Tagarchief: Toerisme

CHINESE TOERISTEN NA 6 MAANDEN WEER BOVEN WATER

Giethoorn – Twee Chinezen die ons land bezochten en een dagje Giethoorn deden, zijn na 6 maanden weer terecht. Nadat zij een bootje hadden gehuurd leken de twee van de aardbodem verdwenen. Verhuurder Peter Ankers meldde de twee vermist toen aan het einde van de dag het bootje niet werd ingeleverd.

“De twee zagen eruit alsof ze wisten wat ze deden” begint Ankers met zijn verhaal. “Ik heb ze de complexiteit van de kanalen proberen uit te leggen maar een kaart wilde ze niet kopen”. Toen het bootje aan het einde van de dag niet terugkeerde wist Ankers direct wat er aan de hand was.

“We hebben wel meer verdwaalde Chinezen gehad. Maar die waren nooit langer dan een dag of twee spoorloos” gaat de verhuurder vervolgens verder. Maar Ankers zijn onderbuikgevoel vertelde hem direct dat er meer aan de hand was. “Ze keken zo raar uit hun ogen” zei hij. Hij schakelde direct de politie in die dezelfde avond nog met groot materieel erop uittrok.

Na een week intensief zoeken is het speurwerk 6 maanden geleden gestaakt. Giethoorn heeft meer dan 2500 kanalen en slootjes met een totale lengte van ruim 750 kilometer. “De kans dat je na een week dan nog iemand vindt in dit doolhof is zo klein dat zoeken geen zin meer heeft” meldde de toenmalige persvoorlichter Janssen van de divisie waterpolitie.

Dat de twee nu plotseling weer zijn opgedoken mag als een wonder worden beschouwd. Chow Li en zijn vrouw werden gisteravond in de voortuin van een van de bewoners gevonden. De vrouw die ze ontdekte wist gelijk wie ze waren. “Ondanks de mondkapjes zag ik het direct. Ze zagen er ondervoed en dorstig uit”. De vrouw heeft ze direct naar binnen gebracht en ze eerst een bord nasi met wat satésaus voorgezet alvorens de politie te bellen.

Op de vraag hoe de twee zich in leven wisten te houden de afgelopen 6 maanden antwoorde meneer Li dat zij wel gewend waren om van alles te eten. Maar het meeste was toch wel rauwe vis geweest omdat deze van een uitstekende kwaliteit was volgens de Li’s. Daarop viel de burgermeester hen bij door te melden dat Giethoorn het zuiverste water heeft van de omstreken.

Op de vraag of de Li’s iets hadden meegekregen van Corona uitbraak, haalden zij hun schouders op. “Wij waren in elk geval buiten” antwoorde mevrouw Li ad rem. Nu de twee weer boven water zijn is een van de grootste mysteries van Giethoorn opgelost.

Van enige angst bij de Li’s is weinig te bespeuren. “Angst is voor thuisblijvers” lacht Li van zich af. En op de vraag of zij nu naar huis gaan, wordt hard nee geschud. Zij vertrekken overmorgen richting Dordrecht waar nog een tochtje Biesbosch op ze wacht.

Pooloorlog

Het geklepper van de brievenbus wekt mij om nog geen zeven uur in de ochtend. Geïrriteerd loop ik naar de voordeur om daarachter Dirrek te zien staan. Met zijn schooieren is er een soort van vriendschap ontstaan die ik liever niet wil hebben. Echter, de donkerbruine ogen met dat schattige kroeshaar doet je snel smelten. Ik kan het dan niet laten om hem weer iets te geven waardoor de band alleen maar hechter wordt. Nogmaals kijk ik op mijn horloge, het is echt pas zeven uur. Wat zou dat jong moeten?

imageDe deur was nog niet volledig open of de woorden ‘papa, papa’ worden mijn toegeschreeuwd. Er zijn veel dingen in mijn leven die ik beter niet had kunnen doen, maar vader zijn van een jochie als Dirrek, nee dat weet ik zeker. Zijn dunne vingertje wijst naar de grond. ‘Papa, papa’ klinkt het weer. Met een foto van de Paus in het dagblad weet ik opeens wat hij bedoelt. De magie van de kerkvorst op de Afrikaanse gemeenschap is wonderbaar groot en brengt jongetjes als Dirrek nog volledig in extase.

Nadat ik Dirrek zoals gewoonlijk met wat wisselgeld afscheep, lees ik de kop boven de foto. De wereld is in oorlog heeft het hoogste ambt van de katholieke gemeenschap gezegd. Nu zijn profeten bekend om hun voorspellende gaven maar door nu, na jaren van terreur, onnodig bloedvergieten en oorlogen die maar niet lijken op te houden komt de kerkvorst tot deze opmerkelijke uitspraak: de wereld is in oorlog.. Onder welke steen heeft deze man de laatste tijd gezeten? Is er ooit vrede op deze kleine aardbol geweest? In zijn speech haalt hij ook nog eens aan dat het vooral niet de schuld is van het geloof dat de wereld van haat aan elkaar hangt. Misschien heeft hij het hoofdstukje IS in zijn bijbelse leer overgeslagen. Al sinds de tijd dat het geloof is uitgevonden, leidt dit alleen maar tot oorlog.

Oorlog. Wellicht zit er toch een beetje waarheid in zijn woorden. Net terug van vakantie probeerde ik nog wat uit te slapen. Hondsmoe van het vroeg opstaan ben ik terug gekomen uit een ware oorlog in het hotel waar we verbleven. Je boekt een prachtig resort omringt met prachtigste zwembaden maar met een schielijk tekort aan bedjes. De irritatie is geboren als je de eerste dagen zo stom bent om laat te gaan ontbijten, per slot is het vakantie, om vervolgens een half uur te zoeken naar een plekje wat nog vrij is. Je vindt het weg van het verkoelende water en dicht bij een prullenbak die zich als snel vult. De rest van de dag hebben wespen en ander ongedierte er plezier in om jou te vermaken in plaats van jezelf. Irritatie vooral omdat het merendeel van die bedjes slechts bedekt zijn met een handdoek, die pas laat of helemaal nooit worden bezet.

imageJe wilt een voorbeeld stellen en vooral niet mee doen aan die gekkigheid totdat je partner vindt dat je genoeg bulten hebt.     Zij besluit voor jou om elke morgen vroeg op te staan en mee te doen aan de handdoekjes leggen race. Nou ben ik me bewust dat een resort behoorlijk wat capaciteit heeft qua bewoners. Maar dat het om zeven uur spitsuur is op het terrein waar bedden worden versleept, parasols worden herplaatst en vooral handdoeken worden gedumpt. Het lijkt wel een opstopping zoals je die aantreft bij elke lagere school waar zonodig ieder kind met een SUV moet worden weggebracht.

Vanaf dat moment ben je overgeleverd aan de dagelijkse ochtend oorlog rondom de baden. Je geniet als je die arme nieuwkomers, die zich nog moeten invechten rondom de poel, hopeloos ziet dolen. Soms komen ze wel drie keer in een half uur voorbij op zoek naar een handdoek vrij plekje ver van die overvolle prullenbakken. Het genot is extra leedvermaak wetende dat jij ook zo bent begonnen. En dan heb je nog die hoogtepunten waar mensen brutaal toch een ‘bezet’ bedje inpikken. Al hunkerend naar wat komen gaat wacht je geduldig op het moment dat de vroege opstaander zijn plek komt opeisen. Oorlog aan de poolrand. Een beter boek moet nog geschreven worden.

De wereld is in oorlog. Ik lees de kop nog een keer. Hij heeft gelijk. We tolereren weinig of niets meer van elkaar. Iedereen wil het liefst vooraan in de file staan, we gunnen elkaar geen meter ruimte meer. Naast de paus staat nog een foto. Een buitenlands meisje neemt een foto van een COA bobo. De instroom vluchtelingen is drastisch afgenomen staat er. Het COA gaat daarom 15 plaatsen van noodopvang sluiten. Ergens hoop ik dat ze Dirrek nog even laten voor wat het is. Ik ben van dat jong gaan houden. Hij zorgt ervoor dat mijn stamtafeltje bij de kroeg op de hoek er altijd voor mij is.

Misser II

De blauwe lijn was de kortste tour. De chauffeur zette er flink het gas op om zijn opgelopen achterstand eventueel te kunnen goedmaken. Met een simpel handgebaar wat zoiets moest voorstellen als “ik zit vol”, sjeesde hij halte twee voorbij. Het gebaar had net zo goed iets anders kunnen betekenen maar hij hield het maar bij deze uitleg.
De weg was smal en overal liepen zwoegende toeristen die of niet in de lange rij wachtenden wilden plaatsnemen of geen vijf euro over hadden voor de busrit naar boven. Hij gokte het laatste dit keer.

Na drie bochten werd het al steken met een gevaarte van al snel twaalf meter lengte. Hij begreep nu ook waarom staande passagiers niet werden toegelaten. Al snel bereikten ze een van de eerste landgoederen op de route. In wel acht talen werd er informatie verstrekt over de plek die werd aangedaan. Chauvinist als hij was had hij het Nederlandse kanaal opgezocht. Het klonk hem vreemd in de oren. Was dit zijn eigen taal? Een monotone opsomming van feiten door een nederlands sprekende buitenlander was niet echt wat hij ervan verwachte.

Na een minuut of vijftien waren zij boven en konden zij het Moorse kasteel aanschouwen door een kale plek in de begroeiing. Nou ja kasteel, de overblijfselen van de muren dan in zowel nog eerste als tweede ring en met de turret torens nog in takt. Schitterend gelegen op de kam van de heuvel lag het prijkend boven het dorp. Bijna elk huis of paleis dat zich een beetje respecteerde had wel een bezichtiging. Als je maar betaalde. Zo ook wel het pronkstuk van deze tour het Palacio Pena. PenaDit schtterende overblijfsel is werkelijk een adembenemend gebouw in al zijn pracht en praal.

‘Zullen we deze doen?’ vroeg zij.
‘Heb je die rij gezien’ antwoorde hij. Zij had die niet goed kunnen waarnemen want zij zat niet aan de goede raamkant.
Een blik naar de juiste plek deed haar mond openvallen.
‘Que cola’ bracht ze uit en daarmee was in de toon het antwoord opgesloten dat ze dit niet zag zitten. De rij of cola, was niet alleen enorm om de kaartjes te kopen om jezelf toegang te verschaffen, nee de rij continueerde zich voor de poort om uberhaupt maar naar binnen te mogen. Zijn gedachten gingen terug toen hij nog regelmatig naar pretparken ging. Dit was zo’n dag. Er stonden dan wel geen bordjes zoals in de efteling maar op menig gezicht was af te lezen dat de wachtijd nog zeker een uur was. Mede ook gezien de buscapaciteit van die dag besloten ze om de tour eerst af te maken om dan te beslissen of om over te stappen op de rode lijn of blijven zitten en dan hopen dat het wat rustiger zou zijn. Normaal deed de bus er vijfenveertig minuten over, hij schatte dat het vandaag op het dubbele uit zou komen.

Na goed een uur en twintig minuten waren zij weer bij het aanvangspunt. Ze hadden inmiddels besloten om over te stappen op de rode lijn. Dan zouden ze als goede hollanders het maximale rendement uit hun dagpas halen. De rode lijn zou elk uur op het hele uur vertrekken en het was inmiddels tien minuten voor twee. Een perfecte timing. Gezien de rode lijn minstens een uur en veertig minuten zou duren, volgens de dienstregeling dan, besloten ze snel een broodje te scoren in de locale pastelaria. Dit om het absolute honger gevoel voor te blijven. Rond kwart over twee kwam de bus. Het was wederom een blauwe lijn. Was er de eerste keer al een incident, het gevecht voor een plaatsje herhaalde zich voor zijn ogen.

‘Wanneer komt de rode lijn?’ vroeg hij beleefd.
‘Over 10 minuten meneer’ was direct het antwoord.
Ja die ken ik innmiddels. ‘Dat zei je om twee uur ook al’ en hij wees op zijn pas gerenoveerde Panarai die blonk in de felle zon. Een sterk aangezette glimlach ontblootte een rijtje gele tanden van man van de busmaatschappij. Dat was tevens voldoende om de conversatie daar te laten waar hij was.

Om even over half drie kwam de bus dan aanrijden. Gelukkig waren er niet veel wachtenden en ging de bus op een vijftal mensen ook helemaal leeg. Geen oponthoud dit keer dacht hij. Omdat zij er als eerste stonden dachten ze dat ze ook als eerste naar binnen mochten. Helaas gelden voor toeristen beleeftheidsvormen niet en waar culturen botsen heeft de brutaalste het grootste recht. Zo ook een Portugees stel dat zich naar voren wurmden ten kosten van een paar goedschikse Amerikanen. Zijn wederhelft had het spel echter snel door, wellicht omdat zij ook van Zuid-Europese afkomst is. Met een elegant gebaar en een zeer tactische maneuvre met haar heupen, sloot ze de weg af voor allen die achter haar stonden en liet hem ongebruikelijk als eerste instappen. Achteraf gezien een meesterzet. Ze hadden op deze manier de plek voor het uitzoeken om de mooiste plaatjes te kunnen maken.

De tour bracht hun langs paleizen de een nog mooier dan de ander. In een stuk natuur die wonderschoon mag heten. Zij keken hun ogen uit en genoten volop van alles wat er voorgeschoteld werd. De rit ging vervolgens naar het meest westelijk stukje gelegen Europa, Cabo da Roca. Door velen wel het einde van de wereld genoemd. “Hier houdt de aarde op en begint de zee”.
Cabo da Roca - 16112009 (11)
De bus zou hier even vijftien minuten stoppen om een ieder wat fotos te laten maken. Er zijn natuurlijk mensen die niet weten hoelang vijftien minuten zijn of de voorgaande bussen reden snel weer weg. Feit was dat er op deze kale rotsachtige plek met een klein winkeltje, een vuurtoren en een cafeetje er verder niets meer anders is dan een winderige parkeerplaats. Daarnaast waren er klaarblijkelijk mensen van de hop-on hop-off aanwezig maar dan zonder bus. Onze bus was vol en zodra de eerste voor een fotoshoot de bus verlieten, werden deze plekken direct ingenomen door wat later bleek, al twee uur wachtende troepen die verwaaid en uitgekeken waren.

Hij stapte uit voor de fotos en maande haar binnen te blijven. Bij het uitstappen zag hij al dat het misging en vertelde haar met gebaren de plaatsen ten koste van alles te verdedigen. Zo gezegd zo gedaan. Het kwartier was voorbij en hij inmiddels weer aan boord met tal van andere gezichten voor hem.

‘Weet je wat mij overkwam, dat takkewijf.’
Vragend keek hij haar aan. Hij hoefde niet te reageren want op deze toon wist hij toch wel dat de rest vanzelf zou komen.
‘Ik zat hier te wachten en die anderen kwamen aan boord en ze pakten het water en kaart van de mensen voor ons en gooide dat zo bij mij neer. Ik dacht wacht even juffertje en pakte de spullen en smeet ze zo terug. Wat denkt ze wel niet die Spaanse trut.’
‘Heb je goed gedaan lieverd’ antwoorde hij spontaan.

Inmiddels stonden de oorspronkelijke  mensen in de bus en claimden hun plekje terug. Eentje probeerde wijs te zijn door te roepen dat het een hop-on hop-off bus was en er dus geen vaste plekken waren, opgestaan werd er niet meer. Een portugese vrouw begon samen met haar man behoorlijk stennis te maken. Hij kon het niet erg volgen behalve het stukje over dat ze haar water kwijt was. Daar zou hij nog wel in kunnen bemiddelen maar hield uiteindelijk wijselijk zijn mond. Na alle comotie en gescheld bleek er een tweede bus te zijn die de chauffeeur zo goed als hij kom met handen en voeten probeerde aan te wijzen Uiteindelijk kom dus iedereen mee die wel wist wat vijtien minuten was.

De weg terug ging door een schitterend natuurgebied. Hij hoorde in de verte het zagen van de bomen en het werd donker. Bij het paleis van Pena werd hij weer wakker. De chauffeur gebaarde moeilijk en indien je naar het centrum wilde dan moest je overstappen op de andere bus achter ons. Niemand begreep er ook maar iets van en bij herhaaldelijk vragen waren zijn antwoorden inconsequent. De rijen voor het paleis Pena waren omgezet in een enorme rij om weer de heuvel af te komen. De bussen konden de aanvoer nauwelijks verwerken en was dat ook geen reele optie. Nogmaals gevraagd wat er nu precies ging gebeuren en we begrepen dat hij naar halte 1 zou gaan. Gezien iedereen daar naar toe wilde begepen we niet waarom er opeens mensen naar de andere bus moesten. Hij zou de tour niet in zijn geheel afmaken maar direct naar halte 1 gaan. Perfect voor ons. De blauwe lijn had ons namelijk dat andere stukje al laten zien. Wij bleven.

Op het laatste moment kon de bus nog naar beneden. Met nog duizenden mensen op de berg werd namelijk een “Paasrun” georganiseerd en zou het weldra voor verkeer worden afgesloten. Je kunt het haast niet bedenken maar was het was toch waar. Op de weg naar beneden werden wij alleen maar tegemoet gekomen door hardlopers die naar het startpunt gingen.

Veel sneller dan met de blauwe lijn waren we beneden. De bus liep leeg en we waren om kwart voor vijf weer in het dorp terug. De bus ging nog 1 ronde. Volgens schema vertrok de laatse rode lijn om 16:00. Hoe dat is afgelopen weten we niet, noch vertelt het verhaal of er mensen zijn blijven steken op de Cabo da Roca en of het nog licht was toen ze terug kwamen.