Alle berichten van Hans

CHINESE TOERISTEN NA 6 MAANDEN WEER BOVEN WATER

Giethoorn – Twee Chinezen die ons land bezochten en een dagje Giethoorn deden, zijn na 6 maanden weer terecht. Nadat zij een bootje hadden gehuurd leken de twee van de aardbodem verdwenen. Verhuurder Peter Ankers meldde de twee vermist toen aan het einde van de dag het bootje niet werd ingeleverd.

“De twee zagen eruit alsof ze wisten wat ze deden” begint Ankers met zijn verhaal. “Ik heb ze de complexiteit van de kanalen proberen uit te leggen maar een kaart wilde ze niet kopen”. Toen het bootje aan het einde van de dag niet terugkeerde wist Ankers direct wat er aan de hand was.

“We hebben wel meer verdwaalde Chinezen gehad. Maar die waren nooit langer dan een dag of twee spoorloos” gaat de verhuurder vervolgens verder. Maar Ankers zijn onderbuikgevoel vertelde hem direct dat er meer aan de hand was. “Ze keken zo raar uit hun ogen” zei hij. Hij schakelde direct de politie in die dezelfde avond nog met groot materieel erop uittrok.

Na een week intensief zoeken is het speurwerk 6 maanden geleden gestaakt. Giethoorn heeft meer dan 2500 kanalen en slootjes met een totale lengte van ruim 750 kilometer. “De kans dat je na een week dan nog iemand vindt in dit doolhof is zo klein dat zoeken geen zin meer heeft” meldde de toenmalige persvoorlichter Janssen van de divisie waterpolitie.

Dat de twee nu plotseling weer zijn opgedoken mag als een wonder worden beschouwd. Chow Li en zijn vrouw werden gisteravond in de voortuin van een van de bewoners gevonden. De vrouw die ze ontdekte wist gelijk wie ze waren. “Ondanks de mondkapjes zag ik het direct. Ze zagen er ondervoed en dorstig uit”. De vrouw heeft ze direct naar binnen gebracht en ze eerst een bord nasi met wat satésaus voorgezet alvorens de politie te bellen.

Op de vraag hoe de twee zich in leven wisten te houden de afgelopen 6 maanden antwoorde meneer Li dat zij wel gewend waren om van alles te eten. Maar het meeste was toch wel rauwe vis geweest omdat deze van een uitstekende kwaliteit was volgens de Li’s. Daarop viel de burgermeester hen bij door te melden dat Giethoorn het zuiverste water heeft van de omstreken.

Op de vraag of de Li’s iets hadden meegekregen van Corona uitbraak, haalden zij hun schouders op. “Wij waren in elk geval buiten” antwoorde mevrouw Li ad rem. Nu de twee weer boven water zijn is een van de grootste mysteries van Giethoorn opgelost.

Van enige angst bij de Li’s is weinig te bespeuren. “Angst is voor thuisblijvers” lacht Li van zich af. En op de vraag of zij nu naar huis gaan, wordt hard nee geschud. Zij vertrekken overmorgen richting Dordrecht waar nog een tochtje Biesbosch op ze wacht.

KNVB Virus

De KNVB is weer eens in het nieuws. En voor de zoveelste keer niet op zijn elegantst. Nadat de verantwoordelijke ministers en de premier het land nog verder op slot hebben gegooid, haasten zij zich om binnen 24 uur met een persbericht om te melden dat de voetbalcompetitie niet onder de samenscholingsregeling valt. Sterker nog. Ze komen met drie voorstellen hoe de competitie in Nederland een verder verloop zou moeten krijgen. Hoe durf je in hemelsnaam met zo’n persbericht te komen als je net iedereen vertelt dat het feestje over is voor langere tijd? Hoe durf je dit überhaupt te roepen als er nog dagelijks honderden mensen doodgaan aan een virus waar we nog niets tegen hebben?

Het getuigt wederom van niet veel charme en intelligentie. Nu had ik me de laatste dagen al op zitten winden over de sportwereld en het wel of niet doorgaan van de Olympische Spelen, maar dat is nu gelukkig beslecht.  Wat schept echter mijn verbazing? Er waart nog een virus rond en wel bij de KNVB, zij doen er doodleuk een schepje bovenop. Dat bij de bestuurders al jaren de draadjes verkeerd zijn verbonden blijkt wel uit de ‘apengeluiden’ aanpak. Maar nu is er nog een virus dat het denkvermogen van de KNVB nog verder aantast wat het instituut haast tot hersenloos degradeert. Natuurlijk worden de oerwoudgeluiden door hen krachtig afgewezen en buitelen ze over elkaar heen om zich te distantiëren van dit mongoloïde gedrag. Maar wat is er nu na al die grootspraak helemaal veranderd? Weken nadat eindelijk een gekleurde speler het veld af wilde, klonken de geluiden nog steeds en wellicht nog harder dan voorheen. Het geteisem zit nog steeds op de tribune en de KNVB haalt zijn schouders op en kijkt de andere kant op. Ze hebben gewoon weg niet het vermogen om een oplossing te bedenken. En als ze die hebben dan durven ze niet.

Gelukkig zijn er ook echte sportmensen die met hun hart spreken. Zij die hardop zeggen dat het nu geen tijd is om het woord voetbal in de mond te nemen zijn te prijzen. En zij die daarbovenop deze crisis met welke middelen dan ook proberen het hoofd te bieden, verdienen een standbeeld. Maar die geile ouwe mannetjes die denken dat ze managers zijn vergaderen over het belang van de Nederlandse competitie in plaats van het komen tot een stukje  maatschappelijke verantwoordelijkheid. Ik denk dat het testosteron hen ook de oren uitkomt en mede daarom met dit soort onnodig en irritant nieuws komen. Per slot zitten zij nu ook de hele dag bij moeder thuis en kunnen ze niet op hun verwenreisjes naar de verwenmeisjes. KNVB, ga je schamen.

Ik ben het eens met minister Grappenhuis als hij zegt “Ik zeg het keihard, je bent een aso” als hij doelt op groepen die toch tegen alles in feestjes en partijtjes blijven organiseren. Ik zeg daarom ook, KNVB: Je bent een aso.

Wat kan mij die Mickie Mouse competitie op dit moment schelen? Ook ik ben een liefhebber van het spelletje maar nu even niet. En wat doe je de clubs aan met hun spelers, staf en alles wat erom heen hangt. Je speelt dan wel zonder publiek, maar dat is dan ook alleen maar om nog wat tv-rechtengeld binnen te harken. Bang voor de anderhalve meter regel? Een wedstrijd waar je geen tackle meer kan uitvoeren wordt wel heel erg saai. Daarom stel je voor om alle wedstrijden dan maar af te ronden voor 30 juni. Dat kan nu omdat de EK toch niet doorgaat. Een tweede optie zou zijn dat je na 30 juni nog voetbalt. Maar dan heb je toestemming van papa UEFA nodig en dat zal wel niet gaan lukken. Want als alles dadelijk weer mag, dan zal het nieuwe seizoen gewoon op tijd beginnen. En dan past dit idee  niet meer in de internationale kalender.

De laatste optie is, om het maar voor gezien te houden voor dit seizoen. Je geeft expliciet daar geen verdere uitleg over. Omdat jullie wederom niet de ballen hebben om dit te durven. In plaats van je als grootste sportinstantie van Nederland in te zetten hoe wij allen zo goed mogelijk door deze ellende heen komen, lanceer je scenario’s die niemand op dit moment wil horen. Ik zeg het dan maar voor jullie. De competitie is al een paar weken geleden afgesloten voor het seizoen 2019-2020. Helemaal niet erg. De hele wereld bloedt en heeft wel even iets anders aan zijn hoofd. Het zou jullie sieren om alsnog een ommezwaai te maken, de boel te laten voor wat het is en je in te zetten voor het welzijn van Nederland om met een gezonde start te beginnen aan het nieuwe seizoen.

 

Corona

Het is zover. Het erfelijke materiaal dat is verpakt in een eiwitmantel staat voor de deur. Klein genoeg om via alle kieren en gaten naar binnen te komen. De kranten staan er vol mee. De televisies branden een permanent beeld van een bolletje met kroontjes in het scherm.

Iedereen heeft het over hetzelfde. Nieuws bestaat alleen nog uit de oplopende besmettingen en doden. Het Corona virus verovert de wereld in een razend tempo en de WHO heeft het nu officiëel als pandemie aangemerkt. En niet in de eerste plaats vanwege het aantal landen met een besmetting maar meer door de lakse houding van sommige landen.

Wij zijn de dans een paar keer ontsprongen. Na een heerlijke week op Tenerife brak de maandag nadat we vertrokken de epidemie uit in een hotel op vijf minuten lopen van waar wij zaten.
Net terug van een lang weekend in Madrid en de kranten stonden bol van het nieuws dat alle scholen en universiteiten op slot gaan. De deuren van de trein waren nog maar net gesloten of men kondigde extra hygiënische matregelingen aan in het Spaanse OV. Bij navraag wat dat precies inhield, kon niemand mij vertellen. Ik zag een dag later in de krant een schoonmaakmedewerker die elke avond de relingen en handgrepen met alcohol schoonmaakte. Hoe dat overdag gaat is mij nog een raadsel.
En dan nu het bericht van mijn vrouw. Op haar werk is het eerste geval van de ziekte positief getest. Ironisch genoeg op een afdeling die zich bezighoudt met risicoanalyse. En dan is het opeens heel dichtbij.

Vanaf half januari wordt het nieuws bepaalt door dit kleine eiwitbolletje. Of beter gezegd, wat dit virusje aanricht. Er gaan zelfs mensen  aan dood. Vreselijk. Maar ik hoor niemand bij een normaal griep virusje waar ook mensen aan dood gaan. Corona ofwel Covid-19 is anders. Het is een bekend virus maar nieuw bij mensen. En daarom is het nieuws. Er is nog geen resistentie en daarom is voorzichtigheid geboden.

Ik zeg met name voorzichtigheid omdat paniek zaaien en in de stress schieten naar mijn idee volkomen overbodig is. Mensen worden inderdaad ziek en dat is heel vervelend. Dat er mensen overlijden is ook zeer te betreuren maar bij een flinke griepepidemie sterven er ook zo’n half miljoen medemensen. Iets waar we nooit bij stilstaan. Van alle zieke mensen geneest een heel hoog percentage. En soms sneller dan bij een normale griep. Er zijn gevallen van mensen die positief testten en na drie dagen alweer aan het werk konden.

Toch zijn de gevolgen van dit beestje verstrekkend. Amerika sluit zijn grenzen en in Europa zit Italië volkomen op slot. Bij ons sluiten we de provincie Brabant en zal de XTC-productie een gevoelige dreun krijgen. Hoewel, een beetje zichzelf respecterend evenement is uitgesteld of helemaal afgelast. Daarmee wordt wellicht een pillenoverschot tegen dumpprijzen voorkomen. De KLM lees ik, kan een langdurige crisis niet aan. De Fransen gaan hier garen bij spinnen. Je zult zien dat de blauwe luchtvloot nog voor het einde van dit jaar volkomen zal zijn ingelijfd.

Ik ben nog niet ziek maar het is een kwestie van tijd. Ik let goed op, was mijn handjes op tijd maar dit beestje is al niet meer te stoppen. De WHO heeft gelijk. De lakse aanpak van Italië in het bestrijden van de verspreiding, doet het land nu in een isolement dompelen. Hetzelfde geldt voor landen als Iran. Een zieke minister die de aanpak en maatregelen over de toehoorders staat uit te proesten, daar mag je niet te veel van verwachten.
Daarbij komt dat in veel gevallen de volksgezondheid en het economisch belang, nog steeds op een weegschaal wordt gelegd. Een zinloze weging omdat de uitkomst maar al te vaak vaststaat. Niet altijd een goede keus. De zogenaamde preventie wordt daarom al snel een scenario van damage control. Helaas te laat waardoor we alsnog vol in het rood in een diepe recessie duiken.

Maar laten we ook niet al te dramatisch doen. Ja, we zullen met miljoenen ziek worden. Maar het heeft ook zijn positieve kanten. Het ziekbed lijkt vooralsnog kort. De meeste mensen worden verzocht lekker te gaan telewerken (nu kan het dus wel) waardoor er geen files meer staan. En met de lage benzineprijs, wordt autorijden weer aantrekkelijk. Geen besmette treinen of bussen, nee lekker scheuren met je autootje want het kan weer. Een volle tank voor nog geen honderd euro en knallen. Hoe lang is dat geleden? Het voelt heerlijk, echt waar. Lekker scheuren en niemand die je in de weg zit. En met zo’n goedkoop Brabants pilletje op, wordt het net of je een F1 piloot bent. Zo heeft elk nadeel ook zijn voordeel.

Altijd

Een fiets tegen de muur
Bladeren vallen
Ik zie je lichaam voor me
Prachtig en volmaakt

Ik treed in je stappen
Voet voor voet
De wind golft je haar
Heupen wiegen zacht

Je bent mijn alles
Voor altijd en eeuwig
Je bent alles wat ik maar wensen kan

Jouw blik op een foto
Van ‘de grote’ dag
Een traan vloeit
Een bloedend hart

Ik reik je mijn doorzichtige hand
Die langzaam vervaagd
Al zwevend besef ik
Hoe koud ik ben

Je was mijn alles
Voor altijd en eeuwig
Je bent alles wat ik ooit wensen kon

Kampioen

Met een ongezonde spanning zit ik voor de buis. Ik wil graag zien hoe de kleinzoon van Poupou iedereen aan gort gaat rijden. Spanning omdat ik maar niet het WK cross in mijn Luxemburg kan vergeten. Daar ging het hopeloos mis na een ijzersterk voorseizoen. Een jaar later ging het weer mis doordat het stuur haakte in een andere fiets. Maar in Luxemburg al zag ik een ware kampioen. Ik had toen nog nooit een wielrenner gezien die zo bikkelhard voor zichzelf was. Eenieder die een wereldkampioenschap op zo’n manier verliest, komt liever niet op de televisie. Zo anders is het met Mathieu. Het borsthaar vroor van zijn torso af en bibberend gaf hij antwoord op stupide vragen waarom hij verloren had. Mathieu bleef netjes en gaf op elke vraag antwoord. Tot na ongeveer 5 minuten die laatste vraag kwam. Het beest knapte en begon te huilen. Heel de wereld mocht er bij zijn. Daaraan herken je een ware kampioen. Net zoals zijn vader. Keihard voor zichzelf en nooit willen opgeven. Maar altijd netjes voor zijn fans en naar het publiek.

Dit jaar wint hij wereldbekerwedstrijden alsof er geen concurrentie bestaat. Mathieu van der Poel is ongenaakbaar en zet iedereen op grote afstand. De ultieme wraak voor de pech die hem al jaren teistert. Nog nooit was hij zo sterk en oppermachtig. De enige concurrentie kan alleen uit België komen. Maar zij kunnen simpelweg niet. Niemand is zo sterk als Mathieu. Als winnaar van 26 crossen (van de 28) is Mathieu klaar om in Denemarken te laten zien wie er nou eigenlijk al jaren de titel zou moeten hebben. De race is niet spectaculair en de aandacht gaat al snel, althans bij mij, naar iets wat vroeg in de wedstrijd gebeurde.

Adrie maakt zich vreselijk druk. Hij windt zich op en staat te schreeuwen langs de kant. Het zijn geen aanmoedigingen naar zijn zoon maar een scheldkanonnade naar de supporters die vlak bij het wissel vak staan. Supporters die al vroeg een feestje willen verpesten. Het zijn Belgen die met bier naar de aanstaande kampioen gooien en proberen om hem uit zijn ritme te krijgen. De Belgen zien echter dat een krachtig tussensprintje al snel de hoop doet verbleken. Mathieu heerst en zet de hele troep op een achterstand en consolideert dat voor de rest van de wedstrijd.

Hoe respectloos kun je zijn. Een topatleet die een uiterste krachtsinspanning doet, besprenkelen met bier. Ik dacht dat dit soort excessen alleen bij de hersenloze voetbalsupporter voorkwam. Wielrennen is nog zeer toegankelijk. Je kunt de atleten spreken en als je een beetje je best doet, mag je ze zelfs aanraken. Het is hun dank aan die eeuwige supporter die ze overal volgt. Die wielergek die soms uren langs de kant van de weg staat om in 10 seconden zijn handen blauw te klappen voor zijn held. En dat moet vooral ook zo blijven. Maar nu we al met bier gaan gooien, ben ik bang dat een individuele gek straks met de wegwedstrijden in het voortuitzicht van alles gaat verzinnen om maar in beeld te komen.

Het is tegenwoordig in om waar camera’s zijn, je te buiten te gaan. Filmpjes van in elkaar getrapte losers zijn schering en inslag op het schoolplein. De overtreffende trap is de leraar een pak rammel geven en dat allemaal filmen om het vervolgens op sociale media te delen. Al jaren zien we het ook langzaam in de wielersport verschijnen. Dikke hagen van mensen op de steilste bergkammen waar een renner toch al snakt naar zuurstof, springen ze als gekken voor een renner om snel een fotootje te maken. We rennen met ze mee en vallen voortdurend omdat we nergens meer op letten en nemen af en toe een renner in onze val mee. De overtreffende trap wordt de eerste gek die met zijn rug naar de renner toe een selfie gaat maken.

De likes op sociale media regeren en dat gaat ten koste van mooie sport. Het is wachten is op een geel hesje die voor een aanstormend peloton springt en dat door zijn maatje laat vastleggen. Een stok tussen de spaken van iemand die je verdenkt van vals spelen, het mag straks wellicht allemaal. Want het is natuurlijk ook mooie en vooral spectaculaire televisie.

Mathieu trekt zich er niks van aan. Matthieu is van een ander kaliber. Hij had zijn zinnen op dit kampioenschap gezet. Hij zag, hij kwam en hij overwon. Als een ware kampioen gaat hij over de streep en laat met de fiets boven zijn hoofd zien wie hier de baas is. Adrie is blij en wil het niet meer over de bierdouche hebben. Hij is apetrots op zijn zoon en dat mag ook. Op de vraag wat er nog meer in het vat zit, haalt de veteraan zijn schouders op. De tijd zal het leren. Matthieu gaat als eerste renner de boeken in die in drie disciplines zal uitkomen. Na het mountainbiken en de cross, staat er een interessant voorjaar voor de kalender op de … weg. Daar wil hij ook winnen en alleen een gek kan hem stoppen.

Na de wedstrijd zegt Mathieu niets over het bierincident.  Hij plaatst slechts een foto die alles vertelt. Het is het beeld van de hardwerkende wielrenner. Zijn gezicht onder de modder en geconcentreerd voorovergebogen over zijn gekromde stuur. In hetzelfde shot staat een man langs de kant die zijn middelvinger aan Mathieu toont. Maar de kampioen laat zich niet provoceren en steekt nu via deze veelzeggende foto zijn middelvinger op aan al die asportievelingen. Een kampioen waardig.

Zworry

Het verblijf in een van de kleinste landjes van Europa is een genot. De vriendelijkheid spat overal vanaf. Onlangs was de zoon van Charlotte jarig en het baasje werd maar liefst 98 jaren oud. Nu viert Luxemburg dat niet echt. Slechts het lokale sufferdje besteed er wat aandacht aan met de mededeling dat de oud Groothertog het in huiselijke kring viert. De Luxemburgse Times doet er nog een schepje bovenop. Naast dezelfde mededeling plaatsen zijn een foto met drie generaties. De oude meester zittend in een comfortabele stoel geflankeerd door de Groothertog zelf en de toekomstige leider. Deze laatste zie je overigens alleen maar op foto’s want hij spendeert zijn leven in Parijs en wekt de indruk dat het landje hem gestolen kan worden. Maar dat terzijde.

Ondanks het grijze natte weer, is het toch wel prettig vertoeven in dat kleine staatje. En op de verjaardag van Jean was het helemaal top. Het viel me op dat er veel gezwaaid werd die dag. En of het nou kwam door de verjaardag van de oude baas, ik had geen idee. Op mijn weg naar de stad zag ik tal van automobilisten zwaaien toen ze voorbijreden. Wel vroeg ik me af of er geen maximale snelheid bestond in de stad? Ik had namelijk de indruk dat velen waar het maar even kon, de Luxemburgse klomp behoorlijk op het gaspedaal lieten neerkomen.

Ik zag zelfs een enkele fietser zwaaien naar een overstekende oma en even later was het een pizza bezorger die zijn hand op stak toen hij zijn gemotoriseerde snorfiets ietwat onhandig het voetpad op roste. Alom vrolijkheid die mijn ochtendhumeur snel omtoverde in iets gezelligs. De grijze hemel was er opeens niet meer, de lichte motregen kon me niet zoveel meer schelen en ik begon zelfs met het neuriën van de hit die Lady Gaga op dit moment heeft met dat zoetsappige nummer uit een Star is Born. Geloof me, dat is iets wat ik nooit zou doen.

Goedgemutst bracht ik een paar uur door in het centrum. Ik genoot van een heerlijke bak warme chocolade in het huis met de gelijknamige naam tegenover het paleis. Mijn naïviteit vierde hoogtij. Ik dwong mezelf uit het raam te turen om mogelijk een glimp op te vangen van de oude Jan. En dat terwijl ik in de ochtend had gelezen dat hij thuis zou blijven. Maar soms is wil machtiger dan de geest. Na de hete chocolade en enigszins teleurgesteld, was ik toch bereid om meer dan drie winkels binnen te gaan. Blijkbaar hadden al die zwaaiende Burgers een positieve invloed op mijn gestel.

Ik schrok me kapot. Bij het oversteken, keurig op een zebrapad, werden mijn sokken uit mijn schoenen gereden. Het was dat ik snel achterover helde, anders had een BMW X7 buitenspiegel me op schouderhoogte geramd waarbij een verbrijzeling van het ledemaat niet ondenkbaar zou zijn geweest. Achter het stuur zat een geblondeerde dame die eens vrolijk naar mij keek en haar hand op stak. En opeens werd mij alles duidelijk. Deze golddigger die waarschijnlijk manlief ’s auto even had geleend, raasde met een snelheid van meer dan was toegestaan en deed het af met een handje als sorry.

Mijn humeur was omgeslagen als een blad aan een tak. Chagrijnig vervolgde ik mijn weg huiswaarts en keek goed uit mijn doppen. Nog steeds zag ik de mensen almaar zwaaien naar elkaar. Maar niet uit vriendelijkheid. Nee, het is omdat weinigen zich confirmeren aan de regels die er zijn. Nog net even door oranje, en hup handje omhoog. Invoegen als het niet kan, en handje omhoog. Verkeer van rechts? Het handje heeft zelfs een preventieve werking. Al zwaaiend rij je met flinke snelheid op een kruising af en je kunt gewoon doorknallen. Handhaving is er nauwelijks dus ziet iedereen het als een gepast excuus.

Nu heeft Luxemburg dankzij zijn vele Europese instellingen, ook een behoorlijk grote groep Europeanen uit andere landen binnen zijn grenzen. En iemand uit Frankrijk rijdt nu eenmaal anders dan iemand van het platteland uit Bulgarije of iemand die het verkeer in Rome aankan. Maar het werkt blijkbaar. Ondanks dat er recent is gepubliceerd dat het dodental in het verkeer significant is gestegen in Luxemburg. Even zwaaien als sorry en je kunt blijkbaar gevrijwaard je weg vervolgen, met alle gevolgen van dien. Iedereen doet het. En om te overleven heb ik daarom ook een cursusje zworry gevolgd. Een paar lessen volgen in het op tijd leren zwaaien en er gaat een wereld voor je open. Heerlijk. Ik kan nu door het verkeer zonder dat krampachtige opletten. Ik kan rustig appen als ik maar op tijd even mijn hand op steek. Of ik neem wuivend een net op rood springend verkeerslicht. Laat staan dat ik nog voetgangers serieus hoef te nemen. Het enige nadeel is wel dat ik inmiddels al weken bij de fysiotherapeut loop voor de behandeling van een tennisarm.