Eindspel Ik sta volledig vast. In een hoek gezet, kan ik geen kant op. Voor mij staan een paar mannen die mijn weg blokkeren. Ze lijken ergens op te wachten, maar waarop is mij een raadsel. Mijn buurman oogt ook niet al te blij. Briesend wacht hij op zijn kans om ervandoor te gaan. Gewoonlijk kan ik dit soort situaties goed verdragen, maar het wachten lijkt wel eindeloos.

Dan, iets verderop, neem ik enkele bewegingen waar. Kleine verschuivingen, nauwelijks merkbaar. Er ontstaan openingen. Ruimte. Ik span mijn spieren. Maar precies op het moment dat ik naar voren wil gaan, dringt iemand zich tussen ons in. Een rilling van frustratie gaat door me heen. Dit laat ik me niet gebeuren. Ik wil een stap naar voren maken, maar in een flits is de indringer alweer verdwenen.

Opeens ligt de weg voor mij open. Aan de overzijde zie ik haar staan: mijn partner in crime, onverstoorbaar, elegant. Zonder enige aarzeling begin ik aan mijn overtocht. De zwart-witte blokken wisselen zich in hoog tempo onder mij af, alsof de grond me voortstuwt. Naarmate ik dichterbij kom, zie ik hoe prachtig ze daar staat: rank, sierlijk, met een zelfvertrouwen dat me bevrijdt van het verstikkende oponthoud van zojuist.

Eindelijk zijn we weer samen. We draaien om elkaar heen, bijna dansend. Zij leidt, ik volg; dan neem ik het over. Zij laat zich soepel meevoeren. We zijn één ritme, één beweging. Even is de wereld van ons. Onze kracht zwelt aan. Samen durven we alles. In ons enthousiasme maaien we alles en iedereen op ons pad omver. Een spoor van verslagenheid achterlatend.

Opeens zien we hem in de verte, een statige oude man die ver boven alles uittorent. Zijn trage stappen staan in schril contrast met onze vaart. Zijn aanblik oogt grauw, alsof het gewicht van de tijd op zijn schouders rust. We eindigen onze dans en naderen hem voorzichtig met eerbied en met respect.

Wanneer we vlak voor hem tot stilstand komen, kijkt hij ons indringend aan. Zijn ogen vragen: Wie denken jullie wel dat jullie zijn?  Ik voel haar dodelijke blik. Dan stapt zij beheerst naar voren.

De oude man zakt ineen. Een laatste zucht, een laatste beweging.

Twee handen verschijnen boven ons. Een ferme handdruk. 

De meester heeft gewonnen.