Maandelijks archief: mei 2014

Korte Verhalen

Hemelvaart

Een reactie plaatsen

Op haar nachtkastje staat een lamp van Ikea. Het vijftien watt peertje geeft amper voldoende licht om de kamer met verduisteringsgordijnen te verlichten. In het midden van de kamer staat een lits-jumeaux met daar overheen een dekbedovertrek van een nogal sombere kleur.

Haar man was zes jaar geleden overleden en zijzelf was nooit van die opgewekte kleuren geweest. Hij had dat wel, hij bracht altijd kleur in hun leven. En of dat nu kwam door zijn gedrag of dat het zich uitte in zaken die de boel opvrolijkte, altijd was er een positief element dat kleur gaf aan hun bestaan. Zij was nooit zo geweest. Zij ervoer het wel als prettig maar vanuit haar eigen opvoeding kwam weinig of geen initiatief in die richting.

Zo ook met het lits-jumeaux. De kinderen hadden al vaker een nieuw eenpersoonsbed aangeraden . Tevergeefs, één van de bedden werd permanent niet beslapen en ze vond het wel goed zo.

Zij lag op het bed aan de rechterkant. In de periode dat hij er nog was sliep ze altijd links.
Sinds zijn heengaan kon ze slecht in slaap komen tot het moment dat ze ontdekte dat het beter ging op haar linkerzijde. Als ze op haar linkerzijde lag had ze het gevoel dat ze een ‘vrijer mens’ was zonder nog een bed voor je. Dat was een verademing voor haar.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADe rest van de kamer was zoals verwacht van een sobere insteek. Alleen de prachtige antieke spiegel in de hoek is een pronkstuk. De passpiegel van zeker tachtig jaar oud is van een uitzonderlijke schoonheid. De wortelnoten lijst is van een bijzondere kwaliteit. Het bloemen patroon was nog met de hand uitgesneden.

 

Deze ochtend had de poes zich zeker al vijf keer bewonderd in het voorbijgaan. Voor haar was het etenstijd en ze probeerde op diverse manieren de vrouw daarvan te overtuigen. Zelfs haar verdedigingstactiek om haar evenbeeld van achter de spiegel te verjagen had niet tot het gewenste resultaat geleid noch het continue miauwen waartoe ze nu is overgegaan.

near-death-experience-white-lightMet haar hand op de lichtschakelaar ligt ze nog rustig in haar bed. Niet gestoord door wat haar kleine harige monster ook probeert.
Een schok siddert door haar heen. Hoe vreemd ook, ze kijkt naar zichzelf.
Zwevend boven haar eigen lichaam tuurt ze onafgebroken naar beneden.

Al zeker zestig seconden had ze geen beweging meer van de borstkas waargenomen.
De poes schreeuwt haar toe vanaf beneden.
Dan verstomt het geluid, vervaagt het beeld. Het voelt alsof zij zich omdraait.
Een warme witte kleur omarmt haar en voert haar mee.

Delen
Opinie

Schulz

Een reactie plaatsen

Mijn lieve vriendin opende haar e-krant vanmorgen en deed de mededeling dat Angela Merkel haar steun zal uitspreken aan Juncker. De uitslag van de Europese verkiezingen is bekend en de stoelendans van in eigen land uitgerangeerde politici en omhooggevallen vaak corrupte ambtenaren kan beginnen. Nu was ik in de veronderstelling dat Angela zelf voor de opvolging van Barosso wilde gaan.

De kop in de krant doet iets anders vermoeden. Voor zover mij bekend gaat het tussen de christen democraat Juncker en de socialistische Martin Schulz. Wellicht dat ik ooit nog een artikel wijd aan Juncker die met de staart tussen zijn benen Luxemburg moest verlaten, vandaag richt ik mijn zorg op de andere kandidaat; Martin Schulz.

Deze voormalige boekhandelaar en burgervader zit het Europees parlement sinds 2012 en niet geheel zonder kleerscheuren. De heer Schulz moet haast wel denken dat negatieve publiciteit ook publiciteit is. In 1994 verweet hij minister-president Berlusconi dat hij als media gigant ook een politieke rol vervulde. Dit mondde uit in het Kapo-incident waar Berlusconi Schultz een rol toedichtte in een film over de Duitse oorlogskampen. Zelf was Schulz toen nog burgemeester en lid van het parlement. Een beetje pot verwijt de ketel…

EU logoLater in 2010 krijgt de heer Schultz de stempel van ‘ondemocratische fascist’ opgespeld. De volkomen buiten zijn boekje gaande spreker werd terstond uit het parlement gezet. Echter, Schulz zelf had eerder de Nederlander van der Stoep zelf voor fascist uitgemaakt en mocht blijven zitten. Waarom? We zullen het nooit weten.

 

Wat we wel weten is dat dit heerschap via een deal op de stoel van het voorzitterschap is gekomen. Om steun te krijgen van de alliantie van Socialisten en Democraten in het onderzoek naar Viktor Orbán (PM Hongarije) werd de voorzittershamer verruild aan de heer Schultz (zelf lid van de S&D).

In 2012 kwam Schulz weer in opspraak vanwege de Mohammed film Innocence of Muslims. Hij veroordeelde de inhoud en was fel tegen de verdere verspreiding van de film. We herinneren ons vast allemaal nog wel hoe PowNed verslaggever Rutger Castricum hem hierover om opheldering ging vragen. Rutger werd op arrogante wijze behandeld en op directe vragen wilde Schulz geen antwoord geven.

Als voorzitter schrapte hij een paragraaf uit een rapport waarin direct kritiek op hem werd geuit. Toen de commissie voor de begrotingscontrole onderzoek deed naar een fraude onderzoek van een oud commissie lid wist Schultz het onderzoek met 2 maanden te vertragen door informatie achter te houden.

Deze man gebruikt nu de medewerkers die hem vanuit zijn functie zijn toegewezen, campagne te voeren voor zijn kandidaatschap als voorzitter van de EU.
Een man met een spoor van corruptie en achterkamertjes politiek achter zich aan, die op arrogante wijze de vloer aanveegt met de Europese kiezer.
Deze man moet Europa op de kaart gaan zetten en ons de komende 6 jaar vertegenwoordigen bij alle belangrijke ontmoetingen die deze wereld kent.
Ik walg hiervan.
En omdat er zo weinig aandacht aan besteed wordt doe ik het maar een keer via deze weg. Ik had liever Angela daar gezien dan een van deze heren. Nu het toch op deze twee heren lijkt aan te komen is het advies van Angela wel het minst slechtste.

Delen
Opinie

Stelvio

Een reactie plaatsen

 

 

ciclismo_marco-pantani_codigo_stelvioVoor wie de Giro d’Italia volgt wordt morgen een spannende dag. De gehele ronde staat al lichtelijk in het teken van het kleine olifantje ofwel het eerbetoon aan Marco Pantani. Deze krachtpatser van 1,72 meter groot en slechts 57 kilo was van ongekende klasse en voor menigeen nog steeds een voorbeeld voor de wielersport.

 

Marco die dit jaar precies 10 jaar geleden overleed aan een hartstilstand welke weer het gevolg was van een overdosis cocaïne, leeft nog altijd voort in menig wielerhart.
Nog altijd worden zijn klimcapaciteiten vergeleken met de tijden van tegenwoordig.
En natuurlijk weten we nu dat de jongens van toen stijf stonden van de EPO en andere ongeoorloofde spullen. Maar dit kleine mannetje moest het toch wel doen en reed sneller tegen de grote cols op dan menigeen tegenwoordig.

Precies 20 jaar geleden liet Marco zijn ware kunsten zien op de berg die al vaker als scherprechter diende in de ronde. Hij reed Indurain en de latere winnaar Jevgeni Berzin naar huis en brak definitief door in het professionele wielerpeloton. Het was op de Passo della Stelvio.

coppiIn 1953 stond de berg voor het eerst op het programma en had gelijk een legendarische winnaar in Fausto Coppi die als eerste boven kwam na een indrukwekkende solo.
Dankzij deze prestatie heet vanaf dat moment de hoogste berg in de Giro dan ook ‘Cima Coppi’ ofwel het dak van de ronde.

 

Klimmend naar 2758 meter hoogte met een totaal aan 1553 hoogte meters vanuit Bormio is het een van de sierlijkste bergen uit het programma. Met maar liefst 48 bochten verdeeld over 21,7 kilometer heeft het alles waar de ware klimliefhebber van droomt. Het is te vergelijken met onze Alpe d’Huez maar dan net iets mooier.

Passo-dello-Stelvio-a22315925Morgen is het zover. Cima Coppi wordt gereden en het klassement gaat op zijn kop. Zelf ben ik ooit naar 2770 meter geklommen in de alpen op de col de l’Iseran. Samen met Michel was ik uitgenodigd voor een fietsclinic in de alpen tijdens de Tour van Rasmussen.
Ja, die Tour waar hij won en eigenlijk ook weer niet.
Dus ik heb een klein beetje een idee hoe het moet zijn om naar deze top toe te mogen rijden.

Evenals bij ons op de l’Iseran zit het venijn in de staart. Daar waar de bochten elkaar korter opvolgen wordt de weg een stuk steiler. Naarmate de klim vordert wordt het ook steeds kouder. Je ziet de sneeuw naast je liggen en dat geeft je een extra stukje stimulans om toch door te gaan ook al ben je nog zo kapot.
Op de Stelvio is het niet anders. Op dit moment ligt er nog een haag van sneeuw en gezien de huidige omstandigheden is het nog maar de vraag of het door gaat. Wie herinnert zich niet de etappe met Breukink en de onderkoelde Johan van de Velde op de Passo di Gavia in 1988?

‘Stapel idioot zijn ze’. Ik hoor het vaak in mijn omgeving. Het zou ongezond zijn en een belachelijke onderneming. Maar het spektakel wint hier van het gezonde verstand. Ik ben er wel blij mee. Zeker als je weet dat in dezelfde etappe eerst de Passo di Gavia genomen moet worden om dan na de Stelvio te eindigen op Val Martello.
We willen spektakel en we krijgen spektakel. Tuurlijk zijn ze gek. Net zo gek als ik dat ik zeker ga kijken. Al was het maar ter herinnering aan Marco.

Delen
Korte Verhalen

Boda II

Een reactie plaatsen

Eenmaal in het restaurant, waar meer dan tweehonderdvijftig gasten bijeen geplaatst werden, werd het overzicht op de gasten nog beter.  Had hij zich al verbaast over enkele van de aanwezigen maar wat zich voor en achter hem ontwaarde sloeg alles. Hij keek haar recht aan en ondanks haar knappe aangezicht moest hij zich inhouden om niet hardop te gaan lachen. Het goudkleurige koord dat over haar voorhoofd liep in samenhang met de stand van haar ogen deed haar rechtstreeks uit het hippiefestival Woodstock komen. Om haar niet rechtstreeks in het gezicht uit te lachen draaide hij zich snel om. rietDaar stond ze dan. In een rood kanten jurkje die redelijk boven de knieën eindigde, haar knalrode lippen met daarboven een rieten hoedje met een kleine voile, eentje die hij alleen ooit in Mary Poppins had gezien. Dit gaf ook al geen rust aan zijn op hande zijnde lachbui. Dan maar een kwart slag terug maar het lot was hem niet erg gunstig gezind. Zijn blik viel op een stel jonge dames die uitgedost waren in te strakke jurkjes. Niet alleen verhulden ze daarmee een onsmakelijke lijn van buitenmatig ondergoed maar gaf het ook wel aan dat de jurkjes van enige tijd geleden waren; de dames hadden inmiddels iets meer vet op de botten. Hun tooien deden hem aan ‘A Day at the Races’ in Ascott denken waarbij de dames altijd verwikkeld zijn in een strijd elkaar af te troeven met alles wat maar op een menselijk hoofd past. Het toilet was nog zijn enige uitweg en snel zocht hij al zachtjes proestend zijn weg naar het urinoir.

Bij terugkomst had hij een echte déjà vu. Nauwelijks weer gezeten aan de lange tafel zag hij stukjes brood door de lucht vliegen. Op het eerste huwelijksfeest had hij zich hierover nogal verbaasd en gevraagd of dit nu ook traditie was en het bij een Spaanse bruiloft hoorde. Gooien met eten was van huis uit een doodzonde dus hij kon zijn ogen niet geloven. Daar niemand zijn vraag kon bevestigen noch ontkennen werd het afgedaan met het zijn maar boeren. Mateloos had hij zich geïrriteerd en ook nu weer maakte een unheimlich gevoel van hem deel. Om meer dan tweehonderdvijftig mensen in toom te houden is haast een onmogelijke opdracht, zeker als daar ook nog de nodige wijn bij gepaard gaat. En dat alles nadat men zich voor het diner eerst nog even stevig te goed had gedaan aan de apperatieven. Het geluid en rumoer nam toe en met name de vriendenkring van het paar ging zich tijdens het diner steeds verder te buiten. Zijn hoop was bij de broodoorlog al behoorlijk ingedamd maar werd nu langzaam vermoord door de toenemende baldadigheid en buitensporig gedrag van enkele gasten om maar te zwijgen van het onordelijke tafelgedrag. Of er nu iets van het menu geserveerd was of niet, men ging roken of verplaatste zich zonder specifieke reden door het gezelschap heen voor hier en daar een onbenullig gesprek. Dit zou niet meer goed komen.

Drie uur tafelen en een opgekropte ergernis bezorgde hem een lichte hoofdpijn. Zijn hoop op iets anders was volkomen gevlogen en het feest was zoals verwacht ontaard in een ordinaire schreeuwpartij en wat op hem overkwam als complete chaos. Wat frisse lucht zou hem goed doen. Er waren toch al meer gasten respectloos vertrokken vanwege de belangrijkste voetbalwedstrijd van het jaar, één persoon meer of minder zou toch niet opvallen in deze.
boinaOp een kleine honderd meter ontwaarde hij een bankje in de schaduw en na een paar flinke passen zette hij zijn bezwete achterste op de kale planken. Een diepe zucht bracht rust tot het moment dat hij vergezeld werd door een man van tweeënnegentig die de noodzaak vond om zijn leven bij hem uit te storten. Typisch Spaans van uiterlijk compleet met alpino pet had de oude man aan een paar simpele grammaticaal slecht gevormde vragen genoeg om een gesprek van zeker vijfentwintig minuten vol te krijgen. Dat zijn dochter hem daarna nodig had was een gelukje anders was hij zeker nog langer opgehouden. Ondanks dat hij de oudere meerdere malen had vertelt dat hij uit Holland kwam, wenste de bejaarde hem een goede reis naar India, stond op en vertrok met de hand half omhoog en met een prettige glimlach op zijn gezicht. Inmiddels had hij vanuit zijn ooghoeken gezien dat het merendeel van het gezelschap de oversteek had gemaakt van restaurant naar feestgelegenheid. Tijd voor hem om zich in het gedruis te storten.

H et was voor hem een raadsel dat dit nog bestond. Een organist met één of ander wulps ding in een veel te kort rokje waren de band. Haar stem klonk als een krassende viool en het was net of hij telkens een tel te laat inzette op de meelopende muziekband. Niet alleen werd het geluid vreselijk vervormd, het repertoire herkende hij totaal niet en was er een moment van enige herkenning werd het een zeer intensieve onderneming om de juiste melodie eruit te halen. Voor hem was het dan ook geen toeval meer dat het merendeel van de gasten buiten verbleven en slechts alleen naar binnen gingen voor hun drankjes. Het dansen was weggelegd voor de kinderen met hun begeleidende ouders. Eenmaal buiten vormde het kunstmatig aangelegde grasveldje een moeilijk terrein voor de dames. stillettoZij, die met name stiletto hakken droegen hadden een uitdaging. Zakten zij niet weg in de zachte ondergrond dan dienden zij wel als schoonmaakploeg. Naarmate de tijd verstreek en er meer vuil op de grond kwam te liggen, werkten hun hakken als vuilprikkers en werd het wederom voor hem een lachwekkend tafereel. Daarbij opgeteld een paar gin tonics en hij verbaasde zich nergens meer over. Dronken lui die vanuit een fontein water naar iedereen probeerde te gooien of schreeuwden naar elkander om maar een foto te kunnen nemen; biggenpootjes onder een veel te korte overjarige jurk het maakte hem op het laatst niet meer uit. De dag was bijna over. De verwachting was uitgekomen zoals hij het vreesde. Bij nader inzien was het eigenlijk nog erger. Hij besefte ook nu pas dat hij moest hij vrezen voor het gelukkige paar. Met zulke vrienden en dit soort gedrag twijfelde hij, nee hij wist het zeker, zou de huwelijksnacht niet zo maar zonder slag of stoot genomen kunnen worden.

Delen
Korte Verhalen

Boda

Een reactie plaatsen

Een hevig schudden ontwaakte hem uit zijn dromen. Het was dan zover, vandaag was de dag dat hij wederom een Spaanse bruiloft (boda) zou meemaken. De voorgaande was alweer enige tijd geleden maar lag nog vers in zijn geheugen. Hij ging er maar vanuit dat het toen niet echt representatief was als het om bruiloften in Spanje ging. De familie die een hoofdrol speelde in het evenement kwam uit een plattelandsdorpje en zij hebben zo hun eigen tradities en toevoegingen omtrent gedrag. Het zou ook heel anders zijn als je naar Andalusia zou gaan of helemaal naar het noorden in Galicia waar weer andere tradities gelden. Vandaag, hadden ze gezegd, zou het anders zijn. Hij had geen idee wat hem nog te wachten stond.

Maanden lang was de dag al onderwerp van gesprek geweest. U moet begrijpen dat het dorpje een zeer afgelegen gemeenschap is die hoofdzakelijk draait op toerisme vanwege het in uitstekende staat verkerende Parador en het historische centrum dat op de werelderfgoedlijst prijkt. Verder vergrijst het plaatsje snel en is er niet veel anders te doen dan elkaar goed in de gaten houden en je vooral bezigen met wat je ziet en hoort om dat vervolgens tot onderwerp van gesprek te verheffen willekeurig met wie dan ook. De roddel heerst en is de angel in het dagelijkse leven.
In de periode voorafgaand aan de dag ontvouwde zich stukje bij beetje de diverse onderdelen die het evenement kleur moesten geven. Welke direct aanleiding waren tot ofwel kritiek ofwel instemming en al was het maar voor de kift, je koos simpelweg het tegenovergestelde van wat je hoorde en de tweedeling was feit. Je hoorde of in het ene kamp of in het andere. Ging het niet over de bruiloft zelf dan was het wel de kleding waar menig uurtje aan besteed kon worden. Zo ook voor hem, zijn partner en de rest van het gezin met aanhang. Wekenlang ging het over een pak of een jurk en dan weer geen pak en uiteindelijk de kleur van een paar schoenen die dan toch niet het juiste resultaat beoogde. Trots vierde hoogtij en niets was te gek.

massimo-dutti-2Na een snelle douche schoot hij in zijn kostuum en bij het knopen van zijn das kwam zijn zwager binnen. De man heeft voor Spaanse begrippen een fors postuur en ook hij was lijdend onderwerp geweest in de kledingvete die had gewoed. Lang was hij in staat geweest de discussie rondom het kostuum te kunnen beslechten in zijn voordeel maar een week voor de datum bezweek ook hij voor de druk waardoor nog snel een pak werd aangemeten. Na een kleine tien minuten stonden zij tegenover elkaar met een blik in de ogen van het is niet waar. Slechts de stropdas maakte het significant verschil tussen beide. Het blauwe pak, witte overhemd met bruinachtige riem en bijpassende schoenen maakten hen tot de Blue Brothers.

Na meer dan een uur rijden en een oponthoud van twintig minuten voor een snelheidsovertreding kwamen zij in het pittoreske deel van het plaatsje aan. Daar de ligging van het plaatsje tussen twee hoogvlaktes in is, was de temperatuur aangenaam en behoorlijk lager dan bij het vertrek. Een meevaller voor een noordeling was het eerste wat in hem opkwam. De huurauto werd strategisch geparkeerd tussen de kathedraal en de plek in waar later de feestelijkheden zouden plaatsvinden. Op het plein van de kathedraal ontmoeten familie en genodigden elkaar waarbij zij die elkaar lange periode niet hadden gezien innig omhelsden. Het was hier waar hij zijn tweede schrikmoment ervoer. Na alles wat er zich vooraf in de loograven had afgespeeld omtrent jurken en pakken, dit beeld toonde wel heel iets anders. In een uiterste poging om feestelijk en uitgedost naar de kerk te komen was het geheel totaal doorgeschoten in wat meer een carnavaleske optocht leek, gepaard gaande met aan het ordinair grenzende kledij waarbij of het figuur niet bij de uitdossing paste of juist andersom. Hij keek zijn ogen uit en vergeleek de situatie met het beeld van de kermis waar de mensen zich ook voor opdofte maar nooit het gewenste resultaat werd bereikt. hij begreep direct dat de moderne modehuizen nog niet tot dit historische monument waren doorgedrongen.

fotoTraditioneel arriveerde de bruid ver na de geplande aanvangstijd onder de eveneens traditionele klanken van Wagners Bruiloftsmars. Een trotse vader schonk zijn dochter aan zijn aanstaande schoonzoon en weldra begon de voor hem nog jong uitziende priester zijn betoog. Stilletjes keek hij eens om zich heen en bemerkte dat tijdens de dienst nog tal van gasten zich nog snel een plekje verschafte op de houten bankjes. Een ander deel twitterde er op los of was in elk geval met iets bezig op het internet waarbij maar weer eens bleek dat de jeugd de regels van respect anders interpreteerde dan wat hem ooit was geleerd. Je storen aan dat soort zaken bestempelen je als oud dus slikte hij maar een keer en deed een poging de priester te volgen. Twee hartsvriendinnen namen het woord en richten zich op een ontspannen en luchtige wijze tot het gelukkige paar. Zijn hoop dat het inderdaad anders zou zijn vandaag kwam weer even terug. Er volgde zelfs een luid lach salvo na een vrolijke anekdote van één van de meiden. Zijn hoop op een andere bruiloft groeide meer en meer. Ze durfden het inderdaad aan om de traditie te doorbreken.

Tijdens de ringen ceremonie speelde het Ave Maria en of de organist nou mede schuldig was door een paar maal het klavier te raken daar waar het niet hoorde; de ringdrager wilde niet meer naar voren komen en zorgde voor een kleine smet op de tot dan toe normale ceremonie.  Ook Bach kwam nog langs op het orgel en de kersverse bruid en bruidegom spraken in een eerlijke en open boodschap de gemeente toe. Daar hij al van dit gemist had bij zijn vorige ervaring en het redelijk verfrissend over kwam zag hij vol goede moed uit naar het diner. Zelfs de duiven voor kerk was iets wat hij nog niet eerder had meegemaakt. Na een regen van rijst en duivenvoer werden zes witte duiven door het past getrouwde stel vrijgelaten. Met moeite dat wel, maar toch.

Wil je weten hoe dit verder afloopt? Lees morgen verder op mariscas.nl of volg het op twitter @mariscasnl

Delen
Korte Verhalen

Engel

Een reactie plaatsen

Eentje vanuit 2011 waarbij er zich wel iets heel merkwaardigs voordeed op een van mijn zakenreisjes…

Buiten werd het langzaam donker. Het meisje naast hem had duidelijk last van de cabinedruk. Hij schatte dat ze op een dertigduizend voet zaten en ze klommen nog steeds. Parijs was gepasseerd en het toestel boog langzaam naar oostelijke richting. Sinds de start had ze redelijk veel gesproken met haar andere buurman. Maar nu ze herhaaldelijk zat te geeuwen om de oorpijn enigzins te verzachten was ook het geratel aanzienlijk afgenomen. Daar het geeuwen weinig soelaas bood werd er een handtas van zeker vijf kilo vanaf de grond op haar schoot getild. Met de behendigheid van een formule 1 piloot werd de tas binnenste buiten gekeerd. Bij de derde ronde kwam uiteindelijk het pakje waar ze zo naar zocht boven water. Volgens hem was het al een behoorlijk gedateerd pakje. Althans hij kon zich de wikkels niet meer recent herinneren van dit merk. Binnen enkele ogenblikken waren twee baren van het grijze spul ontleed uit het schitterende zilverpapier en werden deze vermalen tussen haar parelwitte tanden. Dit was blijkbaar haar laatste redmiddel om nog iets aan de pijn te doen in haar oren.

Uit de blik die ze hem even schonk was het af te lezen dat het behoorlijk pijn moest doen. Zijn gezicht riep blijkbaar al snel vraagtekens op want voordat hij het wist werd hem ook een kauwgom aangeboden. Nu zal het wel met de houdbaarheid van dat spul loslopen maar zijn principes om middelen die de datum hebben overschreden nog te consumeren waren sterker dan haar teleur te stellen. Hij herinnerde zich nog heel goed hoe die yoghurt hem een nacht had wakker gehouden na een gezellig diner bij zijn op leeftijd zijnde moeder.
imageHij gokte dat het toestel ergens boven Duitsland vloog in nog steeds nooroostelijke richting. Niets vermoedend werd opeens zijn rechterhand beet gepakt en hij schrok. De terugtrekkende beweging werd verstoord door de krachtige greep die de hand op zijn plaats hield.
“Ik ben bang dat ik u heel aantrekkelijk vind” klonk het overtuigend. Haar gezicht was naar hem toegericht en had zich tot op een kleine afstand van de zijne genaderd. Hij rook al geen specifieke kauwgom geur meer wat hem gelijk weer aan de verlopen datum deed denken. Blijkbaar verliest het ook zijn kracht na verloop van tijd. Een kneepje in zijn hand deed hem weer bij de realiteit komen. Intens keek hij haar aan en blijkbaar had het spul een wonder verricht. Haar gelaat vertoonde geen enkel grimas van pijn meer. Integendeel, ze lachte vriendelijk en keek hem met haar beste zwoelste look die ze in huis had aan.

“Wat zeg je daarop?”

“Ehhhh, waarop?” stotterde hij lichtjes.

“Op het feit dat ik u heel erg aantrekkelijk vind” herhaalde ze.

Verbaasd en totaal niet voorbereid op deze voor hem toch wel vreemde gewaarwording was hij niet bij machte om ook maar iets uit te brengen. Hij keek alleen maar. En hoe langer hij keek, hoe meer hij wegzakte in haar prachtige staalblauwe ogen die alleen maar schreeuwde om nog meer aandacht. Haar stem vervormde zich als tot een zoete honing die eens de Lorelei bezat. Om haar heen ontstond een soort aureool van zacht wit licht en hij was binnen de kortste keren verloren in alles wat ze zei, alles wat ze deed en vooral alles wat ze was.

Hij verloor zichzelf en gaf toe aan alles wat er maar gevraagd werd. Hij at uit haar hand, dronk uit haar beker en al snel hielden ze de handen in elkaar en waren ze het stel die in de eerste klas hun lippen op elkaar lieten landen. Haar tong voelde als iets hemels en een diepe warmte liep door zijn gehele lichaam. Op het moment dat beide innig met een tongworsteling bezig waren belande het stukje overjarige plaksel in zijn mond. Haast onmiddelijk stopte hij met het aftasten van al haar innerlijke mondhoeken n verwijderde hij het ongewenste zonder enig besef te hebben waar het bleef. Haar aandrang was zo hevig dat beide snel weer in elkaar verstrengeld waren. Het werd allemaal wat onhandig en al snel volgden ze elkaar naar wat in de branche wel de ‘mile high’ wordt genoemd.

Deels verkrampt van zijn onwennige houding, ontwaakte hij deels uit zijn roes. Hij bevond zich nog steeds op het toilet maar de dame in kwestie was al gevlogen. Bijkomend van het onverwachte avontuur begon hij zichzelf weer enigzins te fatsoeneren. Langzaam maar zeker knoopte hij zijn overhemd, stopte deze in zijn broek en trok alles een beetje recht wat nog enigzins scheef zat. Hij keek in het kleine spiegeltje en zag dat zijn haar totaal verward zat. Het pompje deed wat het moest doen en gaf met schokjes steeds een beetje water waarmee hij met lange streken zijn haar weer in model voegde.

Zo moet het maar dacht hij. Na nog een minuutje scannen gaf hij zichzelf een ruime voldoende en bewoog hij het schuifje van het slot naar rechts. Bij het openen van het klapdeurtje werd hij gelijk getrakteerd op een stel boze ogen. Zonder iets te zeggen ging hij naar buiten en verheugde hij zich op haar. Zij die naast hem zat en waar hij eerst zo’n ongewenst beeld bij had. Hoe zou ze reageren en wat moest hij nu zeggen? Per slot kenden ze elkaar helemaal niet.

“Mevrouw de stewardes, kunt u mij misschien vertellen waar die juffrouw is gebleven die naast mij zat?” Hij was teruggekeerd op zijn stoel maar zij was er niet. Hij had nog even gewacht maar na vijf minuten was hij toch behoorlijk nerveus geworden. Daarnaast merkte hij dat het toestel de daling had ingezet en zou hij verwachten haar weer te treffen. Maar dat alles bleef uit.
“Welke dame bedoelt u meneer?” was de reactie beleefd.

“Nou, die dame met dat prachtige haar en blauwe ogen. Die hier de hele vlucht naast me zat. We hebben samen gegeten en wat gedronken. We hebben zelfs…” Hij hield in. Zou hij dit nou wel zeggen? Aan de andere kant moet zij toch ook gezien hebben wat er was gebeurd. Met enige schroom zei hij uiteindelijk “wel…ehh…we hebben samen gezoend en…ach u weet wel.”
“Meneer ik weet niet waar u op doelt. De gehele vlucht heeft er niemand naast u gezeten. U heeft namelijk bij het inchecken aangegeven liever enige ruimte en rust te willen hebben en daarom hebben we de stoel naast u vrij gehouden. Ik weet niet beter dat u bent gaan zitten en al snel in slaap bent gevallen. Heeft u goed geslapen en een goede vlucht gehad?”
Volkomen uit het lood geslagen sloeg hij dicht. Hij durfde niets meer en het kon ook niet meer want iedereen moest nu in zijn veiligheidsgordel zitten.

Het vliegtuig kwam met een klap op de landingsbaan en al snel mochten ze het vliegtuig verlaten. Had hij dan alles gedroomd? Dat kan toch niet. Bij de uitgang zag hij wederom dezelfde stewardes en vroeg nogmaals naar de dame in kwestie. Wederom maakte ze van haar glimlach een lach.

image“Meneer, we horen wel vaker van mensen die op kerstavond vliegen dat zij beelden van een engel ervaren” deed ze hem afschepen met een smoes. Niets begrijpend van haar grap werd hij naar buiten gewerkt door de stroom mensen achter hem. Hij vervolgde zijn weg maar bij het lopen trok er iets in zijn broekzak. Een greep deed hem verbleken. Zijn vingers verkleefde met een vieze grijze prop. Een gevoel van onbehagen bekroop hem. Hij staarde naar een plak uitgekauwde gom van het soort die je tegenwoordig niet meer ziet.

Delen