Tag archieven: Kort Verhaal

Korte Verhalen, Opinie

Voornemens

Een reactie plaatsen

2016. Het is de dag erna. Je buik rommelt en geeft een signaal af van een opgeblazen gevoel. Misschien heb je toch iets te veel gegeten of was het die laatste oliebol? Een onvermijdelijke wind geeft wel wat verlichting maar het katterige gevoel blijft bestaan. Blijven liggen zal zeker niet helpen dus je werkt je langzaam uit je lighouding. Een hamertje in je bovenkamer herinnert je aan de hoeveelheid ingenomen bubbeltjes water. Je gromt wat om je vervolgens van je bed naar de bank te slepen.

imageDit jaar wordt anders. Je zit vol goede voornemens. Je hebt beloofd om meer te gaan sporten. Je lichaam denkt er voorlopig anders over. Aan de binnenkant van je ogen speelt een filmpje zich af waarin je iedereen en alles verslaat op de atletiekbaan. Je glimlacht. Vandaag maar even niet. Morgen, morgen wordt alles anders.

Je vermoeide ogen scannen de koppen op je tablet. Minder mensen schieten meer vuurwerk af. Het succes in de straat was enorm geweest. Iedereen was zich het lazarus geschrokken van jouw knalfeest. De dreun deed zelfs hulpdiensten uitrukken nadat per ongeluk dat ene rotje in de resterende doos was terechtgekomen. Volgend jaar doen we het anders.

Van Gaal zegt dat het een goed jaar was bij United. Blijkbaar heeft de rest van de wereld andere wedstrijden gezien. Je begrijpt niets van het artikel maar de uitleg is des Louis. Buiten de maand december om was het goed. Maar een jaar heeft twaalf maanden en dus moet je die meenemen. Het kloppen in je hoofd wordt zwaarder en je geeft deze uitleg van Louis maar de schuld. Het goede zou de balans zijn die hij heeft gebracht. Precies een van jouw voornemens. Balans in privé en werk. Morgen doe je het anders.

Je tablet staat vol met berichten over dreiging en terreur. De dag van morgen zal nooit meer dezelfde worden. We moeten leren omgaan met nieuwe situaties. De aanwezigheid van militairen in de straat of op de hoek van het winkelcentrum, moeten onze veiligheid gaan garanderen. Dit jaar zal zeker anders worden.

Het wordt een mooi voorzitterschap zegt premier Rutte.image Ik hou me daar maar aan vast. Van mijn voornemens komt vandaag in elk geval niets terecht. Zeker nu ik heb besloten om de ‘resterende’ familie te mijden op deze eerste dag.

Delen
Korte Verhalen, Opinie

Slechte Tijden

Een reactie plaatsen

Waarschijnlijk ben ik een van de weinig gelukkigen die de langst lopende soap op de Nederlandse televisie nog nooit heeft gezien. Daarmee bedoel ik een hele aflevering. Soms verrast door de schakeling van mijn onbeheersbare duim zag ik wel eens beelden voorbij komen, maar die werden bewust weer snel weg gezapt.
Het enige wat mij ooit is bijgebleven is dat het karakter Arnie in zijn werkelijke bestaan is uitgegroeid tot een van de grootste producers van nog meer pulp programma’s. Daarmee zeg ik ook gelijk, dat ik geen flauw idee heb wie een rol heeft en welke persoon zij spelen.image

Tot voor kort. De laatste weken kun je geen blad openslaan of er staat wel een foto van Ferry D. je aan te gapen. Een jochie van amper 25 jaar die zich met een gemaakte Colgate glimlach je direct een onpasselijk gevoel geeft. Dit zogenaamde aanstormende talent, die ooit eens een gooi naar de Idols titel deed, prijkt nu dag in dag uit op de voorpagina’s omdat:…meneer zondig is geweest. Hij heeft namelijk een drugsprobleem. Nou wil ik geen relatie leggen tussen de twee, maar een drugsprobleem hebben en een rol in flut soap, dat ligt wel erg voor de hand. Zeker als je jezelf veel talent toedicht en je carrière maar geen steek vooruit komt. Ik zou daar ook manisch van worden en me vergrijpen aan alles wat maar om heen te vinden is.

Nederland glijdt blijkbaar steeds verder af. We prefereren die soort onbenullig nieuws boven wat er werkelijk in de wereld speelt. Wat lezen we nog over Griekenland bijvoorbeeld? Ergens in een hoekje van pagina 3 vindt je nog wel iets maar geen meldingen in chocolade letters meer. Voor de gein heb ik toen bijgehouden hoe vaak het twee minuten voor twaalf was in de kranten en hoeveel keer er wel niet werd gekopt dat het einde naderde om maar te zwijgen van alle deadlines. Het getal telt ongeveer op tot een tiende van de totale schuld van Griekenland. Maar dat terzijde.
Mensen worden murw van steeds hetzelfde nieuws. Als het dan toch een keer echt spannend wordt, dan is Jeroentje D. er als de kippen bij om het als een nachtkaars uit te laten gaan.

Ik ben die berichtgeving over die Ferry meer dan zat. Ik begrijp niet dat je een krant op je vakantie adres gaat kopen om te kunnen lezen hoe zielig dit jochie eigenlijk is. Volgens mij wil je toch graag weten wat er zoal tijdens je vakantie aan wereldschokkende dingen gebeuren, toch?
Zijn volgers willen dat hij een tweede kans krijgt, zeker nu hij sorry heeft gezegd. Nee, het zou pas nieuws zijn als hij dat niet had gedaan maar het juist had toegejuicht. Dat het maar wat lekker is om weg te dromen met je hoofd tussen een paar gerimpelde Paay tieten. Eenmaal daar beland, dan ga je vanzelf wel aan iets denken wat je uit de werkelijkheid haalt.

Onrustig word ik van dit soort dagelijkse onzinterreur wat als nieuwsgaring wordt gezien. imageDaarnaast vraag ik me af hoe al die ouders met kinderen met dezelfde problemen dit soort geneuzel ervaren. Het lijkt me dat zij zich rot irriteren hieraan. Gister was het even een dag zonder die pleeboy. Het ging over wind, ontwortelde bomen en afgesloten snelwegen. Je zou er bijna van gaan blowen.

Ik wind me op over dit soort zaken. Misschien dat er een keer iemand wakker wordt op de redactie en vindt dat er wel wat anders te melden valt. Ferry kan heel goed verbannen worden naar de roddelbladen kiosk in plaats van een prominente plek in mijn dagblad. Dan heb ik er in elk geval geen last meer van. Mijn oog valt op iets anders: bloemen maken rustig. Onderzoek wijst uit dat de criminaliteit en de hoeveelheid graffitispuiters met 50% afneemt in een straat vol met bloemen. Weer zo’n flut bericht. Op dat moment komt mijn vriendin binnen met een prachtige bos pioenrozen. De rust keert weer in mij terug. Haar schoonheid geeft me geestelijke kracht. Vijf minuten later is de Fleurop order voor een biedermeiertje naar Ferry bekrachtigd.

Delen
Korte Verhalen

Hoge Snelheidsfestival

Een reactie plaatsen
(ook gepubliceerd op Metro lezerscolumn)

 

Met een kleine schok parkeerde ze haar rollator tegen de zijkant van mijn stoel. Het vrouwtje van ik schat een jaar of 70, schuifelde wat heen en weer. Eenmaal haar achterste op de stoel naast me geparkeerd, keek ze me vragend aan.

‘Zo meneer de schrijver die altijd een mening heeft, wat vindt u er nou van. Het is toch een schande wat er gebeurd.’

brilIk had geen idee waar ze het over had. Echter, iets in mij zei dat het niet lang meer zou duren. Ze zette haar brilletje nog even recht en stak van wal.

‘U volgt toch wel de enquete hoop ik? Ze moesten hun ogen uit hun kop schamen. Als ze ervan zijn hoor je ze niet, maar nu ze onder ede staan komen ze bakken met modder tekort. Dieven zijn het meneer, over de rug van een ander, dat kunnen ze.’

Overrompeld als ik was keek ik terug in de ogen die inmiddels vuur schoten. Tijdens haar betoog liep het niveau van haar emotie op waardoor ik welgeteld drie keer haar speeksel op mijn half uitgeholde moorkop zag landen. Ik wilde wat zeggen maar de oude dame was me te vlug af.

‘Vroeger meneer de schrijver, vroeger toen ik met de trein ging kwam je nog netjes op tijd. Je werd vriendelijk begroet door de conducteur en er was nooit ellende meneer. Nu rijden ze niet op tijd of ze rijden helemaal niet, zoals die Fyra.’

‘Wel, ik ken anders een treintje die héél snel thuis was hoor.’ Ik toverde maar een glimlach op mijn mond want ik was er niet gerust op of deze kwinkslag wel goed zou aankomen. Een beetje uit het lood geslagen keek ze me aan. Er viel een stilte. Om niet helemaal stommetje te gaan zitten spelen, schoof ik de bevochtigde restanten van mijn lekkernij opzij.

‘Neem nou die… kom hoe heet ze ook alweer, die van die brandnetels.’(of toch netelroos)

‘Netelenbos.’

fyra_578‘Die ja, die kookt toch niet gaar meneer. Ze probeert het onder tafel de regelen en dreigt daarbij met aftreden. Vervolgens krijgt ze niet haar zin maar opstappen doet ze ook niet. En dan zegt ze aan het einde dat we beter naar haar hadden moeten luisteren, dan reden we nu ten minste.’

‘Mevrouw, we luisteren al jaren naar Jan Smit en Cornald Maas, maar daarmee winnen we nog niet.’

Het ontgrendelen van haar remmen was nog het enige wat ik van haar hoorde.

Delen
Korte Verhalen, Opinie

Carrièrezuipers

Een reactie plaatsen

Ik had net mijn espresso op toen ze tegenover me kwam zitten. Haar Chanel pakje verraadde dat dit niet zomaar een dame was. Een goed gevuld glas met een of andere cocktail werd door haar rechterhand omgeven. Nog voor ze sprak nam ze eimageen flinke teug om vervolgens mij indringend doch vriendelijk aan te kijken. Blijkbaar had ze zojuist of de krant gelezen of er was iets in haar privé situatie wat ik onmogelijk kon weten.

‘Vindt u dat het kan?’

Niet begrijpend wat ze bedoelde haalde ik mijn schouders op. Omdat ik ook niet op een diepgaand gesprek zat te wachten, draaide ik daarbij half mijn lichaam van haar af. Het mocht niet baten.

‘U heeft toch altijd een mening. Ik zou zo graag van u willen weten of het kan? Voor mij hoeft het niet. Sterker nog, ik vind het afschuwelijk en stom bovendien.’

Het glas ging wederom naar haar mond en werd in drie slokken geledigd. Nog voor ik kon antwoorden ging haar arm de lucht in voor de volgende ronde. Nog steeds geen idee waar ze het over had haalde ik voor de tweede keer mijn schouders op.

‘Misschien kunt u wat specifieker zijn in uw vragen’ voegde ik aan de beweging toe.

‘Nou de terugkeer van de jezussandaal natuurlijk. Ze zijn weer in de mode en erger nog, je mag ze nu ook nog gelegitimeerd met witte sokken dragen.’

Ik keek haar vol ongeloof aan. Terwijl zij het volgende glas leegtankte speelden er allerlei spookbeelden door mijn hoofd. Ik zie opeens weer overal heren op leeftijd in wijde geruite korte broeken met daaronder de sandaal gevuld met sokken al of niet in het wit. Naast hen lopen van die mollige moeders die zonodig ook een korte broek aanmoeten. Zij doen het straatbeeld veranderen in een optocht van witte kuiten doorspekt met spataderen. Bewegende vethompen dansen boven blauwaderige kazen gevolgd door Jan sukkel met zijn handen op zijn rug alsof hij de elfsteden markt aan het berijden is. En dat allemaal op jezussandalen en witte sokken. De trauma’s van vroeger ontwikkelen een zeer onbehagelijk gevoel.

Net toen zij aan haar derde glas begon, wilde ik eigenlijk opstappen. De combinatie drank en Chanel deed echter het kwartje vallen. Deze week was het trending dat hoogopgeleide vrouwen “gevaarlijk veel” drinken. Dat wekte voldoende nieuwsgierigheid om nog even te blijven zitten.

‘Wat vindt u eigenlijk gevaarlijk veel?’

Verrast door deze vraag, stopte ze even met het leeggieten van haar glas. Uit haar blik kon ik afleiden dat dit iets te ver ging. Ze was dan wellicht hoogopgeleid maar haar brein liet haar met deze kleine puzzel toch even in de steek. Het was voor mij dan ook geen moeite de vraag voor haar te herhalen.
‘Ik bedoel, uw heeft vast een goede carrière, maar het valt me op dat u er weinig moeite mee heeft om lekker te tetteren.’
‘Oh, bedoelt u dat. Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Maar ik bijt niet hoor.’
Alsof de mop van de dag verteld was barstte ze in lachen uit. Zij was de enige. In de woorden die ze daarna sprak bemerkte ik hier en daar een dubbele tongval.

‘Ooit er aan gedacht naar Zweden te gaan?’

Opnieuw kreeg ik die holle blik van een niet begrijpende vrouw.

‘Ze willen dat 40 % van het management uit vrouwen bestaat en anders is het afgelopen met ondernemen.’

imageHaar lege glas raakte de tafel op brute wijze. Ze stond op zonder een woord te zeggen en liep niet geheel in rechte lijn naar de bar waar mogelijk haar vriend stond.

Onder zijn spijkerbroek nam ik een paar sandalen waar met gele sokken. Ik weet niet wat gevaarlijker is, sandalen of coma zuipende hoogopgeleide vrouwen in je board van directors.

Delen
Korte Verhalen, Opinie

Fuck de Logica

Een reactie plaatsen

Het stamcafeetje om de hoek was gezellig vol. Dankzij het uitblijven van het zomerweer, zit iedereen lekker binnen aan zijn wel verdiende eindeweekneut. Ik wilde net aan mijn vers ingeschonken gin-tonic beginnen toen ik werd aangestoten door een jongedame. Haar uiterlijk was appetijtelijk te noemen. Een oordeel over haar kleding zou te ver gaan om te beschrijven. De woorden die daar voor nodig zijn zouden een veelvoud vormen ten opzichte van de hoeveelheid knopen waaruit het losgehaakte topje bestond.image

‘U bent toch die schrijver?’

Met de lippen aan mijn glas keek ik strak in haar diep blauwe ogen. Ik mompelde iets wat voor haar blijkbaar aanleiding was om door te gaan.

‘Ik ken u, u schrijft toch op dat leuke internet magazine? Leuke foto ook, kom hoe heet het ook alweer. Nurel of zo.’

‘NuRL’ antwoord ik nadat de eerste slok zijn weg naar beneden had gevonden.

‘Ja, dat zeg ik. Leuke site hoor en ik vind uw stukjes altijd zo lekker direct. Ze zijn overgoten met een beetje humor of cynisme, en dat spreekt me wel aan. Ik lees ze altijd, elke week.’
Met een blos op mijn wangen dank ik haar voor het compliment. Snel neem ik een tweede slok van het weer steeds populairder wordende drankje. Ik ben blij dat de ouwe GT weer helemaal terug is.

‘U moet eens schrijven over die maffe griek. Die schatkistbewaarder die er niks van bakt, hoe heet ie ook alweer, fuckyouranus of zoiets.’

‘Ik ben bang dat u een paar dingen door elkaar haalt’ antwoord ik beleefd daarbij een sterk opkomende proest onderdrukkend.
‘U verward de minister van financiën Varoufakis met wat graffiti op het paleis op de dam. Daar is fuck de koning op beklad.’

‘Helemaal niet, ik zeg toch die fuckyouranus, daar moet u iets over schrijven.’
Nu ben ik nogal visueel ingesteld en de naam die zij nu aan deze minister verbind, had niet passender kunnen zijn voor de situatie waarin hij zich momenteel bevind. Op zijn zachts gezegd is hij door zijn eigen eerste minister op zijn Grieks genomen waardoor hij op het eindige zijspoor is beland. Dankzij de inwendige beeldvorming, barst ik in een lachen uit. Even kijkt ze mij verbaasd aan maar lacht dan vrolijk mee. Ik heb niet het idee dat ze ook begrijpt waarom ik lach, het is nu eenmaal zo’n meisje.

‘Ik heb daar al een keer een stukje aan gewijd. Heeft u dat niet gelezen?’

‘Jawel, ik lees alles wat u schrijft. Maar nu is hij toch in het nieuws omdat hij helemaal niet zo sociaal is als we denken? Hij leeft met een rijk mokkel waar ooit een liedje over is gemaakt.’

‘Werkelijk?’

‘Ja door dat bandje pullup. Was nog een hit ook. Die zanger heeft ooit met haar op school gezeten. Verveeld en rijk als ze was sprak ze toen de wens uit dat ze wel eens onder de gewone mensen wilde zijn. En dat is nu nieuws. Wij betalen allemaal dure centjes voor die Grieken en meneer doet het ondertussen met een rijke stinkerd die niet weet wat gewoon zijn is.’

De logica ontging me volkomen. Een angstig gevoel bekroop me. Als ik niet snel iets zou verzinnen dan kon dit gesprek wel eens erg lang gaan duren. Daarnaast zou het een wending krijgen waarvan ik onherroepelijk spijt zou krijgen.
‘Jonge dame, ik beloof u, ik zal er opnieuw aandacht aan schenken. Ik ben met u eens dat er het een en ander niet deugd.’

image‘Fijn, en nu het u zelf toch opbracht. Dat van de fuck de koning is ook wel een leuk onderwerp. Ik zag van de week bij Lucky TV dat hij het helemaal niet erg vond. Willem had zelfs een leuke tegenzet met die middelvinger op dat spandoek, heeft u dat ook gezien? Ik vind Maxima ook zo’n leuk mens.’

Delen
Korte Verhalen

Dood om een Traan

Een reactie plaatsen

Zijn bloeddoorlopen ogen turen in de diepte. Met een wijd open mond staat hij roerloos op het balkon, zijn adem stokt. Het is stil in zijn hoofd. Eindelijk stil. Hij absorbeert de rust als een oase voor het leven. Nu kan hij weer verder. De monotone geluiden van de afgelopen vijftien dagen waren zojuist weggestorven op de keien van de onderliggende straat.

 

Call-Center-004Vermoeid kwam Mihailo Danitsja uit zijn werk. In het callcenter van het telecom bedrijf waar hij werkt was het vandaag een drukte van belang. Afgelopen weekeinde heeft het bedrijf het 4G netwerk in gebruik genomen.
Voor de supportafdeling is het al een paar dagen spitsroeden lopen. De wachttijden waren vandaag wel heel erg opgelopen.
Klanten bellen met de meest uiteenlopende vragen die Mihailo al snel categoriseerde als onnozel. Zijn chef had hem erop aangesproken toen deze bemerkte dat Mihailo steeds cynischer werd in zijn antwoorden.

Routinematig zette hij zijn aktetas onder de kapstok terwijl hij met zijn linkerbeen de voordeur een trap geeft om hem te sluiten. Het startsein dat er leven in de brouwerij zou komen. Zijn drie jarig dochtertje was het ritueel al gewoon, zijn twee jarige zoon wist nog niet goed wat er zich afspeelde. De strijd tussen besef en kopieergedrag was nog in volle gang waardoor hij niet elke dag klakkeloos zijn zusje volgde in de opwinding als de deur met een klap in het slot viel.

‘Papa, papa’.
De roep van het meisje verplaatste zich van de kamer naar de keuken om vervolgens via de hal uiteindelijk bij het portaal achter de voordeur uit te komen. Mihailo zat inmiddels op zijn hurken met zijn armen gespreid. Eenmaal vlak bij haar vader aangekomen dook ze voorover om veilig in zijn armen te landen. Iedere dag zweefde zij daarna voor minstens vijf minuten door de lucht terug naar de kamer via de weg die ze zojuist had afgelegd. Schaterend plofte ze op de bank waarmee er een einde was gekomen aan de welkomstgroet van het kleine ding. Voor hem direct een moment om zijn drukke dag achter zich te laten en zijn aandacht volledig te richten op zijn gezin. Hij dacht wel eens hoe lang zou dit nog doorgaan. Wat als ze straks wat ouder en vooral zwaarder is, zou hij dan nog krachtig genoeg zijn? Of wat als haar broertje zich gaat mengen in het ritueel? Snel verdrong hij de gedachte en genoot van het moment. Dit pakken ze mij niet meer af.

Mihailo’s vrouw was een buitengewoon knappe Servische. Hij had haar leren kennen op zijn werk waar haast iedere man achter haar aan had gelopen. Hij was uiteindelijk de gelukkige die er met de meest begeerde prijs vandoor ging. Ze had hem later wel eens verteld dat ze nooit geïnteresseerd was geweest in al die hitsige collega’s. Vanaf het moment dat ze Mihailo had gezien, wilde ze enkel nog hem. Het duurde echter nog drie jaar voordat de twee een stel werden. Dit hoofdzakelijk dankzij de verlegenheid van Mihailo.

Moe maar voldaan schakelde hij de TV aan terwijl hij de bank opkroop. Zijn kinderen hadden geduldig naar zijn voorleesverhaaltjes geluisterd en waren daarna vredig gaan slapen. Hij zat nog geen tel of zij schakelde de TV weer uit en kroop heel dicht tegen hem aan.
‘Wat doe je nu?’
‘Mihailo, ik heb een verrassing voor je.’
Haar donkerbruine ogen glansden van geluk en leken wel groter dan ooit. Indringend keek ze hem aan en legde zachtjes haar vinger op zijn mond toen hij wilde reageren.
‘Nu niet Mihailo, vanavond is voor mij.’
Langzaam tuitte ze haar lippen en boog haar hoofd naar de zijne. Mihailo sloot zijn ogen en wachtte vol spanning op wat er ging komen. Ze kuste zijn wang en daarna zijn oorlel. Zachtjes blies ze haar warme adem tegen zijn oorschelp.
‘Liefste, je wordt opnieuw papa’ klonk het zwoel in zijn oor.
Eerst kon hij het niet geloven. Hij had zo graag nog een derde gehad en nu verblijdde zijn vrouw hem met dit fantastische nieuws. Wat een heerlijkheid na die drukke dag. Hij kon zijn geluk niet op en tranen biggelden langs zijn wangen. Niet lang daarna verloren zij elkaar hevig omhelzend in de liefde.

Mihailo was gebroken. Zeven dagen oud en zijn jongste telg huilde vanaf haar geboorte al dag en nacht. Beide dachten in eerste instantie dat de borstvoeding het probleem was. Maar ook toen zij voldoende flesvoeding kreeg, bleef ze maar huilen. De huisarts was inmiddels ook radeloos. Zijn laatste vermoeden was een mogelijke heupafwijking. Door het trappelen zouden de beentjes continue uit de kom schieten wat een ondraaglijke pijn zou veroorzaken. De afspraak bij de specialist was pas over veertien dagen.
Gedurende de afgelopen zeven dagen had Mihailo misschien tien uur slaap gehad. Hij gaf zijn vrouw de nodige rust gedurende de nacht. Hij offerde zich volledig op door voor de kleinste te zorgen. Zijn vrouw nam de andere twee en de dagelijkse zaken waar, voor zover zij dat kon opbrengen.

Beelden begonnen door elkaar te lopen lopen. Hij zag een draaiende plafondlamp krijgertje spelen met de afgetrapte tweezitter. Al een paar uur liep hij me een krijsend kindje door de kamer. Soms viel ze even weg alsof ze in slaap was gevallen. Maar helaas duurde dat niet langer dan een minuut of tien. De minste beweging van haar beentjes deed de sirene voluit aanzetten. Haar schorre stemmetje ging je door merg en been. Hij liep maar naar het balkon. Na twee weken dag en nacht in de weer te zijn geweest, was hij volkomen gesloopt. De afgelopen dagen had hij ook nauwelijks gegeten. Datgeen wat hem nog op de been hield was het idee dat ze over een week naar de specialist zouden gaan. Inmiddels hoorde hij geen huilgeluiden meer. Zijn brein zette ze om in een uiterst irriterende fluittoon in samenhang met hallucinerende beelden. Die continue stroom van die hoge tonen in zijn hoofd maakte hem gek. Volkomen gedesoriënteerd, zoals men ook vaak bij krijgsgevangen ziet die langdurig aan hoge tonen worden blootgesteld, had hij niet meer het besef wat hij nog deed. Hij wilde rust. Weg van dat monotone geluid wat nu al vijftien dagen aanhield. Hij telde de dagen, uren en minuten.
oogDe krankzinnigheid in zijn hoofd was de afgelopen dagen toegenomen. De stemmen uit het verleden, waar hij ooit voor behandeld was geweest, waren teruggekeerd in zijn zwakke geest. Dagenlang predikten zij onafgebroken duivelse woorden om Mihailo maar te overtuigen te volharden in zijn actie om rust te creëren. Met zijn heup drukte hij tegen het hekje van het balkon, om zo steun te vinden voor het strekken van zijn armen. Nog eenmaal hief hij zijn dochter op. De veranderende houding deed het kindje even stoppen met huilen. De rood gehuilde oogjes keken diep in de ziel van Mihailo. Iets in hem zei vaarwel. Met een onverschillige uitdrukking op zijn gezicht, ontspande hij zijn handen. Zijn vijftien dagen oude dochter verdween langzaam uit zijn gezichtsveld. Een paar tellen later was het ijzig stil.

 

De pas ontstane rust wordt ruw verstoord door de demonische stemmen in zijn hoofd. Een enorme teug frisse avondlucht vult zijn longen. Weer die dwingende stemmen. Zij sturen zijn blikveld naar de rode vlek onder zijn balkon. Pas dan ziet hij wat er ligt, pas dan dringt de ramp tot hem door. Hysterisch vlucht hij naar binnen, zijn longen uit zijn lijf schreeuwend.

Bron: AD 13-1-15, Vader kan niet slapen door gehuil, gooit baby uit flat.

Delen