Tag archieven: Opinie

Stinkerd

Het hoge woord is er uit. We kunnen allemaal opgelucht ademhalen. Of juist niet? Een van de hoofdonderzoekers van de universiteit van Exeter is er in elk geval laaiend enthousiast over.  En volgens de sociale media is de ‘Dutch oven’ eindelijk gerechtvaardigd.

We hebben er vast allemaal een keer mee te maken gehad. Jij en je partner liggen heerlijk in bed. Je leest wat, bent aan het bij komen van een potje ruige seks of je ligt nog even de dingen door te nemen van de dag. Niets aan de hand. Totdat een van beiden een onbedwingbare kramp voelt komen opzetten. Uit respect voor je partner doe je alle mogelijke moeite om niet gelijk alle sluizen te openen. Nee, dat wil je niet. Helaas neemt de geest het over van het fysieke en een satanisch plan ontspruit zich aan je brein. Langzaam, met zo min mogelijk geluid en met geknepen billen, pers je zachtjes de overdruk naar buiten. Aan de stroming langs je aarsharen voel je al dat het foute boel is. Jij weet dat, je partner nog niet.

Direct na het lozen van de vochtige warme lucht, trek je het dekbed over je partner heen. Zij/hij heeft geen andere mogelijkheid dan de zojuist ontstane overdruk van de groene en vaak kruidige wolk maximaal naar binnen te zuigen.

De wind, scheet, flatus, ruft, föhn of hoe het ook heten mag, Mark Wood heeft er één grote lofzang over gepubliceerd in zijn vakblad. De waterstofsulfide verbinding, de chemische verbinding die zorgt voor een geur van rotte eieren, wordt volgens hem de held van de gezondheidszorg in de nabije toekomst. Veel darmgassen, hoe groener hoe beter, hebben een preventieve werking op ziektes als  dementie, hartaanvallen, beroertes en zelfs kanker. Hoe ranziger het dus gaat ruiken in de slaapkamer, hoe gezonder het dus is. Volgens Mark gaat het openen van de billen een waardig onderdeel uitmaken van therapieën voor het behandelen van vele ziektes.

Voorkomen is beter dan genezen. Ik wacht dus niet tot het zover is. Elke avond trakteer ik mijn partner op een heuse dosis onaangename luchtjes. Er zijn dagen bij dat zelfs ik er beroerd van word, maar er gaat niets boven de gezondheid van mijn partner. Soms houd ik er met de lunch al rekening mee. Uit de inmiddels aangeschafte literatuur, kan ik een menu samenstellen dat gegarandeerd een orkaan aan sulfiden produceert. Laatst had ik het idee dat er zoveel gas in onze kamer hing, dat er een ware verduistering plaatsvond. Mede veroorzaakt door mijn partner, dat wel. Na mijn eerste concert van een ziltige mistral was het ijs gebroken. Het rechtvaardigt haar nu om ook de veest te laten varen, vertelde ze me. Natuurlijk is het haar zorg over mijn gezondheid, dat snap ik ook wel. Dat het duister maakt is een bijkomend element dat als spel gezien moet worden. Stank stinkt en is niet zichtbaar. Tegenwoordig sluiten wij de dag af met een kwartiertje trompetteren in plaats van dat duffe lezen. Heel gezond.

Daar ik het ook goed voor heb met mijn medewerkers, ben ik met wat gezondheid impulsen  begonnen op het werk. Vlak voor dat mijn medewerkers het kantoor binnen komen, pers ik nog net vlug een wolkje gezond naar buiten. Qua timing is daar wel wat oefening voor nodig. Als je te vroeg perst, gaat het meest gezonde verloren in de open ruimte. Ben je te laat, dan krijgt het geluid de overhand. Je verliest als manager krediet bij je medewerker en je blijft gegeneerd achter. Timing is dus cruciaal.

Half over mijn bureau hangend willen ze dan wat vragen. Ze komen vaak niet verder dan een halve zin om zich direct om te draaien met de mededeling dat ze later wel even terug komen. Ze zijn er blijkbaar nog niet aan toe denk ik dan. Maar ik hou vol. Het is per slot van rekening voor hun eigen bestwil.

Fake

Dat de wereld wordt overspoeld met ‘fake’ nieuws mag toch hopelijk voor bekend worden geacht. Als kranten boven hun artikel dan ook nog eens misleidende koppen gaan plaatsen, dan wordt het wel leuker maar niet makkelijker om nog te begrijpen waar het in deze wereld om gaat. Mijn beste vriend Derrik was deze week ook even helemaal de weg kwijt. Mijn vaste kroegmaatje is iemand die graag koppen snelt maar niet de moeite neemt om een artikel volledig uit te lezen. Laat staan dat hij eventuele onderliggende of diepgravende achtergrond stukken leest. Pogingen om hem aan NRC Next te helpen mocht niet baten. Hij blijft zich richten op de vette kopen van de grootste krant van Nederland. Er is dan niet veel nodig om hilarische discussies te krijgen. De telegraaf kopt: ‘Orlando B. bleek wolf in schaapskleren.’

Nu ken ik maar 1 Orlando B., dus is dat bij Derrik zeker ook het geval. Rood aangelopen laat hij mij de kop lezen.
‘Die elf uit de Lord of the Rings blijkt een grote viespeuk te zijn’ roept hij ondertussen.
‘Hij heeft met ik weet niet hoeveel vrouwen seks gehad. Een kutpiraat is het.’
Ik lach een beetje en probeer de krant uit zijn handen te grissen.
‘Heb je wel de goeie voor je’ vraag ik nog. Ondertussen heb ik het papier in handen. Nadat Derrik een beetje is uitgeraast, probeer ik hem aan zijn verstand te brengen dat het hier om iemand anders gaat. Een priester nog wel. Onder het mom van duiveltjes uitdrijven, heeft hij op z’n dooie gemak het halve dorp gepenetreerd. Niet alleen vrouwen maar ook minderjarige meisjes waren slachtoffer van deze wolf. En erger nog, zijn stroming die luistert naar de  intrigerende naam Rains of Blessingkerk, heeft inmiddels ook haar sporen in Nederland. In 2012 was deze goeroe in Nederland op tournee en niemand weet hoeveel duivels inmiddels zijn uitgedreven. Een teleurgestelde kijkt Derrik mij aan.
‘Had hij maar geen Orlando B. moeten heten’ hoor ik hem nog zachtjes zeggen.

Dat Derrik niet erg rubriek vast is, blijkt wel nog geen 3 minuten later. Op zijn mobieltje laat hij me een filmpje zien van een groep 14-15 jarigen die een biljet van 50 gulden onder ogen krijgen. Dit naar aanleiding van het overlijden van de ontwerper eerder deze week. De reacties zijn hilarisch. Een groep millennials die nooit een gulden hebben gekend, weten blijkbaar ook niets van wat er voor hun geboorte speelde. De een wijst het toe aan nep geld, een ander vindt het zo gekleurd het zal wel uit Amerika komen. Terwijl ze daar alleen maar de kleur groen kennen. Iedereen noemt het euro’s terwijl er toch duidelijk gulden opstaat. De meesten hebben nog nooit van het woord gulden gehoord. Ze geloven de verslaggever gewoonweg niet. Zelfs als hij beweert dat het werkelijk guldens waren. Buikschuddend nippen we aan ons biertje.

De krant ligt nog voor ons. Het blad lijkt wel meer nep inhoud te hebben dan ik dacht. De tweede partij van Nederland denkt namelijk nog steeds aan regeren en op de Voque prijkt, lees ik, Victoria. Wel het meest neppe Spice meisje uit de band. Marrokkanen die zich niet meer veilig voelen in Nederland hebben een meldpunt. En omdat de programma’s van ‘onze’ Erica niet meer scoren, wordt de ex-zwemster, china expert en super Bobo uit de Olympische beweging door omroep Max aan de kant gezet. Ze prijkt naast een foto van een nep president die maar weer eens een beperking aankondigd, dit keer richting Cuba. Smullen is het. Gelukkig pompen we nog steeds miljarden in de bodemloze put die Griekenland heet. Het instituut dat onze centjes maar blijft storten is inmiddel met een meerderheidsbelang van meer dan 50% van de schulden, eigenaar van het land. Derrik zijn brein is in topform.
‘Misschien kunnen we die guldens naar Griekenland sturen. A) ze herkennen het niet, B) het helpt toch niet en C) terug komen doet het niet dus missne we niks.

We kijken elkaar eens diep in de ogen. We begrijpen elkaar. Een flinke slok en over tot de orde van de dag. Een potje backgammon.

Beurs

Het gebeurt niet vaak. Zeldzaam als het is dat er 5 planeten op een rij staan, zo zeldzaam is het dat de beurs der beurzen gelijk valt met carnaval. Alles wat gepensioneerd is, niet meer werkt of voor andere reden langs de deur loopt, trekt de komende weken massaal naar dit carnavaleske festival in Amsterdam. Het mekka van dom vermaak waar iedereen je van alles wijs kan maken, is de ideale opwarmer voor de verkiezingen in maart. Zoals de huishoudbeurs zichzelf promoot: het gezelligste uitje van Nederland. Bij het opschrijven hiervan krimpt mijn maag ineen.

Van huis uit was moeder gelukkig geen fan. Dus gingen wij nooit. Misschien daarom ook wel dat ik een apathie tegen dit soort volksvermaak heb. Om toch een objectief beeld te vormen over wat er op deze   megabijeenkomst te beleven valt, heb ik de agenda eens bekeken. En dan doel ik natuurlijk op echte happenings buiten het je laten volgooien met drankjes en je te over doen aan alles wat er maar te vreten wordt aangeboden. Nee, serieuze zaken waar je wat mee kunt.

Zo kwam ik in het creatief paviljoen haken is hot tegen. Nou ken ik die activiteit nog van mijn Oma. Ik meen zelfs dat mijn moeder het ook nog deed, maar sindsdien had ik toch echt de illusie dat het net als de pokken volledig uitgeroeid was. Maar nee, het is hot en de verzorgingshuizen van Nederland haken zich helemaal dicht om de slechte zorg maar te verkappen. Punniken deed ik als kind weleens. Uit verveling en omdat iedereen het deed. Zo’n koordje haken op en leeg houten garenklosje met vier spijkertjes erin. Als ik dat nu aan mijn kinderen zou leren verklaren ze me voor gek. Of er niet een App voor is zullen ze vragen.

Maar er zijn gelukkig ook andere hoogtepunten die nuttige zaken behelzen. Zo is er een workshop voor een het maken van een bodyscrub zeepje. Niet verwarren met een zomerzeepjes ketting. Ik zou niet weten wat ik zonder zoiets in mijn badkamer moet doen. Als iemand bij mij met zoiets thuis zou komen ging het regelrecht de bak in. Niet getreurd, we kunnen ook gaan discussiëren. In een sessie over Happy en Healthy mag je namelijk wél over menstruatie komen zeuren. Hoe verzinnen ze het. Iedereen met een gezonde vrouw of met nakomelingen van datzelfde geslacht weet dat er altijd gezeurd wordt over dat onderwerp. Mijn spaarpot zou rijkelijk gevuld zijn als ik voor elk woord pijn, buik en sukkel je begrijpt er niks van een euro zou krijgen.

Maar het kan blijkbaar nog erger. Een sessie bijwonen van het best verkozen medium Omata Tutini. Ik verzin het niet, het staat echt op de kalender. Eenmaal bij haar geweest loop je depressief verder over de beurs en stamp je nog wat extra vreetwerk naar binnen. Je hebt zojuist gehoord dat je ooit een keer doodgaat. Vreselijk allemaal. Als we het over fake news hebben, dan hebben we er hier wel een te pakken denk ik.

Beelden van een in een carnavalskostuum verklede man doet mijn vermoeden van de twee evenementen bevestigen. Op de vraag wat hij daar doet vertelt hij vrolijk dat de bezoekers voor 90% uit vrouwen bestaat. De hartjes in zijn oren bengelen vrolijk heen en weer als hij breeduit begint te glimlachen.
‘En daar komt ik voor.’
Hij is uit op de vrouwtjes.
‘Verkleed willen ze met mij op de foto, kopje koffie en dan hupsakee, van het een komt het ander he?’
Je dost je dus uit om vervolgens de koffer in te duiken om eens even flink te gaan haken zodat er niets meer te zeuren valt. Daarmee bewijs je nog maar eens keer dat Omata het weer eens fout had. Paringsdriften die je normaal gesproken bij dieren ziet, doen zijn intrede op de beurs. Hij voegt eraan toe dat de beurs voortaan zijn naam maar moet veranderen in Datingbeurs. Of ze daarmee ook zoveel van dat volk kunnen lokken als nu, wens ik te betwijfelen.

De beurs der beurzen. Als je politiek een slag wil slaan in maart moet je er op de beurs bij zijn. Daar loopt het electoraat dat altijd hoog scoort in de peilingen in de categorie weet niet. Daar zijn de zieltjes te koop die het verschil gaan maken. Ze laten zich alles aansmeren en geloven van alles. Armen vol met prullaria die binnen een week weer in de vuilnisbak belanden. Of, nog even bewaren en laten verpatsen door je kleinkind op de vrijmarkt. De vergelijking met de politiek is bijna daar. Ze beloven van alles, neemt het mee naar huis en geeft dan je stem aan hen. Maar al snel zie je niets terug van wat ze je meegaven, dus onvrede en overboord met die lui.

Het enige waar ik dan nog wel € 17,50 voor over zou hebben is de workshop leer alles over papegaaiengedrag.  Misschien dat ik dan de politiek een keer ga begrijpen.

Seniorentrots

Nog niet zo lang geleden meldden de kranten vol trots een precisielanding op een komeet. Na een paar jaar onderweg te zijn geweest lukte het ons op een bewegend object een klein laboratorium een zachte landing te laten maken. Inderdaad iets om trots op te zijn.

Wetenschappers zijn er in geslaagd een spinaziesoort te ontwikkelen die explosieven of bommen kan ontdekken. Vol trots doen zij melding van de nanotechnologie die is gebruikt om het plantje te voorzien van een ingebouwd waarschuwingssysteem. Een technologische ontwikkeling die zijn weerga niet kent. Dat ik straks op de luchthaven niet meer vriendelijk word begroet door een getrainde labrador neem ik maar op de koop toe. Toch zal ik raar opkijken als de luchthavenpolitie mij voortaan benaderd met een kluitje spinazie. Of dat ik door een veiligheidspoortje moet dat is bekleed met spinazieplantjes. Maar chapeau, ere wie ere toekomt, het is een prachtig kunstje wetenschap en daar mag je trots op zijn.

Tesla lanceerde afgelopen week vol trots een zonnecel die daadwerkelijk op een dakpan lijkt. Steviger dan de oude pan en bovendien met een hoog rendement. Geen afschuwelijke panelen meer die hele wijken ontsieren, maar een tegel in de vorm van een pan. Daarbij geven zij aan dat dit model zeker niet duurder hoeft te zijn de hedendaagse zonnepanelen. Er wordt zelfs gewerkt aan een tegel die nog meer energie absorbeert waardoor het rendement nog hoger wordt. Ik zou zeggen, massaal plaatsen. Of de energieproducenten daarvan blij worden is maar de vraag. Maar iets om trots op te zijn. Een forse stap in duurzaamheid. Ze volgen het nieuws waarschijnlijk met angstzweet in hun bilnaad.

Over bilnaad gesproken, een verpleeghuis in Hellevoetsluis meldt vol trots dat zij een oplossing hebben voor hun demente patiënten. Hen wordt een plascontract aangeboden waarmee ze drie keer per dag naar het toilet mogen. Dit in navolging van de negatieve publiciteit dat deze mensen al jarenlang hun luiers volpoepen en laten overlopen van de urine. Niet echt iets om trots op te zijn. We herinneren ons vast het gevalletje nog wel waarbij de staatssecretaris openlijk werd beschuldigd van stinkende ruimtes omdat de urine langs de benen omlaag liep. En of je het nu wetenschappelijk benaderd door te beweren dat het lang ophouden van de plas ongezond is, of dat je vanuit je sociale gevoel dit sowieso belachelijk vindt, het is meer dan een grote schande dat dit zich afspeelt anno 2016.

De gezondheidszorg in Nederland is ziek, doodziek zelfs. Daarmee doel ik niet op de nog aanwezige welwillenden op de werkvloer. Nee, de problemen zitten in het systeem dat simpelweg niet meer past en functioneert. En dat is zeker niet iets om trots op te zijn. Het systeem waar zorgverzekeraars de dienst uitmaken past niet meer in deze tijd. Zij doen u geloven van wel met het aan en uit zetten van zorg. Zij wekken een gevoel van vrijheid in keuze maar dit is slechts schijn gezien zij allen een wettelijke basis moeten bieden.

Een zorgverzekeraar opereert als vereniging of coöperatie. Om klanten te krijgen moeten zij reclame maken. Om reclame te maken hebben zij mensen in dienst met aan het hoofd daarvan bestuurders. Hoe vaak lezen we niet van wantoestanden van deze laatste groep in het bijzonder. Al deze zaken kost geld. Geld wat niet naar de zorg gaat. Minder dan 45 procent van uw premie gaat daadwerkelijk naar de zorg. Het is dus niet de zorg die duur is maar de zorgstelsel!

We leven dadelijk in een maatschappij waar we omringd zijn met nanotechnologie. We gebruiken producten uit de ruimtevaart om veiliger te leven en ons te voorzien van allerlei luxe. Ook weten we eindelijk de consumptie van fossiele grondstoffen te beperken. En zij, zij die dit alles hebben mogelijk gemaakt laten we barsten. Zij kunnen nog slechts de boel onderschijten en bevuilen.

Heerlijke Tijden

Het heerlijke najaarsweer doet me vaker op het terras zitten dan eigenlijk goed voor me is. De calorieën uit het gele gerstenat zijn al jaren een plaaggeest voor het laatste gaatje van mijn broekriem. Ik neem het maar op de koop toe. De septemberzon is nog krachtig genoeg om zelfs aan het einde van de maand iedereen naar buiten te krijgen. Rokjesdag duurt eeuwig en het scannen van al dat moois geeft een zekere stress aan mijn staafjes en kegeltjes in mijn netvlies. Maar ook dat neem ik graag op de koop toe. Het zijn heerlijke tijden. Ik wil net aan verse rakker beginnen als Dirrek, het vluchtelingen jongetje, de hoek om stuift. Mijn tafelgenoot Tinus stoot me aan en we zetten ons schrap op wat komen gaat.

Half buiten adem begint de blaag in gebroken Nederlands een verhaal af te steken. Het enige wat ik eruit op kan maken zijn de woorden kind, boom en koord. Al het andere hoor ik wel maar kan ik niet omzetten in begrijpbare zinnen. Ook Tinus kan er geen touw aan vast knopen, maar samen geven we het jongetje de indruk dat hij vooral verder moet gaan met zijn verhaal. Na 10 minuten druk bewegen en herhalen van woorden heeft het kleine jochie in de gaten dat hij tegen een stel, in zijn ogen waarschijnlijk, onnozelen staat te blaten en geeft het op. De tafel iets verderop is zijn nieuwe doelgroep waar hij opnieuw begint met zijn relaas hopend op meer succes. Tinus kijkt me nog eens aan, trekt zijn schouders op en neemt een flinke teug van zijn inmiddels doodgeslagen biertje. Voor Tinus is het een heerlijke tijd.

imageEen van de hoogtepunten uit onze parlementaire democratie is wel de algemene beschouwingen. Het woord en wederwoord van regering en oppositie dat direct volgt na Prinsjesdag, is amusant en leerzaam tegelijk. Die keren voorafgaand aan verkiezingen zijn de meest interessante, omdat de partijen uit hun vierjarige winterslaap ontwaken om er het beste uit te halen en zo het electoraat alvast vroegtijdig aan zich probeert te binden. Ik pluis de dagbladen uit op zoek naar de grappen en grollen voortgebracht uit ons centrum van de democratie. En ik moet zeggen, dit jaar valt niet tegen. Naast de hond van Mark zijn vader, de Kamp variant en de deugdelijkheid van Roemer lijkt het circus in den Haag volledig op stoom gekomen en mogen we nog wat verwachten in de komende dagen. Zeker als de hele kamer over zijn Haagse pleurop gaat debatteren. We mogen met een gerust hart stellen dat het heerlijke tijden zijn in politiek den Haag.

imageDan valt toch ook mijn oog op een kleine andere kop in de krant. Kleinkind jarenlang aan boom geketend in China. Het kwartje valt direct, Dirrek wilde ons van dit absurde bericht vertellen. Hoe hij aan deze informatie kwam zal wel altijd een raadsel blijven maar dat hij hiervan over zijn toeren was, is nu wel duidelijk. Ik lees snel verder en ontdek dat het kind een gevaar voor zichzelf en anderen is. Na een zware koortsaanval viel ze mens en dier aan uit haar omgeving. De grootouders zagen maar één uitweg en dat was vastbinden aan een boom met een kabel. Waar de ouders zijn gebleven weten de grootouders niet.

Het toont nog maar eens aan dat in China de begeleiding van dit soort patiëntjes op een uiterst laag niveau staat waardoor ouders of in dit geval grootouders totaal radeloos zijn en geen idee hebben wat met hun (klein) kinderen te doen. Bij het lezen gaat je hart bloeden en neig je tot het direct adopteren van dit kind.Gelukkig heeft de meest rechtste partij van Nederland het over een stop van Turken in ons land dus een kindje uit China moet nog wel kunnen. In China zijn het nog altijd onprettige tijden.

Ik vrees dat ik het zelf moet doen vanwege de Brangelina. Naast de Afrikaantjes ontbreekt er nog een klein Chineesje in de collectie. Maar nu daar de vlam in de pan is geschoten is die kans wel verkeken. Was er eerst de schok dat het droompaar uit Hollywood ontploft was, het gaat nu vooral om hoe beide de tatoeages van elkaar moeten uitwissen of omzetten. Ik weet zeker dat in de politieke arena dit voorval ook nog wel een plaatsje gaat krijgen. Dat maakt het voor ons als toeschouwer heerlijke tijden. Voor het meisje uit China zullen er nooit heerlijke tijden komen. Ze zal sterven met een ketting om haar middel. Iets om ook maar eens te beschouwen.

Praagse herfst

De wat oudere Michael kijkt eens wat om zich heen. Zijn gerimpelde huid omlijst zijn diepliggende ogen die schuilgaan achter een haast onzichtbaar brilletje. Links van staat een volgevreten Spanjaard met een nogal gemaakte glimlach. Rechts een Sloveen. Een veel jongere vent dan Michael met de uitstraling van stasi agent. Zijn gezicht heeft alle kenmerken van een duister type met velen geheimen. Het mag duidelijk zijn. De stoelendans om het voorzitterschap van de UEFA is in alle heftigheid losgebarsten.

imageDe oud praeses van wat eens de meest succesvolle voetbalclub van Nederland was, heeft ingezet op het voorzitterschap met een campagne wat vooral de corruptie en ondoorzichtige achterkamertjespolitiek voor eens en altijd moet uitbannen. Transparantie staat voorop waar geen ruimte meer is voor steekpenningen en omkoopschandalen. Slogans die het prima deden toen Seppie en Platini vol in de schijnwerpers stonden op verdenking van allerlei acties die het daglicht niet konden velen. Inmiddels zijn we een EK verder en hunkert iedereen na een korte pauze weer naar een dagelijks portie voetbal.

Onze Michael kijkt inmiddels beteuterd om zich heen en voelt zich een stuk minder zeker van zaak dan een paar weken gelden. De campagne machine stokt nu iedereen verzadigd is van alle nieuwsgeving rondom de corrupte FIFA. De rimpels in zijn voorhoofd spreken boekdelen. De campagne duurt eigenlijk net iets te lang nu duidelijk wordt dat verschonen van de UEFA eigenlijk geen item meer is. En laten we eerlijk wezen. Wie zou met zo’n leus het voorzitterschap naar zich toe kunnen trekken? Wetende dat je corrupte omgeving een stem moeten uitbrengen op iemand die jouw duistere praktijken aan banden wil leggen, geeft niet veel vertrouwen. Dat werkt alleen maar in het heetst van de strijd. Het is hetzelfde als de politiek vragen eens kritisch naar hun eigen salarissen en vergoedingen te kijken. De zittende macht geeft echt niet thuis.

Michael was een van de eerste die openlijk Seppie aanviel om zijn verdachte praktijken. Moedig maar daar maak je niet veel vrienden mee. Zeker niet als die uit het Seppie kamp komen. Met zijn steun aan de jonge sjeik bij de FIFA-verkiezingen, keerde het tij. De kaalkop, bekend van de balletjes bij de loting mocht het ambt van voorzitter naar zich toe trekken. Al snel werd duidelijk waarom meneer Infantino Seppie mocht opvolgen toen hij het nieuws haalde door te klagen over zijn geringe salaris. Een duidelijk signaal dat er bij de FIFA in elk geval niet veel zou veranderen.image

Michael zelf durfde onlangs nog te beweren dat hij de steun van minstens 27 landen zou hebben. Dat nummer is hoogst onzeker geworden nu het Noorse voetbalblad Josimar met onthutsende beschuldigingen komt aan het adres van, jawel, meneer Infantino. Deze wil maar wat graag dat de Aleksander Ceferin, de stasi Sloveen, de nieuwe voorzitter wordt.

De redelijk onbekende Ceferin staat te boek als een Russische pion die alles doet om Poetin en gevolg te bevredigen. Op zich opmerkelijk maar geen ramp als iedereen dat weet. De truc zit echter in iets anders. De nieuwe Director of Strategy van de FIFA, de heer Siem, net aangesteld door, jawel de kaalhoofdige Infantino, heeft zijn invloeden aangewend op een conferentie van de noordelijke bonden om Ceferin aan te prijzen. In vakjargon heet dat lobbyen en dat is een directe bemoeienis met de gang van zaken wat ten strengste verboden is volgens de FIFA wetten. Inmiddels hebben een paar bondsvoorzitters inderdaad hun voorkeur al uitgesproken voor Ceferin waardoor Michael zijn voorsprong met rasse schreden ziet slinken. Of het alleen verbaal lobbyen was of dat er pecunia in het spel waren zullen we wel in een onderzoekje lezen over een jaar of tien.

Michael beroept zich met een tweet op zijn oude campagne pilaren: ‘Als het waar is, dan zijn we weer bij het oude zaken doen in de voetballerij’. Hallo Michael, zijn we daar ooit van weggeweest? Inmiddels heeft de Spaanse kandidaat Villar de handdoek al in de ring geworpen. Hij ziet de bui al hangen. En met een boete plus reprimande aan zijn broek van de FIFA wegens obstructie in de onderzoeken naar frauderende bid’s, had hij toch al weinig kans gemaakt. Dus het wordt erop of eronder. Krijgen we een nieuwe voorzitter van onbesproken gedrag of blijft alles zoals het was en doen we alsof. Het laatste lijkt helaas de meest haalbare kaart. Per slot moeten we nog naar Rusland voor het WK en het zou toch wel wenselijk zijn als het Europese broertje niet te lastig doet in de weg daar naartoe.