Tag archieven: Politiek

Beurs

Het gebeurt niet vaak. Zeldzaam als het is dat er 5 planeten op een rij staan, zo zeldzaam is het dat de beurs der beurzen gelijk valt met carnaval. Alles wat gepensioneerd is, niet meer werkt of voor andere reden langs de deur loopt, trekt de komende weken massaal naar dit carnavaleske festival in Amsterdam. Het mekka van dom vermaak waar iedereen je van alles wijs kan maken, is de ideale opwarmer voor de verkiezingen in maart. Zoals de huishoudbeurs zichzelf promoot: het gezelligste uitje van Nederland. Bij het opschrijven hiervan krimpt mijn maag ineen.

Van huis uit was moeder gelukkig geen fan. Dus gingen wij nooit. Misschien daarom ook wel dat ik een apathie tegen dit soort volksvermaak heb. Om toch een objectief beeld te vormen over wat er op deze   megabijeenkomst te beleven valt, heb ik de agenda eens bekeken. En dan doel ik natuurlijk op echte happenings buiten het je laten volgooien met drankjes en je te over doen aan alles wat er maar te vreten wordt aangeboden. Nee, serieuze zaken waar je wat mee kunt.

Zo kwam ik in het creatief paviljoen haken is hot tegen. Nou ken ik die activiteit nog van mijn Oma. Ik meen zelfs dat mijn moeder het ook nog deed, maar sindsdien had ik toch echt de illusie dat het net als de pokken volledig uitgeroeid was. Maar nee, het is hot en de verzorgingshuizen van Nederland haken zich helemaal dicht om de slechte zorg maar te verkappen. Punniken deed ik als kind weleens. Uit verveling en omdat iedereen het deed. Zo’n koordje haken op en leeg houten garenklosje met vier spijkertjes erin. Als ik dat nu aan mijn kinderen zou leren verklaren ze me voor gek. Of er niet een App voor is zullen ze vragen.

Maar er zijn gelukkig ook andere hoogtepunten die nuttige zaken behelzen. Zo is er een workshop voor een het maken van een bodyscrub zeepje. Niet verwarren met een zomerzeepjes ketting. Ik zou niet weten wat ik zonder zoiets in mijn badkamer moet doen. Als iemand bij mij met zoiets thuis zou komen ging het regelrecht de bak in. Niet getreurd, we kunnen ook gaan discussiëren. In een sessie over Happy en Healthy mag je namelijk wél over menstruatie komen zeuren. Hoe verzinnen ze het. Iedereen met een gezonde vrouw of met nakomelingen van datzelfde geslacht weet dat er altijd gezeurd wordt over dat onderwerp. Mijn spaarpot zou rijkelijk gevuld zijn als ik voor elk woord pijn, buik en sukkel je begrijpt er niks van een euro zou krijgen.

Maar het kan blijkbaar nog erger. Een sessie bijwonen van het best verkozen medium Omata Tutini. Ik verzin het niet, het staat echt op de kalender. Eenmaal bij haar geweest loop je depressief verder over de beurs en stamp je nog wat extra vreetwerk naar binnen. Je hebt zojuist gehoord dat je ooit een keer doodgaat. Vreselijk allemaal. Als we het over fake news hebben, dan hebben we er hier wel een te pakken denk ik.

Beelden van een in een carnavalskostuum verklede man doet mijn vermoeden van de twee evenementen bevestigen. Op de vraag wat hij daar doet vertelt hij vrolijk dat de bezoekers voor 90% uit vrouwen bestaat. De hartjes in zijn oren bengelen vrolijk heen en weer als hij breeduit begint te glimlachen.
‘En daar komt ik voor.’
Hij is uit op de vrouwtjes.
‘Verkleed willen ze met mij op de foto, kopje koffie en dan hupsakee, van het een komt het ander he?’
Je dost je dus uit om vervolgens de koffer in te duiken om eens even flink te gaan haken zodat er niets meer te zeuren valt. Daarmee bewijs je nog maar eens keer dat Omata het weer eens fout had. Paringsdriften die je normaal gesproken bij dieren ziet, doen zijn intrede op de beurs. Hij voegt eraan toe dat de beurs voortaan zijn naam maar moet veranderen in Datingbeurs. Of ze daarmee ook zoveel van dat volk kunnen lokken als nu, wens ik te betwijfelen.

De beurs der beurzen. Als je politiek een slag wil slaan in maart moet je er op de beurs bij zijn. Daar loopt het electoraat dat altijd hoog scoort in de peilingen in de categorie weet niet. Daar zijn de zieltjes te koop die het verschil gaan maken. Ze laten zich alles aansmeren en geloven van alles. Armen vol met prullaria die binnen een week weer in de vuilnisbak belanden. Of, nog even bewaren en laten verpatsen door je kleinkind op de vrijmarkt. De vergelijking met de politiek is bijna daar. Ze beloven van alles, neemt het mee naar huis en geeft dan je stem aan hen. Maar al snel zie je niets terug van wat ze je meegaven, dus onvrede en overboord met die lui.

Het enige waar ik dan nog wel € 17,50 voor over zou hebben is de workshop leer alles over papegaaiengedrag.  Misschien dat ik dan de politiek een keer ga begrijpen.

Heerlijke Tijden

Het heerlijke najaarsweer doet me vaker op het terras zitten dan eigenlijk goed voor me is. De calorieën uit het gele gerstenat zijn al jaren een plaaggeest voor het laatste gaatje van mijn broekriem. Ik neem het maar op de koop toe. De septemberzon is nog krachtig genoeg om zelfs aan het einde van de maand iedereen naar buiten te krijgen. Rokjesdag duurt eeuwig en het scannen van al dat moois geeft een zekere stress aan mijn staafjes en kegeltjes in mijn netvlies. Maar ook dat neem ik graag op de koop toe. Het zijn heerlijke tijden. Ik wil net aan verse rakker beginnen als Dirrek, het vluchtelingen jongetje, de hoek om stuift. Mijn tafelgenoot Tinus stoot me aan en we zetten ons schrap op wat komen gaat.

Half buiten adem begint de blaag in gebroken Nederlands een verhaal af te steken. Het enige wat ik eruit op kan maken zijn de woorden kind, boom en koord. Al het andere hoor ik wel maar kan ik niet omzetten in begrijpbare zinnen. Ook Tinus kan er geen touw aan vast knopen, maar samen geven we het jongetje de indruk dat hij vooral verder moet gaan met zijn verhaal. Na 10 minuten druk bewegen en herhalen van woorden heeft het kleine jochie in de gaten dat hij tegen een stel, in zijn ogen waarschijnlijk, onnozelen staat te blaten en geeft het op. De tafel iets verderop is zijn nieuwe doelgroep waar hij opnieuw begint met zijn relaas hopend op meer succes. Tinus kijkt me nog eens aan, trekt zijn schouders op en neemt een flinke teug van zijn inmiddels doodgeslagen biertje. Voor Tinus is het een heerlijke tijd.

imageEen van de hoogtepunten uit onze parlementaire democratie is wel de algemene beschouwingen. Het woord en wederwoord van regering en oppositie dat direct volgt na Prinsjesdag, is amusant en leerzaam tegelijk. Die keren voorafgaand aan verkiezingen zijn de meest interessante, omdat de partijen uit hun vierjarige winterslaap ontwaken om er het beste uit te halen en zo het electoraat alvast vroegtijdig aan zich probeert te binden. Ik pluis de dagbladen uit op zoek naar de grappen en grollen voortgebracht uit ons centrum van de democratie. En ik moet zeggen, dit jaar valt niet tegen. Naast de hond van Mark zijn vader, de Kamp variant en de deugdelijkheid van Roemer lijkt het circus in den Haag volledig op stoom gekomen en mogen we nog wat verwachten in de komende dagen. Zeker als de hele kamer over zijn Haagse pleurop gaat debatteren. We mogen met een gerust hart stellen dat het heerlijke tijden zijn in politiek den Haag.

imageDan valt toch ook mijn oog op een kleine andere kop in de krant. Kleinkind jarenlang aan boom geketend in China. Het kwartje valt direct, Dirrek wilde ons van dit absurde bericht vertellen. Hoe hij aan deze informatie kwam zal wel altijd een raadsel blijven maar dat hij hiervan over zijn toeren was, is nu wel duidelijk. Ik lees snel verder en ontdek dat het kind een gevaar voor zichzelf en anderen is. Na een zware koortsaanval viel ze mens en dier aan uit haar omgeving. De grootouders zagen maar één uitweg en dat was vastbinden aan een boom met een kabel. Waar de ouders zijn gebleven weten de grootouders niet.

Het toont nog maar eens aan dat in China de begeleiding van dit soort patiëntjes op een uiterst laag niveau staat waardoor ouders of in dit geval grootouders totaal radeloos zijn en geen idee hebben wat met hun (klein) kinderen te doen. Bij het lezen gaat je hart bloeden en neig je tot het direct adopteren van dit kind.Gelukkig heeft de meest rechtste partij van Nederland het over een stop van Turken in ons land dus een kindje uit China moet nog wel kunnen. In China zijn het nog altijd onprettige tijden.

Ik vrees dat ik het zelf moet doen vanwege de Brangelina. Naast de Afrikaantjes ontbreekt er nog een klein Chineesje in de collectie. Maar nu daar de vlam in de pan is geschoten is die kans wel verkeken. Was er eerst de schok dat het droompaar uit Hollywood ontploft was, het gaat nu vooral om hoe beide de tatoeages van elkaar moeten uitwissen of omzetten. Ik weet zeker dat in de politieke arena dit voorval ook nog wel een plaatsje gaat krijgen. Dat maakt het voor ons als toeschouwer heerlijke tijden. Voor het meisje uit China zullen er nooit heerlijke tijden komen. Ze zal sterven met een ketting om haar middel. Iets om ook maar eens te beschouwen.

Doekjes voor het bloeden

kerstboomJoost, de kerstboom verkoper bij ons in de buurt, schiet mij in het voorbij gaan aan en drukt snel zijn kerstcadeau in mijn handen. Gewikkeld in een oude krant, heb ik geen idee wat ik van hem gekregen heb. Ik dank hem voor de verrassing en wens hem inmiddels voor de 5e keer een vrolijk feest toe. De koppen van het verkreukelde tabloit schreeuwen de koppen ‘Wereld- en Europese voetbalbond onthoofd’.

Het jaar is bijna voorbij dus haasten we ons. Vooral in lijstjes en statistieken waar niemand om geeft of waaraan we slechts vluchtig notie nemen. We wekken in elk geval de illusie om ons te verschonen van onze zonden zodat we het idee hebben dat we weer fris aan een nieuw jaar beginnen. De hoogste bazen van FIFA en UEFA worden op de valreep nog even voor 8 jaar geschorst. Helaas zal dit voor meneer Blatter nu echt het einde betekenen om ooit nog in het voetbal een comeback te maken. Eerlijk gezegd zou ik er ook niet meer aan moeten denken. De heer Platini krijgt echter nog kansen genoeg. Hij wordt gestraft voor zijn consultancy werk van € 1,8 miljoen maar mag over 8 jaar weer vrolijk meedoen. De wind is dan vast gaan liggen en niemand heeft het nog over de haat verhouding met ome Sepp die na het bijschrijven van het bedrag opeens bleek te verdwenen.

Ik kijk eens om me heen en denk even aan Dirrek die ik regelmatig voor een boodschapje stuur. Het jochie wordt door ons westerlingen eigenlijk de corruptie met de paplepel ingegoten. Wat leert hij nu eigenlijk? Dat je voor geld klusjes kan opknappen waar een ander geen zin in heeft? Of je betaalt hem om maar even van hem af te zijn. De grote boze mensenwereld is vrees ik niet anders. Corruptie loont.

Wat opvalt is dat bijna altijd de politiek of de sport de schandalen op zich nemen. De recente verkiezingen in Spanje zijn politiek gezien daarin een voorbeeld. Het land is bijna door corruptie op zijn knieën gebracht. Zelfs de zittende premier heeft een verdenking aan zijn broek en toch stemmen 7 miljoen burgers op de club van de premier. Waarschijnlijk uit angst voor het vreemde. Kandidaten waarvan 2 dagen voor de verkiezingen klip en klaar wordt aangetoond dat ze betrokken zijn bij corruptieve handelingen, krijgen een zetel in het Spaanse huis van afgevaardigden. Corruptie loont blijkbaar in Spanje.

In India verdwijnen op raadselachtige wijze tal van mensen. Slimme maar kansarme Indiërs worden ingehuurd voor een appel en ei om even voor iemand anders te spelen en een toets af te leggen.. Om maar een baan voor het leven bij de Indiaanse overheid te krijgen, gaat men ver. Je moet voor een baan voor het leven namelijk een staatsexamen afleggen. Niet iedereen is tegen de druk bestand of is te lamlendig om er enige moeite voor te doen. Duizenden Indiërs, die het geld er voor hebben, komen zo aan een diploma wat ze nooit zelf hebben gehaald. Hun werk zit geramd en ze kunnen voortaan meedraaien in de wereld van ons kent ons . Echter, nu het in de publiciteit is gekomen verdwijnen er opeens mensen die mogelijk zouden kunnen praten waardoor het systeem van corruptie een halt zou worden toegeroepen. Een journalist die de kwestie aankaartte is plots spoorloos verdwenen. Fraude loont.

Brazilië ligt economisch op zijn gat en corruptie voert hoogtij. De president Dilma Rousseff wordt verdacht van fraude met overheidsgeld maar regeert vrolijk verder. Haar bondgenoot, de arbeiderspartij, ligt zwaar onder vuur in het Petrobras schandaal waarbij met name hoge politici hun vrouwen onderhouden met smeergelden ten koste van duizenden banen die inmiddels op straat zijn komen te liggen. Corruptie regeert.

rusdopEven dacht ik dat het gedaan was met illegaal slikken en spuiten. Totdat bekend werd dat er op grote schaal wordt gefraudeerd in Rusland. Verbaasd? Eigenlijk niet meer, alleen over het feit dat nu ook de opsporingsinstituten en controle instellingen er net zo hard aan mee werken. Na Armstrong hadden we dit natuurlijk kunnen verwachten toen alle vermoedens al die kant uitgingen. Rusland wil naar de spelen van Rio, dus wordt er met man en macht achter de schermen maar vooral buiten de spotlights gewerkt aan een tijdelijke schorsing van maar 3 maanden. De wereld hunkert naar brood en spelen en daar hoort Rusland bij. Het begrip “eerlijke en schone spelen” wordt opzij geschoven voor het commerciële belang. Dus wordt er onderhandelt over de corruptieve wijze van sporten. Het loont.

Als klap op de vuurpijl lees ik onderaan de verfrommelde krant dat de heer Jolink bij zijn laatste kunstje nog even iets moet roepen over de Rode Kruis actie “Serious Request”. Blijft er nu wel veel of niet aan de zo vaak genoemde strijkstok hangen? Uitgaven over 2014 lijken hem enigszins gelijk te geven. Van de bijna € 100 miljoen wordt er maar liefst € 17,5 miljoen uitgegeven aan werving, voorlichting en beheer & administratie. Dat laatste alleen al voor € 4,1 miljoen. Gelukkig is het Rode Kruis een vereniging en dient het daarbij verantwoording af te leggen aan zijn leden. Waar rook is, is vuur. Nu blijkt dat er een model is gebruikt voor het promo filmpje. Het beeldmateriaal is helemaal niet uit het oorlogsgebied afkomstig. Op zijn minst misleiding volgens media-ethicus Huub Evers. De commercie regeert.

De wereld staat in brand. Het kost moeite om nog oplossingen te bieden aan de grote problemen waar we nu voor staan. We warmen op en weten niet meer hoe we de stroom aan mensen die vluchten uit oorlogsgebieden het hoofd moeten bieden. We strooien met miljarden alsof dat het probleem doet verdwijnen. We juichen met zijn allen als er miljarden worden gedoneerd om af te spreken dat de wereld met niet meer dan 2 graden mag opwarmen. Dat komt op mij over dat een zware roker maar voldoende aan het KWF doneert, hij wel gespaard zal worden van een longziekte. Leiders, ondersteund door hun corruptieve onderkoningen ruiken business en verdienen er liever aan dan daadwerkelijk iets te doen.

De top 2000 heeft Imagine van John Lenon op nummer 1 gezet dit jaar. Daarbij stoot het Bohemian Rhapsody of Hotel California van de troon. Onder invloed van de gruweldaden in Parijs heeft de stemmer met het hart gekozen dit keer. Een eenmalige dwaling of is het een uiting dat mensen het beu zijn dat er maar niets veranderd. Eenmaal thuisgekomen wikkel ik de krant af. Een kerst geschenk in een krant had al iets kunnen vermoeden. Een plastic vaasje met de opdruk van een kalender. Waarschijnlijk een hoog nummer uit de top der nutteloze cadeaus. Ik kijk nog een keer en zucht. De kalender is voor 2015.

Digiblauw

Op weg naar mijn wekelijkse drankje met mijn vrienden, kom ik Dirrek nog even tegen. Dirrek is een vluchteling jongetje die inmiddels al een paar jaar bij ons in de buurt vertoeft en heeft al aardig het bedelen onder de knieen. De laatste tijd is zijn hulp aan ons aardig uitgebreid. Voor slechts een habbekrats doet hij boodschapjes waar we zelf eigenlijk geen zin in hebben. Vorige week, toen ik samen met mijn drinkmaatje op weg was naar het wekelijks gebeuren, werd Dirrek voor slechts 20 cent extra om een pakje sigaretten gestuurd. Hoe hij het doet weet ik niet, maar hij komt strak 5 minuten later met het beoogde merk aangelopen. Persoonlijk zou ik niet de winkelier willen zijn die dit verkoopt aan jochies zoals Dirrek. Grote kans dat de winkelier ook helemaal niet bestaat.

Dirrek liep met een envelop die we allemaal zo goed kennen. Die blauwe kleur waar iedereen wel eens mee te maken heeft gehad. Ik vroeg me af hoe hij in hemelsnaam aan die envelop kwam. Toen ik hem even mocht vasthouden, las ik een adres dat zeker 250 kilometer verder is dan waar ik me op dat moment bevond. Gezien Dirrek nauwelijks Nederlands praat is het moeilijk te achterhalen hoe hij aan de envelop kwam. Het is maar goed dat de orde van de blauwe brigade voornemens is om de envelop af te schaffen dacht ik nog. Bezorgfouten worden daarmee voorkomen om maar te zwijgen over de situatie dat jochies als Dirrek er uiteindelijk mee aan de haal gaan. De blauwe brief bevat doorgaans gevoellige informatie die we niet graag zo maar op straat willen zien liggen.

imageMaar is het wel zo’n goed idee, laat staan is de dienst er wel klaar voor? De drang naar digitalisering bij deze staatskasvullers is inmiddels zo hoog dat de ombudsman er vraagtekens bij plaatst. Het keer op keer uitleg moeten geven als er weer iets aan de hand is, breekt alle records met als hoogtepunt de wisseling tussen Weekers en Wiebes afgelopen februari. Maar de stroom aan klachten, fouten aanslagen en niet te vergeten het nieuwe belastingplan wat maar niet wil aarden, wekt niet echt de indruk dat alles onder controle is. En nu willen ze de blauwe envelop afschaffen.

Of iedereen in de bevolking daar nu klaar voor is weet ik niet. Persoonlijk ondersteun ik een aardig groepje digibeten die toch zonodig op het internet alles moeten doen. Het vernietigende spoor van digitale DNA dat wordt achtergelaten is met geen pen te beschrijven. Vaak is het uithuilen en opnieuw beginnen waarbij ik ze dan aan een nieuwe web identiteit help waarna ze vervolgens weer dezelfde toeren uithalen alle waarschuwingen ten spijt. Maar daarnaast heeft de envelop dankzij zijn kleur toch ook een speciaal karakter. De emotionele waarde wordt naar mijn idee sterk onderschat.

imageHoe vaak is het u niet overkomen dat je de gang in loopt of de postbus opent en je oog direct op het blauwe gevalletje valt. Je hart gaat er sneller van kloppen, je ademhaling een versnelling hoger. Het creëert een vorm van een spanning in een zeer korte tijd. Wat is het? Krijg ik een aanslag of hebben we het over een vergissing van de dienst in uw voordeel en hebben we te maken met een teruggave. Voor hoeveel word ik aangeslagen of hoe groot is het bedrag dat ik terug krijg? Alle andere poststukken gaan opzij en je scheurt het blauw in stukken om maar snel bij de inhoud te komen. Uiteindelijk blijkt het om een aanslag van 3 jaar geleden te gaan die voor de tweede maal is goed bevonden. Maar stel je de vreugde voor bij een teruggave. Je geest viert het als een overwinning op een instantie die zich onverslaanbaar voelt. Of de schrik van de aanslag waar je niet op rekende en het proces daarna van ‘wat nu?’

Dit moment van nieuwsgierigheid en korte spanningsboog wil de fiscus u dus nu ontnemen. Leuker kunnen we het niet maken.
Alleen al voor die reden zou het blauwtje moeten blijven. De opwinding die het met zich meebrengt als er weer eens eentje tussen de normale poststukken zit, is van een onmiskenbaar sociaal belang. In de almaar minder wordende poststukken die mij nog bereiken maakt zo’n envelop het verschil. Het rukt mensen, ook al is het maar voor even, uit hun saaie wereldje en herinnert velen dat ze ook nog emotie bezitten. Met de donkere dagen voor de deur waarbij dit jaar alweer minder kerstgroeten op de mat vallen, is een te late aanslag een welkome aanvulling.

Naar mijn idee hebben onze vrienden van de accijnsenclub wel andere prioriteiten en kan de tijd van de ombudsman ook beter besteed worden. Vooruitgang, modernisering en kostenbesparingen zijn prima, maar niet op de blauwe envelop. Als ik niet beter wist zou ik hem op de lijst van cultureel erfgoed plaatsen, tussen het ambacht van de molenaar en zwarte Piet in.

UWV

Het zit de sociale bewindslieden in het kabinet Rutte II niet erg mee.
Is van Rijn is al meerdere keren door het stof gegaan, weet Mansfeld niet meer hoe ze Pro Rail uit haar mond moet krijgen, balanceert Plasterk hopeloos om de Groningse bubbel levend te houden, lijkt het nu de beurt aan kroonprins Asscher. Het lijkt wel of ze allen moeite hebben met het aansturen van een log apparaat; in de volksmond ook wel departement wordt genoemd. Of ik me daar over verbaas? Niet echt. Per slot is de voorman van deze socialistenclub het grote voorbeeld van hoe het vooral niet moet. Nadat hij zijn partij had verkwanselt om maar op het pluche te mogen komen, holt deze voorman letterlijk in zeven sloten tegelijk. En dat zijn volgelingen uit dezelfde school komen is inmiddels wel duidelijk.

Nu is dan het UWV aan de beurt met Asscher aan het roer. Een instituut waar bij binnenkomst, je de moed al de schoenen zakt.

Directeur Stibbe zijn kantoor in 2004
Directeur Stibbe Joustra’s kantoor in 2004

Ambtelijke stoffigheid en een grote factor troosteloosheid omarmen je direct waardoor enige spontaniteit onmiddellijk de kop wordt ingedrukt. Althans, dat gedeelte wat voor het “publiek” is ingericht.
Iedereen herinnert zich vast nog de luxe WC potten affaire en de kostenverslindende verbouwingen toen, het kan toeval zijn, de huidige minister nog controleur was in de Amsterdamse Raad.

Het UWV heeft enorme werkachterstanden. Een kleine 150.000 zaken verdeeld over fraude, re-integratie en herkeuringen van arbeidsongeschikten liggen op hoge stapels te wachten op een gedegen aanpak. Ze verdwijnen echter voor onbepaalde tijd in de bureau laden.

Eerlijk gezegd verbaasd het me niet zo. Wie ooit te maken heeft gehad met dit klantonvriendelijke apparaat, begrijpt waar ik op doel.
Het is alweer een jaar geleden. Via mijn werkmapje krijg ik een uitnodiging voor een persoonlijk gesprek. Het zou dezelfde man zijn die bij de eerste ontmoeting met dit orgaan, de meest ongemotiveerde presentatie hield die ik ooit heb meegemaakt. Met een ongeschoren kop en zijn hemd half uit zijn broek was het gelijk jij en jou. Daarmee wekte de man niet alleen irritatie maar daalde het animo van de groep in korte tijd naar een nulpunt.

Om half elf was het zover. Mijn naam werd afgeroepen en ik werd meegenomen naar één van de vele spreekhokjes. Daar zat het nog steeds ongeschoren typetje een beetje heen en weer te wippen in zijn goedgekeurde luxe arbo stoel. Het viel me direct op dat vele van deze hokjes leeg waren terwijl er toch genoeg mensen in de wachtkamer zaten.
‘Meneer de Groot?’
‘Met wie heeft u een afspraak?’ Ik probeerde gelijk een beetje humor en wellicht een beetje luchtigheid in het gesprek te krijgen.
‘Juist ja, heb je een identiteitsbewijs bij je?’ Waakzaam schuif ik mijn paspoort richting de ongeduldige hand. Ik kon het niet laten. Nog voor hij het opensloeg nam ik het gesprek over.
‘Ik meen niet dat we elkaar al zo goed kennen dat we elkaar maar gelijk moeten tutoyeren, toch?’
Met het gezicht naar beneden keken twee geïrriteerde ogen over de rand van een ziekenfondsbrilletje mij aan. Het feit dat hij er niet direct op reageerde gaf mij de indruk dat ik al snel de leider zou worden van dit gesprek en dus kom mij niets meer gebeuren.
‘Mooi, dat klopt. Vertel me eens, hoe gaat het me u?’
‘Dat is nou niet direct een vraag die ik hier zou verwachten. Dat soort zaken bespreek ik normaal met mijn huisarts.’ Om het niet op de spits te drijven bleef ik aan het woord.
‘Prima, dank u, maar waarom vraagt u dat.’
‘Dat is fijn te horen. Mensen die goed in hun vel zitten zijn gemotiveerd. En dat heeft u nodig.’
Een beetje verbaasd door het antwoord valt er een stilte omdat ik niet goed weet wat te zeggen.
‘Wat verwacht u van het UWV? Vervolgde het ongeschoren typetje.
‘Wel, dat u mij helpt bij het vinden van werk bijvoorbeeld.’
Een glimlach toverde zich op het overwegend sombere gezicht. Hij wreef eens over zijn stoppels.
‘Werk zoeken moet u zelf doen. Dat doen we niet voor u. We kunnen u wel seminars bieden voor sollicitaties en dergelijke maar we gaan u vooral niet helpen met het zoeken maar werk. Dat is uw verantwoording, wij controleren u daar slechts op. Verder nog iets?’
Ik keek op mijn horloge, we zaten net 7 minuten. Mijn kopje koffie was nog half vol.
‘Ik begrijp uit uw opmerking dat u het gesprek wil gaan afronden?’
‘Dat klopt, ik heb geen vragen meer en jij blijkbaar ook niet.’ Hij verviel na 6 zinnen alweer in zijn oude doen en ik besloot het jij en jouwen maar te laten voor wat het was.
image‘Maar u heeft een half uur gereserveerd voor dit gesprek. Daar heb ik dus recht op. Desnoods vertelt u maar een mop. Mij laten komen voor een gesprek van amper een paar minuten, vind ik wel een beetje erg kort’ probeerde ik nog.

‘Dat was het meneer de Groot?’ Hij stond op en reikte mij de hand. Een beetje overrompeld beantwoorde ik de uitgestoken hand en ging met een ontdaan gevoel naar buiten.

Op weg naar de parkeergarage zag ik hem staan. Een pas aangestoken sigaret verlichte zijn gezicht in het duistere portaaltje. Je had helemaal geen zin een een gesprek, hommel, dacht ik. Je had haast voor je nicotine shot. Je speelt met gevoelens van onschuldigen en toont geen enkele betrokkenheid. Je straalt uit waar het UWV voor staat. Een ongeïnteresseerd instituut die verder dan ooit van zijn cliënten staat.

Asscher zal door het stof moeten vrees ik. Wellicht dat deze prins dusdanig beschadigd gaat worden, dat hij nooit de kroning zal meemaken. De zoveelste in die club. Wellicht valt het mee. Maar dat zeg ik alleen maar omdat de gedachte van nog meer Diederik, mij haast spontaan arbeidsongeschikt maakt.

MH17

Ik kan niet voelen
Want mijn hart is vol van rouw
Het klopt slechts op het ritme van de dood
Als ik de vernietigende beelden aanschouw

Ik kan niet denken
Want mijn kop zit vol met spinsels
Over theorieën van complot en politiek
En vooral van die dictator verzinsels

Ik kan niet lezen
Want mijn ogen vullen zich met tranen
Van verdriet, maar ook voor hen die
Zich in de illusie van een eerlijk antwoord wanen

Ik kan niet praten
Want mijn mond zit vol met vuile woorden
Die ik zou willen uitschreeuwen
Tegen hen die onschuldigen vermoorden

Ik moet daarom schrijven
Want ook al is er maar één
Het moet in woorden worden vastgelegd
Dat dit een gevolg is van een smerig politiek gemeen