat het individueel verpakken van fruit niet alleen de gezondheid ten goede komt. “Soms wil je een bakje van 58 aardbeien omdat je een taart gaat bakken. Maar het komt ook voor dat je slechts een enkele aardbei wilt, al was het maar omdat een dronken tiener je zojuist een vette heeft genoemd en je niet helemaal de hongerdood wilt sterven.” Daarnaast is het hygiënischer en veiliger product om te kopen in deze tijden.

Michel Fortuintje, die als verpakkingsspecialist is verbonden aan de keten, zegt dat de consument van vandaag behoorlijk gehaaste kopers zijn. “Ze hebben nergens tijd voor. Onze gangpaden zijn soms net snelwegen” lacht hij vrolijk. De kopers hebben geen tijd meer om te wegen en een etiket te plakken geeft Fortuintje aan. “Het proces van een etiket kan soms oplopen tot wel negen seconden. “Onze klanten gebruiken hun tijd liever door aan meloenen te ruiken of in het knijpen van avocado’s. Ze vinden ook meer plezier in het aanschouwen van een steekspel gevecht tussen twee kinderen met selderie sticks. Wij als keten willen daar graag op inspelen.

Dat de keten overtuigd is van het succes van de individueel verpakte aardbei blijkt wel uit ver gevorderde plannen voor een vacuümverpakt spinazieblad en een enkele druif die in een limited-edition collector’s box verkocht gaan worden. Ook wordt er gewerkt aan overheerlijke Celtic zeezout korrel in een speciale cadeauverpakking.

Het concept is zeer warm en met groot applaus ontvangen door de overkoepelende consumentenorganisaties. “Consumenten zijn nou eenmaal onvoorspelbare wezens” verklaart Tom Wezenlijk. “Dat blijkt ook wel uit het gedrag als men eenmaal in de winkel is. De supermarkt is als een safari voor onze leden. Alle remmen gaan los en het is ieder voor zich. Als daar nu nieuwe leuke producten bij komen die je eigenlijk niet nodig hebt, dan verhoogt dat alleen maar het plezier in koopjes jagen” aldus Wezenlijk.

WALVISSENSPOTTEN VANUIT VOLENDAM

VOLENDAM – Het gevolg van de intelligente lock-down wordt zo langzamerhand overal voelbaar. Zo ook in het dorp dat bekend is om zijn palingsound. Wegens het wegblijven van de massa toeristen, is de DIJK niet meer wat het ooit was. Het immens populaire straatje met al zijn Aziaten die dagelijks hun eigen rommel weer terugkopen, zijn er gewoonweg niet en zullen ook niet snel weerkomen.

Om de crisis het hoofd te kunnen bieden heeft Volendam een nieuwe attractie gelanceerd die op zijn zacht gezegd wel uniek voor Nederland mag worden genoemd. Vanaf de zomer kunnen dagjesmensen op het IJsselmeer een heuse tocht maken om walvissen te spotten.

‘We kunnen natuurlijk geen garantie geven dat er ook daadwerkelijk een walvis wordt gespot” zegt Jan Kwakkelman. “Het is aan de natuur om ons een beetje te helpen, nietwaar”. Het voormalige Zuiderzee dorpje heeft wel voor grotere uitdagingen gestaan. Toen een pondje gerookte paling de prijs van een baar goud deed, werd dat te gek en is het dorp snel overgeschakeld op de kledendracht hysterie. “Buitenlanders vinden het prachtig” roept VVV-man Kees Tol. “Vroeger ging men met een goed gevoel en een pondje vis naar huis” vervolgt Tol. “En tot voor kort waren het de sleutelhangers, magneetjes en foto’s met kartonnen beroemdheden uit de gemeenschap. En dat allemaal in de dracht die geen mens meer zal aantrekken. Maar ja, de corona gooit roet in het eten.”

Nu Nederlanders massaal een vakantie in eigen land aan het boeken zijn, ziet Volendam mogelijkheden. Maar het is niet alleen de Nederlander waar ze op gokt. Het palingdorp verwacht eigenlijk meer van de Belgen. Of mensen die een tochtje maken zich achteraf niet belazerd voelen, daarvoor is organisator Piet Schilder in het geheel niet bang. “We hebben goede regelingen met Amsterdam” meldt hij ons. “Een paar keer per week zullen we langs de zandbanken varen en dan kan met een druk op de knop een beetje water omhoog gespoten worden. Net een Humpback” lacht Schilder. “Daarnaast hebben we Annie (red. zijn zus) en de Cats kunnen strikken voor de nodige promotie. Dat vinden de mensen sowieso leuk, toch?”

Volendam is genoodzaakt om het toerisme aan de jagen. De inteelt gemeente is de laatste jaren flink gegroeid waardoor er velen monden zijn te voeden. Naast de promotie met bekende artiesten is de gemeente ook een verdere samenwerking aangegaan met het naastgelegen dorp Edam. Mochten toeristen teleurgesteld terugkomen, dan hoopt de organisatie deze weg te kunnen nemen door een mini-edammertje tegen een sterk gereduceerde prijs aan te bieden. Een tripje walvis spotten gaat rond de € 55 euro kosten. Er wordt vanaf 1 juli tweemaal per dag gevaren met minimaal 10 boten. Meer informatie is te verkrijgen bij de lokale VVV.

MEISJES IN BLUSSURETIJD

Inzending schrijfwedstrijd April 2020

Ik weet het nog goed. Die eerste en enige voetbalwedstrijd die ik ooit speelde. Ik zat nog op de middelbare school en deed wat vakantiewerk in de plaatselijke buurtsuper. Daar leerde ik Els kennen. Een potige dame die dagelijks voor de verse groenten zorgde. Els was een sociaal bewogen mens met wat de dorpsbewoners wel een ‘brutale bek’ noemde. Toch was Els erg populair bij haar klantjes. Haar kennis en vooral haar helpende hand vielen goed bij de wat ouderen. Bovendien had ze de verste groenten van het dorp.

Aan het einde van de woensdag riep ze me even apart. Of ik weleens gevoetbald had. Vol verbazing keek ik haar aan. Nog voor ik nee kon schudden vertelde ze me van het vrouwenelftal dat meedeed aan de zomercompetitie bedrijfsvoetbal. Ik schudde nee maar het was tevergeefs. Overrompeld door haar woordenstroom was ik al snel opgesteld. Zaterdag om 19:00 melden op het sportcomplex was de opdracht.

Met lichte paniek vertelde ik thuis wat mij zojuist was overkomen. Vader lachte en mijn moeder deed of ze erg met mij meeleefde. Ik zag nog één escape. Ik had namelijk geen kicks. Maar vader had de oplossing. Nicht Elise had eens een blauwe maandag gevoetbald. Zij had vast haar kicks nog wel ergens. Elise en ik schelen drie maanden en hebben dezelfde bouw met dat verschil dat haar voeten één maat groter zijn. Vader vond dat geen probleem.

Klokslag zeven zag ik Els. Ze zei dat ik linksback zou spelen. Een goede plek voor een niet ervaren speelster. Ik heb het geweten. Ik snapte niets van buitenspel en rende naar voren als dat niet moest en omgekeerd. Mijn schoten dwaalden af en ik had zeker twintig panna’s tegen. Daarentegen scoorde ik wel. Weliswaar in eigen goal, maar toch. We verloren met zeven tegen een.

Na de wedstrijd stelde Els mij gerust. Of ik zin had om mee te gaan met de meisjes in blessuretijd. Ik schudde weer nee. Ik had namelijk geen idee waar ze het over had. Stomverbaasd keek ze me aan. Termen als ‘hole 19’ en ‘de derde helft’ werden naar mijn hoofd geslingerd. Maar het bleef blanco. Ook hier was geen weg terug. En ook dit heb ik geweten. Ziek en slingerend ging ik huiswaarts. Eenmaal thuis ging het mis. Op handen en knieën voorzag ik de douchebak van een nieuw patroon. Vader lachte niet meer. Het kon me niets schelen.

Delen