Alle berichten van Hans

de Schrijvers

Wij worden wakker met ideeën van de nacht
Wij zijn de schrijvers waar inkt moet vloeien
We vullen kilometers papier in onze slaap
Met verhalen die de lezers zullen boeien.

We creëren het ongelofelijke
Beelden zoals die in films bewegen
De ene pagina naar de andere
Een dansende pen is onze zegen.

Helden reizen van Londen naar Parijs
Van Straatsburg naar Berlijn
Ze vechten in de straten van New York
Wij zijn de schrijvers en zo willen we zijn.

Jullie zijn de lezers die leven van de verhalen
Die worden uitgespuugd door onze pennen
Jullie reizen mee op de kronkels van onze geest
Naar niet bestaande plekken welke nooit zullen wennen.

 In de dorst naar spanning en avontuur
Ontrafelen jullie mysteries en moorden
Alsof wol uit onze truien wordt getrokken
Om deze te breien tot nieuwe woorden.

Wij zijn de schrijvers en jullie zijn de lezers
Fictie wordt een feit, feiten worden dromen
Wat als één begon, eindigt op velen planken
Letters vormen woorden die de zinnen laten stromen Als in een heilig ritueel komen wij samen
Onze gebonden pagina’s die door jullie worden verslonden
Als lezer mag je me schrijven en me over alles bevragen
Mijn antwoord wordt echter nooit verzonden.

Geboren uit slechts een enkele geest
Is niets zeker en geldt er slechts één ding
Wanneer de laatste pagina voorbij is,
Zijn wij alweer bezig met een nieuw begin.

LYCRAMAN

Inzending zomerschrijfwedstrijd Het korte Verhaal Augustus 2020

De wind stond vol in het gezicht. Met een uiterste krachtsinspanning ramde hij op de pedalen en vocht zich zo een weg door de aanwakkerende storm. Hij had zich voorgenomen om te rijden tot je scheelziet. Of zoals hij zich de woorden van Knetemann herinnerde: Gaan met het hol open.

Het weer zou omslaan. De verzengende hitte zou plaats gaan maken voor wat koeler weer. Dat wist hij van tevoren. Maar dat het met zoveel wind gepaard zou gaan, was een vieze tegenvaller. Hij had een maatje nodig om een volledige uitputting te voorkomen. Opnieuw dook hij diep in de beugels. Ver voorover om maar zo weinig mogelijk wind te pakken. Zijn gezette buik vond een rustplaats op zijn gebogen stang. Ze roepen wel eens het snot voor je ogen rijden. Wel bij hem liep het met stralen uit zijn neus. Met een handig gebaar en een krachtige push, werd het linker kanaal geschoond om hetzelfde ritueel te herhalen voor de rechterkant.

‘Bedankt’ hoorde hij schuin achter zich. Een wieltjeszuiger haalde hem langzaam in. Hij wilde eerst nog wat terugroepen maar besefte dat dit zijn redding was. Het waren er meer. Binnen de kortste keren zat hij in een zetel achter wel zeker een man of tien. Het tempo lag hoog maar de zuigende werking van het kleine peloton voor hem, was voldoende om aan te kunnen pikken. Langzaam hervond hij zijn adem en tufte het overtollige slijm de berm in.

Als een stel losgeslagen stieren bestormden ze de fietspaden waarbij ze lustig hun aerosol deeltjes doorgaven aan hen die erachter zaten. De prijs van uit te wind rijden is soms hoog. Bij elk naderend stoplicht werd er gejoeld en geschreeuwd om maar niet te hoeven inzakken op het tempo. Lycra maakt je onoverwinnelijk. Als een sliert kleurrijke gevulde condooms bevechten zij zich een plek op de openbare weg. Lycra is oppermachtig. Hij voelde zich heer en meester. Ook toen hij bijna een vrouw van in de tachtig bijna van haar sokken reed. En ondanks een scheldkanonnade van haar kleinzoon, trof hij geen blaam. Lycra is namelijk onaantastbaar en geeft je recht op alles.

De groep draaide het dorp uit. Dit keer stond de wind op de kant en als een stel professionals vormde zich een waaier. Het ging al snel niet goed. Hij miste het laatste wiel en vormde zo zijn eigen mongolenwaaier. Hij had de slag gemist. Snel verdween de groep voor hem. Zijn dijen deden pijn en een lichter verzet was onvermijdelijk. Stoempen had geen zin meer. De pijp was leeg.

Vermoeid stapte hij af en plaatste zijn ros in de daarvoor speciaal ontworpen stalling. Nog een flinke teug uit zijn bidon en de rit zat erop. Ontdaan van zijn Lycrapak sloeg hij de striemen op zijn rode huid gade. Lycra kleed je af. Het pak ging in de was. Het zat vol met slijmspatten die niet van hem waren. Morgen maar even een testje doen.    

Deze vertelling is bekroond als weekwinaar in de schrijfwedstrijd
Het Korte Verhaal   
https://kortverhaal.info/?p=3924

OMA BREEKT RECORD OP ZOOM

BERGEN – Sinds het begin van de lock-down als gevolg van de corona pandemie, heeft een Oma uit bergen voor de zesde keer op rij een volledige Zoom sessie uitgezeten waarbij de mute functie gedurende de hele sessie aan stond.

Afgelopen zondag heeft de tachtigjarige Marianne Doppler, een 93 minuten durende sessie op Zoom volbracht met haar twee kinderen en vier kleinkinderen. Gedurende de sessie werd onder andere het nieuws doorgenomen, grappen gemaakt en voerde de leden een pittige discussie over het eventueel vaccineren. En dat allemaal terwijl Oma op mute was.

Het was pas halverwege de sessie dat Doppler’s zoon Frank, zich herinnerde dat ook zijn moeder deelnam aan het gesprek.
‘En moeder’ had hij gezegd, ‘Hoe denk jij over de exit strategie van de regering?’

Blijkbaar bewoog ze haar lippen maar het stem was niet hoorbaar. Na diverse pogingen om de tachtigjarige Doppler duidelijk te maken dat ze niet te verstaan was, greep dochter Isabelle in.

‘We kunnen je niet horen mam. Je microfoon staat niet aan. Je staat op mute’ had ze langzaam en duidelijk gezegd.
‘Heb je de video op Youtube nog bekeken met de instructies over hoe je Zoom moet gebruiken? De link die Ben je nog opgestuurd heeft gister. Daar moet je dan wel even op klikken!’

Doppler bleek wederom te spreken mar het bleef zonder geluid. Een poging van haar kleinkind Mia om haar Oma duidelijk te maken hoe ze van mute af kon komen, liep helaas uit op een mislukking.

‘Is het OK mam, als we gewoon doorgaan met de sessie’ greep Frank uiteindelijk in. ‘En wil je toch iets zeggen, kun je dat dan even opschrijven voor ons en het dan tonen op het scherm?’
‘Of je kunt me even bellen’ voegde Isabelle toe. ‘Je kunt altijd de telefoon pakken en het me gewoon vertellen.

Doppler heeft de daaropvolgende 45 minuten zitten glimlachen en probeerde het gesprek te volgen. De enige onderbreking was toen zij een berichtje schreef en omhooghield, waarop geschreven stond dat ze haar medicijnen ging nemen en dat ze dadelijk weer terug was.

Voor zover bekend is Doppler de enige die zes keer een Zoom sessie op mute heeft bijgewoond die langer dan een uur duurde. De kleinkinderen hebben daarom contact opgenomen met het Guinness Book of Records om te zien of hun Oma een vermelding kan krijgen in de 2020 editie.