Tagarchief: Bejaarden

Chihuahuapoep

Ik las het en dacht wat een een prachtig scrabble woord. Met een beetje uitkienen kun je voor de letter ‘U’ twee keer de letterwaarde scoren met daarnaast ook nog eens 2 maal de 3x woordwaarde. Dat loopt al snel over de honderd punten, een monsterscore die niet meer valt in te halen. Het is niet alleen een mooi woord, het is blijkbaar ook een nieuwe sport onder  een stel bejaarde mensen in Breda. Zo moest de politierechter zich buigen over een zaak tussen twee gepensioneerden waarbij één van hen, die drie hondjes heeft, zich moest verantwoorden naar de aanklagende partij.

Een duidelijk gevalletje van een waggelende tante die vond dat ze niet voldoende ruimte kreeg op haar slingerende pad. Je ziet ze wel vaker in het wild. Van die volgevreten senioren die denken dat de stoep of pad waar ze zich op bevinden van hen alleen is. Nu gaf ik haar eerst nog het voordeel van de twijfel maar nadat ik las dat het voorval zich voordeed om een blokkerende Chihuahua, was lachgas niet meer nodig. Het kan natuurlijk zijn dat de stoep erg smal was, maar wie Breda kent weet wel beter. Je kunt je weg dus niet vervolgen omdat er een Chihuahua in de weg staat? Dan heb je wel lef en een heleboel snot in je neus.

Het geriatrische geval liet er geen twijfel over bestaan dat het haar recht en zeker ook haar pad was. De actie die volgde was drastisch. In een vloeiende beweging nam ze het diertje van ongveer 2,5 kilogram op en slingerde het in de lucht. Nu weet ik dat bejaarden, meer uit verveling dan gedreven uit iets anders, de senioren rek- en strekprogramma’s van de overjarige afstomp omroep MAX maar wat graag tot zich nemen. Misschien dat deze bejaarde dame daarnaast ook nog eens extra krachttrainingen heeft, maar we moeten de velociteit  van een object met het gewicht van twee en half pak suiker ook weer niet overdrijven. Ik bedoel ‘slingerde in de lucht’ is misschien wat overdreven. Dat het voor de gewaarwording van het beestje wellicht voelde als een wereldreis, rechtvaardigt nog niet het woord wegslingeren. Dat het opzij is gezet en wellicht met ruwe hand, was misschien een betere verwoording geweest. Dat bleek ook wel toen de vrouw voor de rechter beweerde last van reuma te hebben en dus helemaal niet kan ‘wegslingeren’. De man echter heeft bewijsmateriaal dat zij met zware brokken hout loopt te slepen en dus ook 2,5 kilo de lucht in kan lanceren.

De man met nog twee Chihuahua’s liet het er niet bij zitten. Slechts enkele minuten daarvoor was het drietal behoorlijk afgegaan. Het warme brouwsel omhult door een keurig plastic zakje, ruste nog in de man zijn hand. En zonder enige schroom smeerde hij als reactie de bruine derrie in het gezicht van mevrouw zuurpuim. De vrouw beweert met opzet, de man ontkent dat. Heerlijk dit soort gevechten.

Nu blijkt dat de twee al acht jaar niet echt lekker met elkaar omgaan. Sinds de man niet op de avances van de ouwe taart wenstte in te gaan, is het hommeles. Ik geef hem groot gelijk. Als je als oudere 3 Chihuahua’s houdt, ben je niet geinterresseerd in aanzoeken van mollige dames. Het doet me denken aan wat er nu in Spanje speelt. Beide culturen gaan al eeuwen terug en botsen zeker net zo lang. De vette overjarige Rajoy wil maar wat graag het hondje Catalonië voorgoed aan zich binden. Maar het onderkruipsel van slechts een paar kilo genaamd Puigdemont heeft hem stront in het gezicht gesmeerd. Ook voor dit gevalletje zal er een rechter aan te pas moeten komen. Het lijkt er echter op dat de Chihuahua uit Catalonië al een paar toontjes lager blaft. Roem lijkt daarom ook al niet meer het haalbare voor hem. Het wordt nu zaak de galg te ontlopen. Niemand wil ook eigenlijk wat dat groepje corrupte ambtenaren in het district heeft heeft verzonnen, los van het feit of het wel kan.

De man is niet vrijgesproken maar wel van rechtsvervolging ontslagen. Iets wat Puigdemont zou moeten ambiëren. Per slot heeft hij de wet meer dan eens overtreden en in een democratie blijft dat niet zonder gevolgen. En Rajoy? Naast dat hij de wet aan zijn zijde heeft is zijn blazoen voor eens en voor altijd besmeurt. Naast de duizend gewonden vergezeld met de Chihuahiuapoep uit Catalonie is zijn periode als machthebber in Madrid voorgoed voorbij. Wat rest is dat hij elke dag zijn oefeningen voor de televisie doet, samen met al die andere bejaarden uit de veeltallige Hollandse enclaves vol met pensionado’s, gebracht door omroep Maximo.

Bejaarden Parade

Een weekje Tenerife. Midden in de winter even een weekje zon tanken om zo het laatste deel van de winter met verse vitamine D te kunnen weerstaan. Het leek ons een prima plan. Maar dan wel buiten de school vakanties om. Je volledig overgeven aan een priemende zon met een jengelend kind om je heen dat niet van jou is, heet geen relaxen. Aan het einde van de herfst had mijn lief na drie dagen intensief googelen, een prachtig resort gevonden aan de westkant van het eiland. De impressie beloofde veel en de onderschriften nog veel meer. Met wat puzzelen, waar ze dol op is als het om vakanties gaat, bleek dat apart boeken het meeste voordeel opleverde en zo geschiede het.

Nattigheid, grauw, lage temperaturen. Typisch een dag met alle verkeerde weerelementen waarbij het niet moeilijk is om je in een zonnig verblijf voor te stellen. Het is de dag van ons vertrek. Na wat tax free neuzen, shoppen doen we al lang niet meer nu alles op de luchthaven juist duurder blijkt, komen we bij de geplande gate. Angstvallig kijk ik om me heen. Even denk ik dat ik verkeerd ben gelopen. Om tegenwoordig bij de gates te komen ben je namelijk verplicht om door het ‘tax free’ domein te zigzaggen.  Ook al wil je het niet, je wordt verleid om toch zoveel mogelijk aan je koopdrang toe te geven.
De aanbiedingen schreeuwen je tegemoet waarbij je op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer ziet. Gevolg: je raakt van het hoofdpad af waarmee de eerste list om de onschuldige reiziger te verleiden tot iets onbenulligs in werking is getreden.
Je verdwaalt en al snel sta je in een bak van 50% tot 70% korting te graaien van overbodige rommel. Een handige truc van de commercie, maar minder geslaagd voor de zwakke reiziger. Ik heb dan ook het idee dat met de invoering van dit soort sluizen, de reiziger steeds later arriveert bij de gate. Ik irriteer me namelijk aan al die mensen die zich maar laten oproepen omdat ze nu eenmaal in een roes leven dat het vliegtuig wel op hun wacht. Ze zijn per slot van rekening ingecheckt, dus? Ik constateer een toename die ik toeschrijf aan de verdwaalde tax free shopper.

Nogmaals kijken we om ons heen. Mijn vriendin heeft zonder dat ze het uitspreekt dezelfde gedachte. De stilte wordt doorbroken als ik haar vraag of we een senioren reis hebben geboekt. Omdat ze mij direct begrijpt proest ze het uit. De gemiddelde leeftijd op onze  vlucht ligt ver boven de gepensioneerde leeftijd. Naast twee rollators tel ik ook nog een scootmobiel. We kijken elkaar nog eens aan. Haar blik stuurt mij naar een man in een hoekje waarbij zijn hele lichaam schud. Als in een automatisme veegt zijn vrouw het overtollige slijm uit zijn mondhoeken.
‘Ik weet niet of we veel vrienden zullen maken deze trip.’
Ze haalt haar schouders op. Een betere reactie kan ik me niet indenken op dat moment.

dikke manHalf ingedommeld wordt mijn stoel plots met kracht naar achter gerukt. Ik kijk om en zie een man met een enorm overgewicht hangen boven anderhalve stoel.
Het gekreun wat volgde toonde zijn onvermogen om soepel te gaan staan waardoor mijn stoel als een soort hefboom wordt gepromoveerd. Schattend kom ik al snel tot zo’n 245 kilo dat aan mijn rugleuning hangt. Eenmaal wakker volg ik de moeizame gang van de man, die zonder de hulp van zijn vrouw het toch al kleine toilet van een  737 niet zelf had kunnen bereiken. Het gordijn ging dicht. Mijn fantasie speelde met tal van gedachten wat zich nu zou afspelen op die paar vierkante meter op 10.000 meter hoogte. Ik verzeker u, de mile-high club kwam daar niet in voor. Na vijf minuten en een enorm rochelend geluid, wordt mijn stoel opnieuw op de proef gesteld. De landing was zacht. Gedurende de reis heeft hij nog zeven keer ‘gehangen’.

Tenerife is ongeveer vier uur vliegen. Niet lang maar ook niet echt kort.
Bij het aanschouwen van de rij die zich al snel voor het toilet vormt, heb ik toch de indruk dat we op een long distance vlucht zitten. Een jolige sms van een goede vriend schiet me te binnen. Hij nodigde mij en een ander heerschap uit voor het bijwonen van een concert. Zijn vrouw moest verstek laten gaan voor een extra ingelaste koor repetitie.
Een groep cubanen van midden tachtig, bracht nog eenmaal hun liedjes ten gehore voordat ze echt zouden stoppen. Niet iets wat mij trok maar het andere heerschap was sneller met zijn reactie.
“Ha ha beste vriend, je weet toch dat mijn blaas te klein is geworden en de pauzes te kort”. Diplomatiek antwoord en geestig bovendien om vooral maar niet mee te hoeven.
Voor mijn eigen ogen speelde deze woorden zich letterlijk af. De flexibiliteit van de geriatrische blaas is gereduceerd tot bijna nul. De vele korte plasjes vormen dan ook een heuse bejaarden parade waarbij ik niet zal ontkennen dat er ongetwijfeld ook een gezwollen prostaat tussen zal zitten.

De zon schijnt volop. De Teide hult zich in sneeuw. Op een klein stukje grond zijn de temperatuur verschillen enorm. Kou, vorst en vallende sneeuw op geen 15 kilometer van een resort waar iedereen ligt te bakken bij een temperatuur van 23 graden.
Het is weelderig. Het resort is bijna net zo groot als het plaatsje waar het naast ligt. Voorzien van alle gemakken geeft het uitzicht op een strak blauwe oceaan aan de ene kant en een blinkende vulkaan puist aan de andere zijde  Diverse restaurants, tal van ontspanningsmogelijkheden, kapper, bars,  een dorp gelijk die ruimte biedt aan 609 kamers. ouwe vellenBij het zwembad voor volwassenen kijk ik om me heen en zie verschrompelde oude vellen die zich te goed doen aan deze heerlijke omstandigheden.
En geef ze eens ongelijk. Zij hebben deze maatschappij gebracht tot wat het is en verdienen dit net zo als ik ervan geniet. Dat het oudjes zijn neem ik graag op de koop toe. Blèren of krijsen doen ze niet.
Een bejaarde die jengelt om een ijsje heb ik nog niet gezien. En dat ik moet wachten op een scootmobiel die zich net heeft klem gereden tussen de deuren van een restaurant.  Ach, ik heb geen haast. Ik geniet.
De rust wordt slechts verstoord door een verdwaalde hand van een patiënt met Parkinson.
Hij raakt per ongeluk de toeter.