Korte Verhalen

MEISJES IN BLUSSURETIJD

Sticky Een reactie plaatsen

– Inzending schrijfwedstrijd April 2020 –

Ik weet het nog goed. Die eerste en enige voetbalwedstrijd die ik ooit speelde. Ik zat nog op de middelbare school en deed wat vakantiewerk in de plaatselijke buurtsuper. Daar leerde ik Els kennen. Een potige dame die dagelijks voor de verse groenten zorgde. Els was een sociaal bewogen mens met wat de dorpsbewoners wel een ‘brutale bek’ noemde. Toch was Els erg populair bij haar klantjes. Haar kennis en vooral haar helpende hand vielen goed bij de wat ouderen. Bovendien had ze de verste groenten van het dorp.

Aan het einde van de woensdag riep ze me even apart. Of ik weleens gevoetbald had. Vol verbazing keek ik haar aan. Nog voor ik nee kon schudden vertelde ze me van het vrouwenelftal dat meedeed aan de zomercompetitie bedrijfsvoetbal. Ik schudde nee maar het was tevergeefs. Overrompeld door haar woordenstroom was ik al snel opgesteld. Zaterdag om 19:00 melden op het sportcomplex was de opdracht.

Met lichte paniek vertelde ik thuis wat mij zojuist was overkomen. Vader lachte en mijn moeder deed of ze erg met mij meeleefde. Ik zag nog één escape. Ik had namelijk geen kicks. Maar vader had de oplossing. Nicht Elise had eens een blauwe maandag gevoetbald. Zij had vast haar kicks nog wel ergens. Elise en ik schelen drie maanden en hebben dezelfde bouw met dat verschil dat haar voeten één maat groter zijn. Vader vond dat geen probleem.

Klokslag zeven zag ik Els. Ze zei dat ik linksback zou spelen. Een goede plek voor een niet ervaren speelster. Ik heb het geweten. Ik snapte niets van buitenspel en rende naar voren als dat niet moest en omgekeerd. Mijn schoten dwaalden af en ik had zeker twintig panna’s tegen. Daarentegen scoorde ik wel. Weliswaar in eigen goal, maar toch. We verloren met zeven tegen een.

Na de wedstrijd stelde Els mij gerust. Of ik zin had om mee te gaan met de meisjes in blessuretijd. Ik schudde weer nee. Ik had namelijk geen idee waar ze het over had. Stomverbaasd keek ze me aan. Termen als ‘hole 19’ en ‘de derde helft’ werden naar mijn hoofd geslingerd. Maar het bleef blanco. Ook hier was geen weg terug. En ook dit heb ik geweten. Ziek en slingerend ging ik huiswaarts. Eenmaal thuis ging het mis. Op handen en knieën voorzag ik de douchebak van een nieuw patroon. Vader lachte niet meer. Het kon me niets schelen.

Delen
Satire

MILJOENEN STEUN VOOR V.I.P.’s

Sticky Een reactie plaatsen

DEN HAAG – De verstoorde sociale hiërarchie welke veroorzaakt wordt door de corona lock-down, heeft een “nieuwe crisis die we niet langer kunnen negeren” zegt een woordvoerder van de regering. Het departement van noodhulp heeft daarom maar liefst 34 miljoen uren van onmiddellijke aandacht afgeroepen voor VIP’s en beroemdheden in nood.

“Deze mensen, die worden gezien als de meest gevoelige groep in onze samenleving, ze zitten opgesloten in hun kapitale villa’s in Het Gooi reservaat en kunnen niets meer” zegt woordvoerder Jan Klaassens in een persconferentie gisteren. “Naast dat zij twee linkerhanden hebben zijn zij verveeld, verliezen langzaam de hoop, maar hebben met de nieuw afgekondigde maatregelen een heel slecht vooruitzicht. Als we ze niet snel helpen dan zullen sommigen het volgende seizoen niet halen vanwege een te kort aan aandacht.”

“Als we met zijn allen twee uur aandacht schenken per week, dan kunnen we ons park van beroemdheden redden” zegt Klaassens vol overtuiging. “Deze zielige groep mensen hebben sterk behoefte aan onze ogen en oren, en zij hebben die per direct nodig.”

Het idee is om net werkloos geworden burgers, te gaan inzetten om hun aandacht te schenken aan de VIP’s, te beginnen met de zwaarst getroffenen zoals Peter R. de Vries, Linda de Mol, Marco Borsato en Bert van Marwijk. Deze laatste kwam recentelijk in het nieuws met zijn schreeuw om aandacht, door te stellen dat het voetbal nauwelijks op de agenda staat.

Er is een speciaal potje van 10 miljoen uren vrijgespeeld voor schrijnende gevallen als Barbie die onlangs een ongeluk heeft gehad in haar onverzekerde auto en voor Roy Donders die in opspraak is gekomen met zijn laatste ‘fashion item’ het RD-mondkapje.

Over Martien Meiland is Klaassens heel stellig: “Zijn behoefte is op dit moment zo groot dat we daaraan niet meer kunnen voldoen. Het is spijtig en heel vervelend, maar ik ben bang dat dit het einde van de Meilandjes zal betekenen.”

 

Delen
Satire

EMOTIONELE LOCKDOWN

Sticky Een reactie plaatsen

Nu dat we ons al meer dan 20 dagen in een intelligente Lock-down bevinden, worden de signalen van een emotionele breakdown ook steeds zichtbaarder in de samenleving. Om mensen te helpen met zelfdiagnose, zijn we op zoek gegaan bij een paar specialisten. Zij geven voorbeelden van de 5 belangrijkste kenmerken. Mocht u aan het einde van dit artikel een 4 of hoger scoren, zoek dan hulp. U bent een gevaar voor uzelf en een ander aan het worden.

MISBRUIK VAN MIDDELEN

“Dit kenmerk is makkelijk te herkennen” aldus Prof. de Hoop. “Bijvoorbeeld het excessief gebruik van toiletpapier is een duidelijk misbruik van middelen. De eerste tekenen hebben we al gehad nog voor de Lock-down een feit was. Mensen sloegen massaal wc-papier in uit de angst voor een tekort. Een typisch gedrag dat wordt gezien bij de eerste tekenen van een emotionele paniek. Ook het misbruik van eten. Mensen eten de hele dag door zonder dat ze nog bewegen. Een andere bezigheid die opvalt is het bijten op een stokje. De vraag naar houtjes in de winkels is zeker net zo groot als het wc-papier” legt de Hoop uit.

LETTERLIJK ALLES IS KLOTE

De muren komen op je af en alles is klote. Het tweede kenmerk dat al snel gezien wordt na een paar dagen binnenblijven. Netflix heeft klote programma’s, het is altijd de hetzelfde klote nieuws, zelfs op excursie naar de supermarkt is een klote onderneming. De verplichte 1,5 meter is klote en zelfs de klote producten die je nodig hebt zijn er niet. Mensen met een gezin vinden de partner vooral klote. Bij de meer ernstige gevallen, worden ook de kinderen onderdeel van het klote bestaan. In dit laatste geval zien je dan ook vaak dat handen en voeten worden vastgebonden en de mond gesnoerd. “We zien dit vooral bij mannen optreden” zegt Dr. Enkelaars. Met een grote lach op zijn gezicht verhult hij verder dat mannen met deze aandoening, zelfs hun eigen ballen klote vinden. Hebt u hem?

BESLISSINGEN NEMEN IS MOEILIJK

“Dit kenmerk moet niet verward worden met de ‘besluiteloosheid’ die een partner ook in het dagelijks leven kan vertonen” vertelt Dr. van Keuzenaar. Een besluiteloze partner neemt vooral geen beslissingen als het gaat om keuzes in kleding, aanschaf van meubelen of bijvoorbeeld een film in de bioscoop. “Bij een emotionele breakdown gaat het duidelijk een stap verder” meldt van Keuzenaar. “Bij dit soort patiënten ziet men dat ze geen keuze meer kunnen maken tussen het gebruik van wc-papier en de hand. Een reden te meer om geen papier te hamsteren komt er uit zijn mond met een grote glimlach”. Ze kunnen ook niet meer beslissen om nog te gaan douchen. Je ziet ook veel patiënten verslonzen en vervuilen. Ook hier zien we dat mannen er meer last van hebben. Een keuze maken voor gezinsuitbreiding bij een verplichte binnenblijf periode, resulteert in 85% van alle gevallen tot een zwangerschap.

EEN GEK PERSOON ZIJN

In dit stadium gaat het gedrag echt veranderen. Je ziet mensen die niet meer met emotie om kunnen gaan en zij doen  de vreemdste dingen. Dansen op tafel, met een racket een tennisbal hoog proberen te houden tegen een muurtje of zomaar uit het niets een oerkreet loslaten in de toch al gestreste omgeving. Met name het kort op elkaar leven voor een langere periode, is de oorzaak van dit gedrag. Je ziet ook veel mensen 3 keer per dag de plantjes watergeven wat overigens niet moet worden verward met een vorm van dementie. De afwijking kan best gevaarlijk worden als de gekheid gepaard gaat met geweld. Niet te verwarren met huiselijk geweld, de agressie toont zich meestal in het overmatig boren van gaten, verbouwingsdrift en het bereiden van maaltijden die men niet lust.

AFSTAND NEMEN

In deze laatste stap neem je steeds meer afstand. Niet de gewone 1,5 meter afstand maar afstand van alles. Je wilt geen seks meer met je partner, daarentegen vergrijp je je steeds vaker aan je jeugdknuffel. Je wil niet meer met je kinderen te maken hebben, je begint zelfs te beweren dat ze niet van jou zijn. De buren die je al jaren netjes begroette, worden vuile buitenlanders. De middelvinger wordt een wel heel erg populair gebaar. Het uitje in de supermarkt wordt een hel want je wilt niemand meer zien en tegenkomen. Er zijn gevallen bekend dat pas na 4 dagen iemand werd gevonden achter de pallets met bierkratten uit angst voor contact.

Delen
Satire

TIENERS ONTDEKKEN OUD ARTEFACT IN LOGEERKAMER

Sticky Een reactie plaatsen

ALMELO — Twee teenagers uit het oosten van het land, deden een ontdekking waarvan archeologische experts zeggen dat het één van de meest belangrijkste ontdekkingen is sinds 2011. Het vreemde en nog steeds niet geïdentificeerde object was gevonden in een kastje dat de naam ‘walkman’ draagt dat lag in een van de logeerkamers.

Vorige week snuffelde Lara de Vries en Amelie van Bergen, beide 14 jaar oud, rond in een van de logeerkamers van de familie de Vries, toen zij een curieus zilverachtige schijf ontdekten die vastzat in een gebroken houder.

“Wat het ook was, we wisten gelijk dat het vreselijk belangrijk was. We waren er ook zeker van dat het geen onderdeel was van de hometrainer van mijn stiefmoeder noch van de gitaar van mijn vader die hij overigens nooit heeft leren te bespelen” verklaarde de Vries.

Van Bergen, die veel series heeft bekeken over oude beschavingen zoals ‘Game of Thrones’ en ‘Downtown Abbey’ en dus als expert mag worden beschouwd, schreef het object eerst toe aan een mogelijk ornament dat priesters om hun nek droegen bij het offeren van dieren.

De Vries ontkrachtte dat idee gelijk door te zeggen dat ze meer overtuigd dat het een voorwerp was dat ooit door de Romeinen werd gebruikt als een soort mes om vlees mee te snijden.

De meisjes brachten hun ontdekking naar Collette Bakker, een buurvrouw en voormalig hoogleraar Twentologie aan de Universiteit van Hengelo. Met behulp van eenvoudige dateringsmethoden stelde Bakker vast dat het voorwerp ergens rond het achtste of negende decennium van het laatste millennium werd vervaardigd.

“Helaas is het erg beschadigd en zit het vol met krassen, maar we mogen aannemen dat de schijf ooit eens spiegelglad was en het zonlicht sterk reflecteerde” vervolgde Bakker. “Ik denk daarom meer in de richting dat het iets geweest moet zijn dat werd aanbeden in tempels of andere heilige plekken. Maar gezien de hoge reflectie kan het ook als spiegel zijn gebruikt. Bijvoorbeeld in een welgestelde familie uit een van de oude Europese bureaucratische takken”.

Andere experts geloven meer in een object dat vroeger hielp om te kunnen communiceren. Juist de eigenschap dat het sterk reflecteert, gaf onbeperkte mogelijkheden om berichten over lange afstanden te kunnen communiceren. Bakker, overigens, vindt deze theorie volkomen belachelijk. “Dat zou inhouden dat Twente voldoende zonlicht moet hebben gehad, en dat is naar mijn idee volkomen nonsens” legt Bakker uit.

Delen
Opinie

DE HERINNERING WINT

Sticky Een reactie plaatsen

“Ik wil de carpaccio” was zijn schreeuwerige toon tegen zijn vrouw. Zij was al enige minuten bezig hem te vragen wat hij nu wilde eten. En nu kwam op deze manier het hoge woord eruit. De ober begreep direct wat er aan de hand was en kalmeerde de man door hem direct zijn gelijk te geven waarop hij weer rustig werd.

Het deed me pijn dit tafereel te moeten aanschouwen. Maar het was de realiteit en de fase waarin mijn vader zich bevond. Mijn moeder had het er duidelijk moeilijk mee. Zijn gedrag tegen beter weten in, kon ze nog geen plekje geven. Zij vond hem vergeetachtig, dat wel. Maar het onderkennen dat er meer aan de hand was, zou een stap te veel zijn op dat moment. Het is een verdomde rotziekte die langzaam in een prachtig leven sluipt en die je vervolgens langzaam begint leeg te vreten. Heel vaak is er aan het einde niets meer over dan een lege huls. Leeggezogen van alle fijne herinneringen blijven sommige achter als een wrak die alleen nog wachten op die laatste zeis om langs te komen.

Concept illustration by Lightspring via Shutterstock.com

Nu we binnen moeten blijven vanwege de Corona ellende, denk ik vaker aan hem terug dan voorheen. Mogelijk dat het komt omdat ik nu meer aandacht heb aan al het creatieve werk in mijn familie. Niet alleen in de directe lijn maar ook bij een dochter van zijn meest geliefde zusje. Creativiteit zit ons blijkbaar in het bloed. En ik wil mijn vader ook herinneren als creatief mens en niet als dat zielloze en uitgemergelde hoopje vlees.

De dochter van zijn zus woont op hemelsbreed 16.000km van hier. In de vijftigere jaren besloten haar ouders, net zoals velen anderen in die tijd, naar Australië te emigreren. Gelukkig is er altijd contact gebleven. Eerst via de reguliere post maar later meer gebruikmakend van de digitale mogelijkheden. Zij is pas laat in haar leven gaan schilderen en ze heeft een ongekend talent.

Dat ze die nog aan het ontdekken is blijkt wel uit haar onophoudelijke experimenten in haar zoektocht naar nieuwe kleuren combinaties, technieken en stijlen. Soms ontoonbaar maar ze probeert het. Ze doet het gewoon. Iets wat ik bewonder, toejuich en respecteer.

Bill by Carla Blair

Ik zie mijn vader nog een achterdoek voor een toneel schilderen. Een werk van 3 -4 meter hoog en zeker 8-10 meter breed. Een monniken werk. Maar ik heb gelukkig ook een werk van hem van een veld anemonen die met de grootste precisie zijn gereproduceerd. Zijn passie voor amateurtoneel leidde na zijn eigen carrière als speler, tot het oprichten van een eigen toneelgezelschap. En niet een die je overal ziet, maar een van jongeren om hen op die manier te enthousiasmeren voor zijn passie. Hij leidde een kinderclub waar wij als verplicht vrijwillige niet alleen het figuurzagen leerde, maar bovenal hoe het afgewerkt moest worden met kleur en verf.

En dan het jaarlijkse hoogtepunt tijdens Sinterklaas. Het feest werd extra opgeleukt door zijn creatieve surprises. Als kind genoot ik van zijn puzzels en bouwpakketten. Dagenlang sloot hij zich op en werkte hij aan zijn verrassingen om op de 5e december zijn soms fantastische creaties het licht te laten zien. En op de een of andere manier doet zij, zij die op duizenden kilometers van hier haar creatieve grenzen opzoekt, mij sterk denken aan hem. Het opzoeken van je grenzen en anderen proberen te stimuleren via je werk.

En hoe had het leven zoveel mooier kunnen eindigen als we een medicijn of iets anders hadden gehad om het verloren gaan van al dat moois een halt toe te roepen. Dan had ik hem wellicht niet aangetroffen met een terneergeslagen hoofd. Dan zou hij waarschijnlijk niet urenlang aan hetzelfde pluisje op zijn trui zitten pulken. Hij zou zijn vrouw herinneren als zijn geliefde en niet als verloren zuster. Wellicht was ik nooit voor hem verloren gegaan. En misschien, heel misschien had hij nog iets moois gemaakt om deze wereld verder te verrijken. Ik mis hem. En in deze tijd van binnenblijven denk ik veel aan hem. Gelukkig gaat niet alles verloren. De gen van iets mooi maken is in elk geval doorgeven aan de volgende generatie en de generatie daarna.

Niet zolang geleden werd er veel geld gepompt in het vinden van een medicijn tegen Alzheimer. Er waren hoopvolle onderzoeken en de industrie was geïnteresseerd. Nu de resultaten uitblijven of zijn geëindigd in een dood spoor, drogen deze bronnen snel op en lijkt genezing nog ver weg. Dat is spijtig en frustrerend. Ons welzijn wordt afgezet tegen de economische voordelen of nadelen. Gelukkig gaf de minister-president aan dat je in een illusie leeft als je denkt dat de wereld er net zo uit zal gaan zien als voor de corona crisis. Ik hoor daarin, dat er meer geld naar de zorg zal gaan.

Ik kan alleen maar hopen dat mij deze verschrikkelijke ziekte bespaard blijft. Of ik hoop dat er tegen die tijd wel wat is gevonden om het in elk geval te stoppen. Tot die tijd hou ik me maar bezig met hersenspelletjes, blijf ik goed bewegen en geniet ik van mijn eigen creatieve uitspattingen. Ik geniet van de familie en de dingen die zij maken. Het helpt mij de fantastische dingen herinneren die mijn vader deed. Het helpt mij herinneren dat ik een fantastische vader had.

Delen
Satire

TU DELFT ONTWIKKELD DRAADLOZE STROOM

Sticky Een reactie plaatsen

DELFT – De technische universiteit van Delft heeft een nieuwe technologie ontwikkeld. Daarbij is de mogelijkheid ontstaan om stroom via een draadloze verbinding over te brengen. Volgende week vrijdag wordt het onderzoek gepubliceerd in het tijdschrift Science.

“Natuurlijk zijn we dolgelukkig maar we moeten de verwachtingen ook een beetje temperen” zegt student de Hoop. “Het staat nog in de kinderschoenen en er zijn nog wel wat hobbels te nemen” vervolgt hij. De studenten hebben met een team van 12 mensen aan het project gewerkt dat onder leiding staat van Prof. Dr. van Spanningen.

Volgens van Spanningen zal dit een doorbraak betekenen van ongekende orde. “Denk maar aan al die toepassingen en dat je geen snoertje of kabels nodig hebt.” Hij is buitengewoon trots op zijn studenten en vooral blij dat zijn universiteit het is gelukt om dit als eerste in de wereld te bewerkstelligen. Prof. van Spanningen heeft jarenlang onderzoek gedaan in China en heeft een significante bijdrage geleverd aan het huidige 5G netwerk dat nu langzaam wordt uitgerold.

Op de vraag hoe het nu precies werkt is van Spanningen een beetje terughoudend. Hij is niet zeker of hij de techniek in een paar zinnen kan duidelijk maken. Na enig aandringen doet hij een poging. “In basis werkt het zoals het mobiele netwerk 5G” begint hij. “Daarbij wordt gebruik gemaakt van fotonica. Een techniek waarbij data met behulp van lichtdeeltjes wordt uitgewisseld. Supersnel en heel betrouwbaar. Om het simpel te houden, zijn we er nu in geslaagd om die data als het ware te vervangen door elektronen. Echter een lading versturen dat gaat niet. Via een ingenieus versleutel mechanisme aan de zendende kant en aan de ontvangende, wordt een soort conversie gedaan waardoor de pakketjes neutraal verzonden kunnen worden om vervolgens weer te worden omgezet in geladen deeltjes. Deze kan vervolgens gebruikt worden om dus stroom te leveren.”

Evenals bij 5G, heeft het transport een hoge frequentie nodig. Bij de mobiele telefonie is dat 3,5Ghz. Voor deze technologie is het dubbele nodig. Dat brengt ook meteen het grootste nadeel in beeld. Hoe hoger de frequentie, hoe korter de afstand. “We hebben nu stroom over een afstand van 6 meter weten over te brengen” meldt van Spanningen. We denken dit op korte termijn naar meer dan 100 meter te krijgen. Echter de grootste uitdaging zit wel in de frequentie. “Die kost nu meer aan energie dan het oplevert” gaat van Spanningen verder. Maar ook daar is hij voor de toekomst hoopvol gestemd.

Wanneer deze technologie beschikbaar komt voor de consument is nog zeer onduidelijk. “Natuurlijk moeten de afstand, frequentie en het energie verbruik nog optimaliseren. Daarna hebben we nog onderzoek nodig of 7Ghz de gezondheid niet schaadt. Alles bij elkaar nogal wat zaken die opgelost moeten worden. Maar we kunnen het” benadrukt van Spanningen.

Delen
Satire

VLIELAND KRIJGT FIETSTUNNEL

Sticky Een reactie plaatsen

OOST-VLIELAND – Het kabinet heeft besloten om een investering te doen van maar liefst € 50 miljoen om Vlieland met het vaste land te verbinden door middel van een fietstunnel. Zij komen met dit opmerkelijke besluit in het kader van het terugdringen van fijnstof. Daarnaast zullen de Waddeneilanden in de toekomst een aanzienlijke aanscherping van de milieuregels krijgen.

Het was al jaren de wens van het kabinet om de veerponten uit de vaart te halen. Vlieland zal nu het eerste veerpont vrije eiland worden. “Gezien het eiland toch al is verboden voor auto’s, was dit de meest voor de hand liggende keuze. Met het stoppen van de veerdiensten en dus geen vervuilende dieselmotoren meer op het wad, komen we tegemoet aan de toekomstige regels” aldus woordvoerder Peter Zandhaas.

De tunnel zal onder de Waddenzee door worden gegraven. Samen met een Duits bedrijf dat expertise heeft in het diep graven in zanderige bodems, heeft de gemeente de plannen ontwikkeld en aangeboden aan de regering. Die stemmen nu dus in met de tunnel en zullen zorgdragen voor de kosten.
“Voor de boringen zullen we behoorlijk diep moeten gaan” vervolgt Zandhaas. “Het eco systeem wordt daarom volledig ontzien”.  Dat de techniek bestaat, heeft zich onder andere in het Midden-Oosten bewezen waar onlangs een kamelenbaan tussen Bahrein en Saudi-Arabië is geopend.

Over hoe de fietsen van het diepste punt weer naar boven komen was Zandhaas zeer duidelijk. “Bij het omhoog gaan heeft de fietser de keuze. Hij kan inhaken in een soort skilift met zijn fiets of als hij een elektrisch aangedreven middel heeft mag hij zelf naar boven trappen”. Hoe het zit met de neerwaartse gang, komen er twee opties. Een strook waar de snelheid van 25 km/h niet mag worden overschreden en een strook waar tot maximaal 80 km/h mag worden gedaald. Voor deze laatste moeten de fietsen wel uitgerust zijn met schijfremmen of een krachtige terugtraprem.

De tunnel zal overigens niet geheel gratis zijn. Het wordt voorzien van een tolsysteem.  “Een kleine bijdrage mogen we wel vragen voor dit prachtige project” zegt Zandhaas. “Voor slechts € 1,50 per fiets mag je gebruik maken van de tunnel. Fietsen met een aanhanger komen op € 2. Bakfietsen zullen helaas worden geweerd, daar hebben we de infrastructuur niet voor” aldus de zegsman. De oplevering staat gepland voor 2026.

Delen
Satire

MAN RIJDT AL ENIGE TIJD MET CARAVAN ALS BOM

Sticky Een reactie plaatsen

HUIZEN (N-H) – De politie van huizen heeft een man aangehouden die zijn caravan gebruikte als tankwagen. Bij de aanhouding heeft de politie 360 liter benzine en 2800 rollen toiletpapier in beslag genomen.

De politie kwam de man op het spoor omdat de autowegen meer leeg zijn dan anders. Bij de grensovergangen staan camera’s die al het verkeer dat ons land binnenkomt op beeld vastlegt. Nu het verkeer door de corona crisis met zo’n 70% is afgenomen, viel het een controleur op dat hij dezelfde caravan meerdere malen per week de grens zag oversteken. Saillant detail was dat de aanhanger wel erg diep op de weg lag.

Navraag bij de politie gaf meer duidelijkheid hoe dit heeft kunnen plaatsvinden. “Onze oplettende Giel in het controlecentrum zag hem al voor de derde keer de grens overkomen deze week” meldt woordvoerder Bikkels. “Met de nummerplaat in de hand is de bestuurder zo gevonden” gaat hij vervolgens verder. Bij de arrestatie was de man thuis bezig met het overpompen van de goedkopere benzine. “We hadden het huisnummer niet eens nodig” zei agent van der Velde. “We roken de benzinelucht al op 100 meter afstand.”

De gearresteerde man kwam op het idee dankzij zijn vrienden die in Luxemburg wonen. “Ik ga met regelmaat op visite en dan gooi ik de wagen gelijk even vol. het is namelijk een stuk goedkoper. En toen dacht ik. Waarom niet een beetje meer in wat jerrycans”. Gemiddeld nam de man voor € 100 extra mee terug maar al snel waren ook de buren in straat geïnteresseerd. Om het nog een beetje rendabel te houden, bouwde de man 4 tanks van elk 90 liter in zijn caravan. Door bij 4 verschillende pompen te tanken, bleef het onopgemerkt bij de pomphouders.

Op de vraag of hij ooit had stilgestaan wat voor gevaar het kon opleveren, haalde de man de schouders op. “Lekker belangrijk. Er is toch niks misgegaan. En met die wc-rollen erom heen kan het niet zoveel kwaad” antwoorde hij onverschillig. Bij het zien van een overvloed van wc-papier in Luxemburg nu er in Nederland sterk wordt gehamsterd, zag de man een extra buitenkansje. Hoe de man aan zoveel rollen in één keer is gekomen, daarover tast de politie nog in het duister.

Delen
Satire

RENESSE ONTDEKT GROOTSTE STRANDKUIL OOIT

Sticky Een reactie plaatsen

Renesse – In het Zeeuwse badplaatsje Renesse is een opmerkelijke vondst gedaan. Net buiten de grenzen van de gemeente stuitte de duin- en kustlijn brigade tijdens hun controle op de grootste kuil ooit gegraven op het strand. Volgens de brigade was de kuil moeilijk waarneembaar. Een vernuftige camouflagetechniek heeft de kuil waarschijnlijk al voor maanden aan het oog onttrokken.

“Het was een beetje toeval” meldt een van controleurs. “Het zijn op de juiste plek op de juiste tijd in combinatie met de stand van de zon, heeft de kuil verraden. Opeens zagen we een vreemde schittering opdoemen uit het zand. Bij controle bleek het al snel dat het eigenlijk geen zand was” aldus de man. Nadat de camouflage verwijderd was, staarden de controleurs in een enorm gat. Volgens de brigade hebben ze in hun bestaan nog nooit zoiets gezien.

Uit nader onderzoek bleek dan ook dat dit de grootse kuil is die ooit op het strand is gevonden. Sinds 1975 houdt de brigade een logboek bij met alle gevonden kuilen. Het logboek telt nu ruim 15.000 kuilen welke zijn vastgelegd in een uitgebreid computersysteem. “In combinatie met Google maps kunnen we niet alleen de grootte maar ook de precieze locaties bijhouden. Dit met het oog op recidivisten” vertelt een deskundige. Uit de verrichte metingen kwam al snel naar voren dat dit de grootste kuil ooit was die is gevonden. Volgens ooggetuigen was het ruim genoeg om met een gezin met drie kinderen er ruimschoots in te vertoeven.

Tijdens de persconferentie werd pas echt duidelijk hoe groot de kuil was. De brigade trof onder andere 4 ligstoelen, een lounge set met 3 parasols en een mini koelkast aan die nog gedeeltelijk gevuld was met bier van het merk Krombacher. “Dit duidt op een echte Duitse kuil” gaf de persvoorlichter toe. Maar dat was nog niet alles. Een animatie die speciaal voor deze conferentie in elkaar was gezet, gaf een overzicht van een gangenstelsel die de kuil met nog drie andere kuilen verbond.

“We zijn blij dat we dit nu ontdekt hebben. Er zijn aanwijzingen dat er een start is gemaakt met een gang onder de duinen door het land in. U kunt zich voorstellen wat er dan kan gebeuren bij hoogwater” meldt de brigade vervolgens. Met het oog op het gevaar dat de kuilen met zich meebrengen, verwees de brigade naar de wet uit 2018 dat kuilen slechts 50cm diep mogen zijn.

Van wie de kuil is tast men nog in het duister. Echter, volgens de brigade is het slechts een kwestie van tijd voordat de eigenaar is opgespoord. Volgens de man die is belast met de opsporing is er namelijk naast Der Spiegel een humoristisch blad gevonden.
“Duisters maken geen grappen en houden niet van humor, dan is de persoon die we zoeken dus al snel gevonden.” Dat de kuilengraver op een flinke boete kan rekenen is wel zeker. Er bestaat zelfs een kans dat gezien de omvang van het delict, de dader een zware taakstraf krijgt opgelegd.
“We kunnen nog wel iemand gebruiken om alle kuilen weer te dichten” schertste de opsporingsbeambte.

Delen
Satire

CHINESE TOERISTEN NA 6 MAANDEN WEER BOVEN WATER

Sticky Een reactie plaatsen

Giethoorn – Twee Chinezen die ons land bezochten en een dagje Giethoorn deden, zijn na 6 maanden weer terecht. Nadat zij een bootje hadden gehuurd leken de twee van de aardbodem verdwenen. Verhuurder Peter Ankers meldde de twee vermist toen aan het einde van de dag het bootje niet werd ingeleverd.

“De twee zagen eruit alsof ze wisten wat ze deden” begint Ankers met zijn verhaal. “Ik heb ze de complexiteit van de kanalen proberen uit te leggen maar een kaart wilde ze niet kopen”. Toen het bootje aan het einde van de dag niet terugkeerde wist Ankers direct wat er aan de hand was.

“We hebben wel meer verdwaalde Chinezen gehad. Maar die waren nooit langer dan een dag of twee spoorloos” gaat de verhuurder vervolgens verder. Maar Ankers zijn onderbuikgevoel vertelde hem direct dat er meer aan de hand was. “Ze keken zo raar uit hun ogen” zei hij. Hij schakelde direct de politie in die dezelfde avond nog met groot materieel erop uittrok.

Na een week intensief zoeken is het speurwerk 6 maanden geleden gestaakt. Giethoorn heeft meer dan 2500 kanalen en slootjes met een totale lengte van ruim 750 kilometer. “De kans dat je na een week dan nog iemand vindt in dit doolhof is zo klein dat zoeken geen zin meer heeft” meldde de toenmalige persvoorlichter Janssen van de divisie waterpolitie.

Dat de twee nu plotseling weer zijn opgedoken mag als een wonder worden beschouwd. Chow Li en zijn vrouw werden gisteravond in de voortuin van een van de bewoners gevonden. De vrouw die ze ontdekte wist gelijk wie ze waren. “Ondanks de mondkapjes zag ik het direct. Ze zagen er ondervoed en dorstig uit”. De vrouw heeft ze direct naar binnen gebracht en ze eerst een bord nasi met wat satésaus voorgezet alvorens de politie te bellen.

Op de vraag hoe de twee zich in leven wisten te houden de afgelopen 6 maanden antwoorde meneer Li dat zij wel gewend waren om van alles te eten. Maar het meeste was toch wel rauwe vis geweest omdat deze van een uitstekende kwaliteit was volgens de Li’s. Daarop viel de burgermeester hen bij door te melden dat Giethoorn het zuiverste water heeft van de omstreken.

Op de vraag of de Li’s iets hadden meegekregen van Corona uitbraak, haalden zij hun schouders op. “Wij waren in elk geval buiten” antwoorde mevrouw Li ad rem. Nu de twee weer boven water zijn is een van de grootste mysteries van Giethoorn opgelost.

Van enige angst bij de Li’s is weinig te bespeuren. “Angst is voor thuisblijvers” lacht Li van zich af. En op de vraag of zij nu naar huis gaan, wordt hard nee geschud. Zij vertrekken overmorgen richting Dordrecht waar nog een tochtje Biesbosch op ze wacht.

Delen
Opinie

KNVB Virus

Sticky Een reactie plaatsen

De KNVB is weer eens in het nieuws. En voor de zoveelste keer niet op zijn elegantst. Nadat de verantwoordelijke ministers en de premier het land nog verder op slot hebben gegooid, haasten zij zich om binnen 24 uur met een persbericht om te melden dat de voetbalcompetitie niet onder de samenscholingsregeling valt. Sterker nog. Ze komen met drie voorstellen hoe de competitie in Nederland een verder verloop zou moeten krijgen. Hoe durf je in hemelsnaam met zo’n persbericht te komen als je net iedereen vertelt dat het feestje over is voor langere tijd? Hoe durf je dit überhaupt te roepen als er nog dagelijks honderden mensen doodgaan aan een virus waar we nog niets tegen hebben?

Het getuigt wederom van niet veel charme en intelligentie. Nu had ik me de laatste dagen al op zitten winden over de sportwereld en het wel of niet doorgaan van de Olympische Spelen, maar dat is nu gelukkig beslecht.  Wat schept echter mijn verbazing? Er waart nog een virus rond en wel bij de KNVB, zij doen er doodleuk een schepje bovenop. Dat bij de bestuurders al jaren de draadjes verkeerd zijn verbonden blijkt wel uit de ‘apengeluiden’ aanpak. Maar nu is er nog een virus dat het denkvermogen van de KNVB nog verder aantast wat het instituut haast tot hersenloos degradeert. Natuurlijk worden de oerwoudgeluiden door hen krachtig afgewezen en buitelen ze over elkaar heen om zich te distantiëren van dit mongoloïde gedrag. Maar wat is er nu na al die grootspraak helemaal veranderd? Weken nadat eindelijk een gekleurde speler het veld af wilde, klonken de geluiden nog steeds en wellicht nog harder dan voorheen. Het geteisem zit nog steeds op de tribune en de KNVB haalt zijn schouders op en kijkt de andere kant op. Ze hebben gewoon weg niet het vermogen om een oplossing te bedenken. En als ze die hebben dan durven ze niet.

Gelukkig zijn er ook echte sportmensen die met hun hart spreken. Zij die hardop zeggen dat het nu geen tijd is om het woord voetbal in de mond te nemen zijn te prijzen. En zij die daarbovenop deze crisis met welke middelen dan ook proberen het hoofd te bieden, verdienen een standbeeld. Maar die geile ouwe mannetjes die denken dat ze managers zijn vergaderen over het belang van de Nederlandse competitie in plaats van het komen tot een stukje  maatschappelijke verantwoordelijkheid. Ik denk dat het testosteron hen ook de oren uitkomt en mede daarom met dit soort onnodig en irritant nieuws komen. Per slot zitten zij nu ook de hele dag bij moeder thuis en kunnen ze niet op hun verwenreisjes naar de verwenmeisjes. KNVB, ga je schamen.

Ik ben het eens met minister Grappenhuis als hij zegt “Ik zeg het keihard, je bent een aso” als hij doelt op groepen die toch tegen alles in feestjes en partijtjes blijven organiseren. Ik zeg daarom ook, KNVB: Je bent een aso.

Wat kan mij die Mickie Mouse competitie op dit moment schelen? Ook ik ben een liefhebber van het spelletje maar nu even niet. En wat doe je de clubs aan met hun spelers, staf en alles wat erom heen hangt. Je speelt dan wel zonder publiek, maar dat is dan ook alleen maar om nog wat tv-rechtengeld binnen te harken. Bang voor de anderhalve meter regel? Een wedstrijd waar je geen tackle meer kan uitvoeren wordt wel heel erg saai. Daarom stel je voor om alle wedstrijden dan maar af te ronden voor 30 juni. Dat kan nu omdat de EK toch niet doorgaat. Een tweede optie zou zijn dat je na 30 juni nog voetbalt. Maar dan heb je toestemming van papa UEFA nodig en dat zal wel niet gaan lukken. Want als alles dadelijk weer mag, dan zal het nieuwe seizoen gewoon op tijd beginnen. En dan past dit idee  niet meer in de internationale kalender.

De laatste optie is, om het maar voor gezien te houden voor dit seizoen. Je geeft expliciet daar geen verdere uitleg over. Omdat jullie wederom niet de ballen hebben om dit te durven. In plaats van je als grootste sportinstantie van Nederland in te zetten hoe wij allen zo goed mogelijk door deze ellende heen komen, lanceer je scenario’s die niemand op dit moment wil horen. Ik zeg het dan maar voor jullie. De competitie is al een paar weken geleden afgesloten voor het seizoen 2019-2020. Helemaal niet erg. De hele wereld bloedt en heeft wel even iets anders aan zijn hoofd. Het zou jullie sieren om alsnog een ommezwaai te maken, de boel te laten voor wat het is en je in te zetten voor het welzijn van Nederland om met een gezonde start te beginnen aan het nieuwe seizoen.

 

Delen
Opinie

Corona

Sticky Een reactie plaatsen

Het is zover. Het erfelijke materiaal dat is verpakt in een eiwitmantel staat voor de deur. Klein genoeg om via alle kieren en gaten naar binnen te komen. De kranten staan er vol mee. De televisies branden een permanent beeld van een bolletje met kroontjes in het scherm.

Iedereen heeft het over hetzelfde. Nieuws bestaat alleen nog uit de oplopende besmettingen en doden. Het Corona virus verovert de wereld in een razend tempo en de WHO heeft het nu officiëel als pandemie aangemerkt. En niet in de eerste plaats vanwege het aantal landen met een besmetting maar meer door de lakse houding van sommige landen.

Wij zijn de dans een paar keer ontsprongen. Na een heerlijke week op Tenerife brak de maandag nadat we vertrokken de epidemie uit in een hotel op vijf minuten lopen van waar wij zaten.
Net terug van een lang weekend in Madrid en de kranten stonden bol van het nieuws dat alle scholen en universiteiten op slot gaan. De deuren van de trein waren nog maar net gesloten of men kondigde extra hygiënische matregelingen aan in het Spaanse OV. Bij navraag wat dat precies inhield, kon niemand mij vertellen. Ik zag een dag later in de krant een schoonmaakmedewerker die elke avond de relingen en handgrepen met alcohol schoonmaakte. Hoe dat overdag gaat is mij nog een raadsel.
En dan nu het bericht van mijn vrouw. Op haar werk is het eerste geval van de ziekte positief getest. Ironisch genoeg op een afdeling die zich bezighoudt met risicoanalyse. En dan is het opeens heel dichtbij.

Vanaf half januari wordt het nieuws bepaalt door dit kleine eiwitbolletje. Of beter gezegd, wat dit virusje aanricht. Er gaan zelfs mensen  aan dood. Vreselijk. Maar ik hoor niemand bij een normaal griep virusje waar ook mensen aan dood gaan. Corona ofwel Covid-19 is anders. Het is een bekend virus maar nieuw bij mensen. En daarom is het nieuws. Er is nog geen resistentie en daarom is voorzichtigheid geboden.

Ik zeg met name voorzichtigheid omdat paniek zaaien en in de stress schieten naar mijn idee volkomen overbodig is. Mensen worden inderdaad ziek en dat is heel vervelend. Dat er mensen overlijden is ook zeer te betreuren maar bij een flinke griepepidemie sterven er ook zo’n half miljoen medemensen. Iets waar we nooit bij stilstaan. Van alle zieke mensen geneest een heel hoog percentage. En soms sneller dan bij een normale griep. Er zijn gevallen van mensen die positief testten en na drie dagen alweer aan het werk konden.

Toch zijn de gevolgen van dit beestje verstrekkend. Amerika sluit zijn grenzen en in Europa zit Italië volkomen op slot. Bij ons sluiten we de provincie Brabant en zal de XTC-productie een gevoelige dreun krijgen. Hoewel, een beetje zichzelf respecterend evenement is uitgesteld of helemaal afgelast. Daarmee wordt wellicht een pillenoverschot tegen dumpprijzen voorkomen. De KLM lees ik, kan een langdurige crisis niet aan. De Fransen gaan hier garen bij spinnen. Je zult zien dat de blauwe luchtvloot nog voor het einde van dit jaar volkomen zal zijn ingelijfd.

Ik ben nog niet ziek maar het is een kwestie van tijd. Ik let goed op, was mijn handjes op tijd maar dit beestje is al niet meer te stoppen. De WHO heeft gelijk. De lakse aanpak van Italië in het bestrijden van de verspreiding, doet het land nu in een isolement dompelen. Hetzelfde geldt voor landen als Iran. Een zieke minister die de aanpak en maatregelen over de toehoorders staat uit te proesten, daar mag je niet te veel van verwachten.
Daarbij komt dat in veel gevallen de volksgezondheid en het economisch belang, nog steeds op een weegschaal wordt gelegd. Een zinloze weging omdat de uitkomst maar al te vaak vaststaat. Niet altijd een goede keus. De zogenaamde preventie wordt daarom al snel een scenario van damage control. Helaas te laat waardoor we alsnog vol in het rood in een diepe recessie duiken.

Maar laten we ook niet al te dramatisch doen. Ja, we zullen met miljoenen ziek worden. Maar het heeft ook zijn positieve kanten. Het ziekbed lijkt vooralsnog kort. De meeste mensen worden verzocht lekker te gaan telewerken (nu kan het dus wel) waardoor er geen files meer staan. En met de lage benzineprijs, wordt autorijden weer aantrekkelijk. Geen besmette treinen of bussen, nee lekker scheuren met je autootje want het kan weer. Een volle tank voor nog geen honderd euro en knallen. Hoe lang is dat geleden? Het voelt heerlijk, echt waar. Lekker scheuren en niemand die je in de weg zit. En met zo’n goedkoop Brabants pilletje op, wordt het net of je een F1 piloot bent. Zo heeft elk nadeel ook zijn voordeel.

Delen
Gedichten

Altijd

Sticky Een reactie plaatsen

Een fiets tegen de muur
Bladeren vallen
Ik zie je lichaam voor me
Prachtig en volmaakt

Ik treed in je stappen
Voet voor voet
De wind golft je haar
Heupen wiegen zacht

Je bent mijn alles
Voor altijd en eeuwig
Je bent alles wat ik maar wensen kan

Jouw blik op een foto
Van ‘de grote’ dag
Een traan vloeit
Een bloedend hart

Ik reik je mijn doorzichtige hand
Die langzaam vervaagd
Al zwevend besef ik
Hoe koud ik ben

Je was mijn alles
Voor altijd en eeuwig
Je bent alles wat ik ooit wensen kon

Delen
Korte Verhalen

EINDSPEL

Een reactie plaatsen

Eindspel Ik sta volledig vast. In een hoek gezet, kan ik geen kant op. Voor mij staan een paar mannen die mijn weg blokkeren. Ze lijken ergens op te wachten, maar waarop is mij een raadsel. Mijn buurman oogt ook niet al te blij. Briesend wacht hij op zijn kans om ervandoor te gaan. Gewoonlijk kan ik dit soort situaties goed verdragen, maar het wachten lijkt wel eindeloos.

Dan, iets verderop, neem ik enkele bewegingen waar. Kleine verschuivingen, nauwelijks merkbaar. Er ontstaan openingen. Ruimte. Ik span mijn spieren. Maar precies op het moment dat ik naar voren wil gaan, dringt iemand zich tussen ons in. Een rilling van frustratie gaat door me heen. Dit laat ik me niet gebeuren. Ik wil een stap naar voren maken, maar in een flits is de indringer alweer verdwenen.

Opeens ligt de weg voor mij open. Aan de overzijde zie ik haar staan: mijn partner in crime, onverstoorbaar, elegant. Zonder enige aarzeling begin ik aan mijn overtocht. De zwart-witte blokken wisselen zich in hoog tempo onder mij af, alsof de grond me voortstuwt. Naarmate ik dichterbij kom, zie ik hoe prachtig ze daar staat: rank, sierlijk, met een zelfvertrouwen dat me bevrijdt van het verstikkende oponthoud van zojuist.

Eindelijk zijn we weer samen. We draaien om elkaar heen, bijna dansend. Zij leidt, ik volg; dan neem ik het over. Zij laat zich soepel meevoeren. We zijn één ritme, één beweging. Even is de wereld van ons. Onze kracht zwelt aan. Samen durven we alles. In ons enthousiasme maaien we alles en iedereen op ons pad omver. Een spoor van verslagenheid achterlatend.

Opeens zien we hem in de verte, een statige oude man die ver boven alles uittorent. Zijn trage stappen staan in schril contrast met onze vaart. Zijn aanblik oogt grauw, alsof het gewicht van de tijd op zijn schouders rust. We eindigen onze dans en naderen hem voorzichtig met eerbied en met respect.

Wanneer we vlak voor hem tot stilstand komen, kijkt hij ons indringend aan. Zijn ogen vragen: Wie denken jullie wel dat jullie zijn?  Ik voel haar dodelijke blik. Dan stapt zij beheerst naar voren.

De oude man zakt ineen. Een laatste zucht, een laatste beweging.

Twee handen verschijnen boven ons. Een ferme handdruk. 

De meester heeft gewonnen.

Delen
Korte Verhalen

RAMPENBRUILOFT

Een reactie plaatsen

Inzending schrijfwedstrijd CASCADE voor boekenweek 2024

Je bent jong en je denkt het allemaal wel te weten. In een poging jezelf een houding te geven zie je opeens die ene kans. Een moment om te excelleren en de ander voor heel even af te troeven met je kennis. Schijn bedriegt en niets is echter minder waar. Het is een valkuil die maar al te vaak leidt tot het schaamrood op de kaken.

 Mijn huidige vrouw ontmoette ik zo’n vijfentwintig jaar geleden. Een Spaanse schone die door mijn vrienden werd gezien als iets wat ver buiten mijn klasse lag. De taal vormde wel de minste barrière. Spraken we in het begin alleen Engels, na wat maanden beheerste ik ook een paar simpele Spaanse zinnetjes. Onder andere daardoor ging ik vol vertrouwen voor het eerst naar mijn schoonfamilie. Met daaraan gekoppeld een bruiloft van een neef van haar in een middeleeuws dorpje zo’n honderd kilometer buiten Madrid.

In alle aspecten was de bruiloft een oogopener. Balletjes van opgerold brood vlogen als kogels heen en weer tussen de tafels. Alsof er een familievete moest worden uitgevochten. Om maar niet te spreken van het gejoel en geschreeuw om het gelukkige paar aan te sporen tot een kus. Traditie? Wellicht.

Aan tafel schuin tegenover mij had een nichtje plaatsgenomen. Met handgebaren en wat simpele woordjes ging het vooral over koetjes en kalfjes. Tijdens dat geklungel uitte zij haar wens om in de toekomst een huis in Madrid te bezitten. Dit was een uitgelezen kans om mijn Spaanse kennis in de praktijk te brengen. Deze woorden kende ik. Mijn gedachten vormde de zin: ik wil dat ook. Uit mijn mond kwamen echter de woorden te quiero. Twee pikzwarte ogen keken mij verontwaardigd aan en ik realiseerde mij mijn blunder. Ik had haar zojuist letterlijk verteld ik wil je. Verbeteren hielp niet. We spraken niet meer die avond.

Tijdens het diner werd er kip uitgeserveerd of wel pollo in het Spaans geheten. Uit mijn lessen had ik een regeltje geleerd dat de meeste zelfstandige naamwoorden die op een -o eindigen, over het algemeen mannelijk zijn. Woorden die eindigen op -a vertegenwoordigen de vrouwelijke. In mijn ogen was dit kip en geen haan. Opnieuw rook ik mijn kans.
‘Ah, polla!’
Het viel stil aan tafel. Ik had zojuist vol enthousiasme het mannelijk geslachtsdeel in schuttingtaal geroepen.

Twee missers op een avond. Kon het nog erger? De dansvloer maakte veel goed. Ingrediënten als blond, lang en buitenlander waren gewild. In een korte pauze sprak mijn aanstaande schoonvader ons aan. Ik luisterde aandachtig en ik was ervan overtuigd dat ik hem goed begrepen had. Mijn lief echter, trok wit weg en riep vol verbazing: ‘Papa?’
‘Wat is er? Als je vader een mentos wil is dat toch niet zo erg?’ De derde stilte.
‘Hij wil kleinkinderen, nietos!’
Driemaal was genoeg. Geen woord Spaans meer. Ik excelleerde zeker die avond. Ik moet wel haast een onuitwisbare indruk op de familie hebben achtergelaten. Maar niet zoals ik het mij had voorgenomen.

Delen
Korte Verhalen

KONING RAOUL

Een reactie plaatsen

KONING RAOUL

Net terug van de bank voelde ik mij steenrijk. Mijn zuurverdiende vakantiewerkgeld was omgezet in tienduizenden peseta’s. Ik was klaar om te gaan. Samen met een paar maten en een bus vol andere vertierzoekers. We zouden wel even de boel aan de Costa onveilig gaan maken. Mijn ouders vonden het maar niks. Ik kon niet wachten.

‘Als er iets is wat ik goed kan, dan is het wel dansen.’
Vol ongeloof keek de brunette me aan. Haar pikdonkere ogen analyseerde me van top tot teen. Uit haar houding sprak grote twijfel. Hoe was het mogelijk dat dit lichaam kwaliteiten bezat waarnaar gerefereerd werd?

Ze haalde haar schouders eens op. Mijn extra knipoog had de twijfel niet weggenomen. Er was blijkbaar meer voor nodig. Die hint had ik echter niet begrepen. Ze wachtte niet langer. Langzaam zag ik haar oplossen in de verblindende discolichten. Natuurlijk moesten mijn maten lachen. Maar ondanks hun grote woorden was ik tot nu toe wel de enige die een buitenlands meisje had aangesproken. Ter compensatie kreeg een aantal shots voorgezet. Zo zou ik over mijn blauwtje heen komen. Ook dat lukte niet.

De dagen waren kort. De nachten des te langer. Tegen zonsopkomst zagen we pas onze kamers weer. Het normale werd abnormaal. Het abnormale soms gewoon. We voelden ons machtig. Sterk en onverzettelijk. De wereld was even van ons. Ik voelde me als een koning. 

Die zaterdag moest het hoogtepunt worden van onze reis. De resterende peseta’s brandden in onze broekzakken. Het was nu of nooit. Over minder dan tien uur zouden we alweer in de bus zitten. Terug naar het routinematige leven.
Langs de lokale strip dreunden de bastonen ons tegemoet uit de vele disco’s. We konden niet kiezen. Het werd uiteindelijk tent nummer vier.

De hele week kreeg ik die ogen maar niet uit mijn hoofd. Nooit eerder had zoiets eerder meegemaakt. Ze bleven maar terugkomen. Zelfs toen alles rondvloog in mijn kamer zag ik die indringende pikzwarte kijkers. Ze dansten vrolijk mee op alles wat maar bewoog.
Reikhalzend zocht ik in elke kroeg naar die kijkers die me maar bleven achtervolgen. Tevergeefs. Ik had de moed al bijna opgegeven. Totdat een van mijn vrienden naar de dansvloer wees. Het zat eindelijk een keer mee.

‘Hi, jij weer?’ zei ze nadat ik haar op de schouder had getikt. ‘Nog steeds op zoek naar een dans?’
Ik moet hebben geknikt.
‘Hoe heet je eigenlijk?’
‘Raoul!’
‘OK, wacht maar even Raoul. Dan kun je laten zien of je de Travolta van de lage landen bent.’
Weg was ze weer. Dit keer niet voor lang. Op haar weg terug duwde ze iedereen om mij heen opzij. De eerste dreunen van Tears for Fears klonken uit de speakers.
‘Laat maar zien…Raoul’ riep ze luid en stapte achteruit.
De Bacardi-Cola’s hadden inmiddels mijn helderheid sterk gereduceerd. Ik hoorde mijn naam uit de speakers schallen. De zanger zong mijn naam. Gevolgd door and the Kings of Spain.

Alle ogen waren nu op mij gericht. Ik zag maar één uitweg. Druk begon ik mijn armen in het rond te zwaaien. Mijn benen voelde of zij elke dansstijl aankonden. Opnieuw gonsde mijn naam door de disco. Vele kelen galmden inmiddels het refrein mee. Er was handgeklap en in mijn hoofd hoorde ik castagnetten. Gejoel.
Als een volleerd flamenco danser bewoog ik mij over de dansvloer. Althans dat dacht ik. In werkelijkheid zagen ze een houten klaas die een stel aritmische bewegingen aan elkaar probeerde te plakken. Ik nam het lied over en op het refrein zong ik: I’m the King of Spain.

Het nummer was voorbij. Hijgend stortte ik neer op de vloer. Het publiek was uitzinnig. Nog nooit had ik mezelf zo voor schut gezet.
Daar waren die ogen weer. Maar nu heel dichtbij. Haar gezicht was mij tot op tien centimeter genaderd. Haar lippen raakten de mijne. Een golf van vuur schoot door mijn lichaam.

Vrijdagavond, de werkweek zit erop. Bij binnenkomst ruikt het als toen. De geuren van een Spaanse keuken vullen de kamer. Spotify speelt op de achtergrond een nummer wat ik nooit meer vergeet.
‘Raoul…Raoul’ hoor ik zachtjes vanuit de keuken op de maat van de muziek. Ik geef mijn vrouw een kus. You’re my King of Spain zingt ze dan en kijkt me lief aan. Die ogen. Nog altijd even betoverend. 

Delen
Korte Verhalen, Opinie

ZES

Een reactie plaatsen

Voor hem spatten de vonken recht op hem af. Alsof iemand met een slijptol gaten in de weg probeert te maken. Met een kleine driehonderd kilometer per uur is de auto voor hem sneller. Het gaatje wordt langzaam groter. Omdat het monster met de rode stieren al goed reageert met de zachte banden, kiest hij voor de aanval. Links in de hairpin ziet hij ruimte. Trekkend aan het ovale stuurtje schiet hij de bocht in. Van buiten naar binnen, laat remmen en dan het gas erop. De woorden van zijn vader schieten door zijn gedachte als hij de neus van zijn tegenstander voorbijschiet. Voor een tel is hij de leider in de wedstrijd. Totdat hij zijn grootste concurrent de baan ziet opvliegen met opeens meer dan anderhalve seconde voorsprong. ‘Hij moet ‘m teruggeven’ tettert hij gelijk in de boardradio. Tevergeefs. De wedstrijdleiding meent dat juist hij de andere auto naar buiten geeft geduwd. Ongeloof maar vooral onrecht borrelt op in het karakter van deze vechter. Dit kon wel eens het einde zijn van zijn droom. Een droom die dit jaar al zo vaak aan hem verscheen. Hoog op het ereschavot met zijn glimmende bokaal die hij bijna lanceert aan het einde van zijn Wilhelmus.

De afstand tot zijn voorligger groeit alleen maar en de moed zinkt hem in de schoenen. Het oortje vertelt hem dat hij moet “boxen” voor vers rubber. Terug op de baan pakt hij wat luttele tienden van seconden. Even lijkt het dat het toch nog gaat lukken. Een ronde later meldt ook de concurrent zich voor de hardste compound. Nooit opgeven jongen. De prijzen worden pas verdeeld na de streep.

Vanaf zijn vierde ademt hij motorsport. Zes maanden later heeft hij zijn eerste kart. Talent valt op en al snel sjouwt hij met zijn vader alle races in Europa af. En met succes. Geef nooit op wordt er ingeramd en werkt als levenselixer. Het maakt hem steeds beter.

Dit jaar moet het talent worden verzilverd. Jaren heeft men gebouwd aan een perfect team om in dit laatste seizoen de aanval te openen op de hegemonie van de concurrent. De aanval is geopend. Met de meeste Grand Prix overwinningen dit seizoen is er een licht voordeel. De druk ligt bij de ander. Op dit zes miljard kostende circuit tussen een IKEA  en een Hilton hotel in. De stand is gelijk en de laatste driehonderd zes kilometer zijn beslissend.

Ongelukkig schiet de achterkant van de Williams weg waardoor de controle over de auto wordt verloren. Een starre muur brengt het voertuig tot stilstand. Safety Car. De ronkende monsters komen een voor een naar de pits voor vers rubber. Op één na. Die krijgt een duidelijk negative in zijn oor gepropt. Het veld schuift langzaam in elkaar. De spanning is opeens helemaal terug. Hartslagen lopen op tot boven de honderdzestig. Gelapte auto’s tussen de twee kemphanen mogen er niet tussen uit. Dan opeens weer wel. Paniek overheerst. Nog zes kilometer tot het kampioenschap. Alles wat zijn lichaam aan adrenaline produceert, komt in een keer vrij.

De beide strijkijzers liggen naast elkaar. Gas erop, remmen, schakelen misschien, weer gas en remmen tegelijk. Hij mag niet voor zijn tegenstander komen. Zijn vingers liggen gespannen op de peddels om direct te kunnen schakelen. Nog negentien bochten naar de verlossende streep. De wagen naast hem versnelt. Met alles wat hij heeft trapt hij het gas in en schakelt op als nooit tevoren. Met nog zestien bochten en vijf kilometer te gaan kijkt hij wederom tegen de achterkant van zijn concurrent aan. Het gat wordt niet groter.

Dankzij de nieuwe banden is zijn tractie optimaal. In een flits perst hij zijn batterij leeg voor extra vermogen. Laat remmen schreeuwt het in zijn hoofd. Het kan. Met het verse rubber is de grip zoveel beter dan bij de tegenpartij. Talent, durf en gepassioneerde agressie komen samen. Met dit alles ramt hij zijn bolide links naast zijn voorganger. Miljoenen fans zien hem de leiding nemen. Zigzaggend, om zo weinig voordeel te gunnen aan de auto achter hem, raast hij over het lange rechte eind. Pijn! Uitdroging en hitte verkrampen zijn spieren. Met verbeten gezicht wordt een eerste aanval afgeslagen.

Een laatste S-bocht. Gedreven gaat hij misschien te wijd. Een tweede aanval. Beide liggen nu met de neuzen naast elkaar. Wie nu te vroeg remt heeft verloren. Dit is racen in optima forma. Gokkend op zijn grip en vertrouwend op zijn kunnen, remt hij een fractie later en duikt hij de bocht in. Zijn tegenstander moet buiten om en weet op dat dat hij geen kans meer maakt. De auto met de stieren spuit weg. Even mag hij remmen wat de kramp iets verzacht. Het lijkt of de tegenstander zich neerlegt bij zijn suprematie. Beklag over manipulatie in de radio is de erkenning van zijn verlies. Hij is gezien, het is over. Met een laatste gecontroleerde drift wordt de auto richting geblokte vlag. Uitbundig geschreeuw overstemt het losbarstende vuurwerk. Zes keer een “yes” laat de radio bijna exploderen. Een droom is waarheid geworden. Een heel seizoen in slechts zes kilometer. Een kampioenschap in anderhalve minuut. Een wereldkampioen puur sang.

Delen
Gedichten

DE SCHRIJVERS

Een reactie plaatsen

Wij worden wakker met ideeën van de nacht
Wij zijn de schrijvers waar inkt moet vloeien
We vullen kilometers papier in onze slaap
Met verhalen die de lezers zullen boeien.

We creëren het ongelofelijke
Beelden zoals die in films bewegen
De ene pagina naar de andere
Een dansende pen is onze zegen.

Helden reizen van Londen naar Parijs
Van Straatsburg naar Berlijn
Ze vechten in de straten van New York
Wij zijn de schrijvers en zo willen we zijn.

Jullie zijn de lezers die leven van de verhalen
Die worden uitgespuugd door onze pennen
Jullie reizen mee op de kronkels van onze geest
Naar niet bestaande plekken welke nooit zullen wennen.

 In de dorst naar spanning en avontuur
Ontrafelen jullie mysteries en moorden
Alsof wol uit onze truien wordt getrokken
Om deze te breien tot nieuwe woorden.

Wij zijn de schrijvers en jullie zijn de lezers
Fictie wordt een feit, feiten worden dromen
Wat als één begon, eindigt op velen planken
Letters vormen woorden die de zinnen laten stromen Als in een heilig ritueel komen wij samen
Onze gebonden pagina’s die door jullie worden verslonden
Als lezer mag je me schrijven en me over alles bevragen
Mijn antwoord wordt echter nooit verzonden.

Geboren uit slechts een enkele geest
Is niets zeker en geldt er slechts één ding
Wanneer de laatste pagina voorbij is,
Zijn wij alweer bezig met een nieuw begin.

Delen
Delen