Als vliegen kunnen vliegen
En ijsberen kunnen ijsberen
Wat kunnen virussen dan?
Als vlinders willen vlinderen
En hamsters graag hamsteren
Wat doen virussen dan?
Je ziet ze niet
Je ruikt ze niet
En bij voelen is het al te laat
Virussen leven niet
En dus doodgaan kunnen ze niet
Maar ze nestellen zich in je diepste schoot
Daar fluiten ze niet
En daar fladderen ze niet
Ze maken je alleen hartstikke dood.
Een fiets tegen de muur
Bladeren vallen
Ik zie je lichaam voor me
Prachtig en volmaakt
Ik treed in je stappen
Voet voor voet
De wind golft je haar
Heupen wiegen zacht
Je bent mijn alles
Voor altijd en eeuwig
Je bent alles wat ik maar wensen kan
Jouw blik op een foto
Van ‘de grote’ dag
Een traan vloeit
Een bloedend hart
Ik reik je mijn doorzichtige hand
Die langzaam vervaagd
Al zwevend besef ik
Hoe koud ik ben
Je was mijn alles
Voor altijd en eeuwig
Je bent alles wat ik ooit wensen kon
De kerst staat voor de deur en ik realiseer me, dat ik het dit keer voor het eerst moet doen zonder eigen ouders. Bij het zien van de beelden vraag ik me af wat ik zou doen als telkens opnieuw de confrontatie daar is met een zwart omrande foto van mijn moeder in een of ander overzichtje. Wetende dat zij zelf een bloedhekel had aan overzichtjes, zou ik de koppen in het Hilversumse zo door elkaar schudden, dat er zich voortaan nog maar 1 publieke zender het in zijn bolle harses zou halen, om op een vooraf afgesproken tijdstip eenmaal en zonder herhaling, het uit te zenden.
Ik zie haar nog voor me. De slangen van de dood al in haar arm maar nog vol bij geest om ons tot het laatste moment te vertellen wat wel en wat niet gewenst was. Weggevreten door een kanker waar niemand nog een antwoord op heeft. Haar alvleesklier huisvestte jarenlang ongewenste bewoners die zich voordat iemand daar ook maar erg in had, vermenigvuldigde. De weg die we nog samen na de openbaring moesten bewandelen, was een korte maar heftige. Plezier, afgewisseld met pijn werd steeds meer pijn met af en toe nog een beetje plezier.
Haar kaars doofde op eigen wil. Een ware verlossing voor wat deze ziekte haar aandeed. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik daarvoor ben. Er zijn namelijk plaatsen genoeg in deze wereld waar je die keus simpelweg niet hebt. En dat beeld zou ik dan in December nog een keer of twintig moeten meemaken?
Zo anders was het met mijn ouweheer. Zijn brein was zoals hij dat zelf altijd het best kon verwoorden: een enorme gatenkaas. Steeds verder wegzakkend in het drijfzand van de verloren gedachten, zaten we tegenover iemand die steeds verder moest graven in zijn herinneringen. Al snel ging het over perioden uit zijn leven waarvan ik het bestaan nooit kon weten. De conversaties werden contactloos, die vaak eindigde met een vochtig oog. Een sterk veranderend karakter tot soms agressief aan toe, veroorzaakt door een ongrijpbaar monster wat langzaam maar zeker je vertrouwde omgeving ontneemt. Machteloos moet je toezien op een dagelijks verslechterende situatie. En die herinnering moet dan nog vaak herhaald worden op een publiekelijk medium?
Mijn eerste kerst zonder eigen ouders. De volgende uit ons gezin die er niet meer bij zal zijn besef ik nu, ben ik waarschijnlijk zelf. Deze kerst zijn deze prachtige mensen op een andere wijze bij me. Ik heb geen televisielijstje nodig. Ik zal ze herinneren op mijn manier, op een moment zoals ik het wil en met beelden die ik zelf uitzoek. Ik voel mee met hen die dierbare hebben verloren en die wel in de belangstelling stonden. Hun decembermaand krijgt een herinnering waar ze niet om gevraagd hebben. Niet één, maar meerdere malen. Het wordt tijd dat we daar eens over nadenken en het misschien maar eens moeten laten voor wat het is. Al was het maar voor de nabestaanden.
Beide ouders zullen op mij neerzien vanaf een plek die door mijn moeder als heilig werd bestempeld. Zij zullen toezien vanaf háár maan en zien, dat ik aan hen denk maar vooral mijn aandacht zal schenken aan hen die mij dierbaar zijn. Tijdens hun eeuwigdurende dans zal ik beide tonen dat zij mij geleerd hebben om lief te hebben. Zij die hun leven met mij delen en zij die mij een prettig leven geven. Mijn allergrootste liefste en mijn vrienden. En het is over voordat je weet. Jullie weten als geen ander waar ik het over heb.
‘Bertrand! Schatje, ik ben het. wordt wakker lieverd’.
Bertrand opent zijn ogen. De kamer is duister maar hij neemt de contouren van een vrouw waar. Hij glimlacht. Séverine is naar hem gekomen en buigt zich met haar lange blonde lokken over hem heen. Bertrand wil wat zeggen maar zijn droge mond hapert.
‘Zeg maar niets. Het is al te lang geleden. Nu ben ik hier. Geniet ervan.’
Bertrand knippert en kan zijn ogen niet geloven. Ze is mooier dan ooit tevoren. Haar zijden negligé raakt het ranke lichaam op de juiste punten waardoor haar vrouwelijkheden inbranden op zijn netvlies. Opgewonden komt hij overeind. Hij heeft moeite om zijn affectie voor haar te verbergen. Verleidelijk kijkt ze hem aan.
‘Het geeft niet schatje, het mag’ fluistert ze hem toe.
Bertrand is radeloos. Meer dan 14 maanden geleden zag hij haar voor het laatst. Hij herinnert zich die laatste avond. Na de presentatie van zijn roman waren ze beschonken naar zijn appartement vertrokken om vervolgens te verdrinken in de liefde.
De kater was enorm. Zijn brakke lichaam had het appartement tot in elke hoek uitgekamd maar niets onthulde haar vertrek. Wekenlang speurde hij naar enig spoor dat zou leiden terug naar haar. Geen sociale media bleef ongemoeid, Google doorzocht alles maar resultaten bleven uit. Hij beschouwde de dood een optie maar weigerde dat te geloven. De hoop maakte steeds meer plaats voor verdriet. De pijn werd ondragelijk, de fles werd zijn beste vriend, zijn leefde werd een chaos.
Langzaam loopt ze de trap af. Haar lichaam straalt één en al erotiek uit. Waar breng je me heen? Séverine was een meesteres in het vinden van spannende plekjes waar ze dan in alle vurigheid versmolten. Zijn ogen volgen elke beweging. Bertrand wil praten maar alsof zij het voelt legt zij bij elke poging de vinger op haar mond.
‘Sssst…nu niet. Straks.’
Hij heeft zoveel vragen. Zijn hart bonst in zijn kop wat hem stoort bij het ordenen van zijn gedachten. Waar ga je heen, waarom laat je me wachten? Waar was je, waarom die pijn…wat…waarom?
Ze loopt nu op minder dan meter voor hem. Zijn handen trillen. Hij wil haar aanraken maar eigenlijk ook niet. Ze is nu bijna aan het einde van de gang. Met een sensuele beweging draait ze naar hem toe. Is dit dan de plek waar je het wilt mijn liefste?
Zijn blik richt zich op haar voeten die dansen op de ochtendkrant. Dan ziet hij zijn foto.
Hij leest de kop, zijn hart staat even stil.
Schrijver verongelukt na overmatig drankgeruik!
3 maart 1930 3 juni 2016
De dagen vliegen voorbij en je leeft
Je geniet, avontuurt en verveling ken je niet
De dagen vliegen voorbij en de tijd,
De tijd die tikt gestaag de uren weg van je levenskrediet
De dagen vliegen voorbij als vluggertjes in het park
Nauwelijks besef van wie wat in de wereld ondergaan
De dagen schieten aan je voorbij
Je leest het nog in woorden, maar de daad is reeds vergaan
De dagen worden langer als je dan toch
Opeens er alleen voor komt te staan
De dagen duren langer
Vanaf het moment dat je je partner moet laten gaan
Dan komt die eeuwig durende dag
Waarin je wordt geconfronteerd
Met ‘het’ bericht wat je niemand wenst
Die dag wil maar niet om, je bent volledig gedemoraliseerd
De dagen kruipen aan je voorbij
Wachtend op dat ene gezelschapsbezoek
Je wacht op de onzekerheid die komen gaat
Het leven vloeit uit je weg, je voelt je als een uitgelezen boek
De dagen worden korter en kennen geen plezier
Je bent geen schim meer van wat je ooit was
De slapeloze nachten zitten vol met hersengespin
En de dagen vullen zich als met een leeg maatglas
Dan komt de dag die nooit voorbij gaat
Afscheid is het allang niet meer
Nog slechts een kleine stap verwijderd
Vanaf de maan kijk je samen op ons neer
Zijn bloeddoorlopen ogen turen in de diepte. Met een wijd open mond staat hij roerloos op het balkon, zijn adem stokt. Het is stil in zijn hoofd. Eindelijk stil. Hij absorbeert de rust als een oase voor het leven. Nu kan hij weer verder. De monotone geluiden van de afgelopen vijftien dagen waren zojuist weggestorven op de keien van de onderliggende straat.
Vermoeid kwam Mihailo Danitsja uit zijn werk. In het callcenter van het telecom bedrijf waar hij werkt was het vandaag een drukte van belang. Afgelopen weekeinde heeft het bedrijf het 4G netwerk in gebruik genomen.
Voor de supportafdeling is het al een paar dagen spitsroeden lopen. De wachttijden waren vandaag wel heel erg opgelopen.
Klanten bellen met de meest uiteenlopende vragen die Mihailo al snel categoriseerde als onnozel. Zijn chef had hem erop aangesproken toen deze bemerkte dat Mihailo steeds cynischer werd in zijn antwoorden.
Routinematig zette hij zijn aktetas onder de kapstok terwijl hij met zijn linkerbeen de voordeur een trap geeft om hem te sluiten. Het startsein dat er leven in de brouwerij zou komen. Zijn drie jarig dochtertje was het ritueel al gewoon, zijn twee jarige zoon wist nog niet goed wat er zich afspeelde. De strijd tussen besef en kopieergedrag was nog in volle gang waardoor hij niet elke dag klakkeloos zijn zusje volgde in de opwinding als de deur met een klap in het slot viel.
‘Papa, papa’.
De roep van het meisje verplaatste zich van de kamer naar de keuken om vervolgens via de hal uiteindelijk bij het portaal achter de voordeur uit te komen. Mihailo zat inmiddels op zijn hurken met zijn armen gespreid. Eenmaal vlak bij haar vader aangekomen dook ze voorover om veilig in zijn armen te landen. Iedere dag zweefde zij daarna voor minstens vijf minuten door de lucht terug naar de kamer via de weg die ze zojuist had afgelegd. Schaterend plofte ze op de bank waarmee er een einde was gekomen aan de welkomstgroet van het kleine ding. Voor hem direct een moment om zijn drukke dag achter zich te laten en zijn aandacht volledig te richten op zijn gezin. Hij dacht wel eens hoe lang zou dit nog doorgaan. Wat als ze straks wat ouder en vooral zwaarder is, zou hij dan nog krachtig genoeg zijn? Of wat als haar broertje zich gaat mengen in het ritueel? Snel verdrong hij de gedachte en genoot van het moment. Dit pakken ze mij niet meer af.
Mihailo’s vrouw was een buitengewoon knappe Servische. Hij had haar leren kennen op zijn werk waar haast iedere man achter haar aan had gelopen. Hij was uiteindelijk de gelukkige die er met de meest begeerde prijs vandoor ging. Ze had hem later wel eens verteld dat ze nooit geïnteresseerd was geweest in al die hitsige collega’s. Vanaf het moment dat ze Mihailo had gezien, wilde ze enkel nog hem. Het duurde echter nog drie jaar voordat de twee een stel werden. Dit hoofdzakelijk dankzij de verlegenheid van Mihailo.
Moe maar voldaan schakelde hij de TV aan terwijl hij de bank opkroop. Zijn kinderen hadden geduldig naar zijn voorleesverhaaltjes geluisterd en waren daarna vredig gaan slapen. Hij zat nog geen tel of zij schakelde de TV weer uit en kroop heel dicht tegen hem aan.
‘Wat doe je nu?’
‘Mihailo, ik heb een verrassing voor je.’
Haar donkerbruine ogen glansden van geluk en leken wel groter dan ooit. Indringend keek ze hem aan en legde zachtjes haar vinger op zijn mond toen hij wilde reageren.
‘Nu niet Mihailo, vanavond is voor mij.’
Langzaam tuitte ze haar lippen en boog haar hoofd naar de zijne. Mihailo sloot zijn ogen en wachtte vol spanning op wat er ging komen. Ze kuste zijn wang en daarna zijn oorlel. Zachtjes blies ze haar warme adem tegen zijn oorschelp.
‘Liefste, je wordt opnieuw papa’ klonk het zwoel in zijn oor.
Eerst kon hij het niet geloven. Hij had zo graag nog een derde gehad en nu verblijdde zijn vrouw hem met dit fantastische nieuws. Wat een heerlijkheid na die drukke dag. Hij kon zijn geluk niet op en tranen biggelden langs zijn wangen. Niet lang daarna verloren zij elkaar hevig omhelzend in de liefde.
Mihailo was gebroken. Zeven dagen oud en zijn jongste telg huilde vanaf haar geboorte al dag en nacht. Beide dachten in eerste instantie dat de borstvoeding het probleem was. Maar ook toen zij voldoende flesvoeding kreeg, bleef ze maar huilen. De huisarts was inmiddels ook radeloos. Zijn laatste vermoeden was een mogelijke heupafwijking. Door het trappelen zouden de beentjes continue uit de kom schieten wat een ondraaglijke pijn zou veroorzaken. De afspraak bij de specialist was pas over veertien dagen.
Gedurende de afgelopen zeven dagen had Mihailo misschien tien uur slaap gehad. Hij gaf zijn vrouw de nodige rust gedurende de nacht. Hij offerde zich volledig op door voor de kleinste te zorgen. Zijn vrouw nam de andere twee en de dagelijkse zaken waar, voor zover zij dat kon opbrengen.
Beelden begonnen door elkaar te lopen lopen. Hij zag een draaiende plafondlamp krijgertje spelen met de afgetrapte tweezitter. Al een paar uur liep hij me een krijsend kindje door de kamer. Soms viel ze even weg alsof ze in slaap was gevallen. Maar helaas duurde dat niet langer dan een minuut of tien. De minste beweging van haar beentjes deed de sirene voluit aanzetten. Haar schorre stemmetje ging je door merg en been. Hij liep maar naar het balkon. Na twee weken dag en nacht in de weer te zijn geweest, was hij volkomen gesloopt. De afgelopen dagen had hij ook nauwelijks gegeten. Datgeen wat hem nog op de been hield was het idee dat ze over een week naar de specialist zouden gaan. Inmiddels hoorde hij geen huilgeluiden meer. Zijn brein zette ze om in een uiterst irriterende fluittoon in samenhang met hallucinerende beelden. Die continue stroom van die hoge tonen in zijn hoofd maakte hem gek. Volkomen gedesoriënteerd, zoals men ook vaak bij krijgsgevangen ziet die langdurig aan hoge tonen worden blootgesteld, had hij niet meer het besef wat hij nog deed. Hij wilde rust. Weg van dat monotone geluid wat nu al vijftien dagen aanhield. Hij telde de dagen, uren en minuten.
De krankzinnigheid in zijn hoofd was de afgelopen dagen toegenomen. De stemmen uit het verleden, waar hij ooit voor behandeld was geweest, waren teruggekeerd in zijn zwakke geest. Dagenlang predikten zij onafgebroken duivelse woorden om Mihailo maar te overtuigen te volharden in zijn actie om rust te creëren. Met zijn heup drukte hij tegen het hekje van het balkon, om zo steun te vinden voor het strekken van zijn armen. Nog eenmaal hief hij zijn dochter op. De veranderende houding deed het kindje even stoppen met huilen. De rood gehuilde oogjes keken diep in de ziel van Mihailo. Iets in hem zei vaarwel. Met een onverschillige uitdrukking op zijn gezicht, ontspande hij zijn handen. Zijn vijftien dagen oude dochter verdween langzaam uit zijn gezichtsveld. Een paar tellen later was het ijzig stil.
De pas ontstane rust wordt ruw verstoord door de demonische stemmen in zijn hoofd. Een enorme teug frisse avondlucht vult zijn longen. Weer die dwingende stemmen. Zij sturen zijn blikveld naar de rode vlek onder zijn balkon. Pas dan ziet hij wat er ligt, pas dan dringt de ramp tot hem door. Hysterisch vlucht hij naar binnen, zijn longen uit zijn lijf schreeuwend.
Bron: AD 13-1-15, Vader kan niet slapen door gehuil, gooit baby uit flat.