Categorie archieven: Gedichten

Vlok

Geboren uit vocht en kou
val ik naar beneden
Ik wil zo graag dat je me vangt
Kijk omhoog en je ziet me in het heden
Ik weet dat je mij kan horen
ondanks het rumoer van de wereldblinden
Ik kan me daar niet aan storen
Ik val en zal je vinden

Samengesteld uit de stof die ik eens wasIJskristal
vlieg ik over weide en bossen
We dansen, mijn prachtige dansen
Nog te vroeg om in je handen op te lossen
Ik zweef met mijn gebroken hart
naar waar ik eens zoveel van hield
Mijn liederen zijn vol van smart
toen mijn lichaam werd ontzield

Zo licht als een veer, dwarrel ik hier
en hoor ik nu de mensen
Jij komt steeds dichterbij
Vang me, dat is alles wat ik kan wensen
Ik weet dat je mij kan horen
Ondanks het rumoer van de wereldblinden
Ik kan me daar niet aan storen
Ik val en zal je vinden

Daar zie ik je korte grijze haren
Vang me op en open je handen
Kijk omhoog en je ziet me
en ik zal versmelten bij het stranden
Ik weet dat je mij kan horen
Dus laat mij nog een keer met je verbinden
dan gaat er niets verloren
Want ik val en zal je vinden

 

MH17

Ik kan niet voelen
Want mijn hart is vol van rouw
Het klopt slechts op het ritme van de dood
Als ik de vernietigende beelden aanschouw

Ik kan niet denken
Want mijn kop zit vol met spinsels
Over theorieën van complot en politiek
En vooral van die dictator verzinsels

Ik kan niet lezen
Want mijn ogen vullen zich met tranen
Van verdriet, maar ook voor hen die
Zich in de illusie van een eerlijk antwoord wanen

Ik kan niet praten
Want mijn mond zit vol met vuile woorden
Die ik zou willen uitschreeuwen
Tegen hen die onschuldigen vermoorden

Ik moet daarom schrijven
Want ook al is er maar één
Het moet in woorden worden vastgelegd
Dat dit een gevolg is van een smerig politiek gemeen

Vlucht

Op zoek naar het licht dat schijnt
Achter een waas die duisternis heet
En overal waar we kijken verdwijnt
alles wat er ooit toe deed

Mijn gedachten zijn voor jou een vraag
en verandert mijn leven wat ik in mij draag

 

Het voelt of ik zweef en je langzaam ontstijgdoodslide3-zieledood (1)
In mijn dromen op zoek naar eigenwaarde
En jij die alles probeert zodat je me terugkrijgt
Terug naar de grond, terug naar de aarde

 

De lagen stof die zich op onze woorden bevonden
Vervagen in de mist van wat ik nooit kon uitspreken
En hoewel ik zei dat mijn handen waren vastgebonden
Nu ben ik vrij voor de eerste keer, nu er andere tijden aanbreken

Ik voel me nu zo dicht bij wat tot alles leidt
Vreemd hoe het leven zin krijgt in de tijd