Het heerlijke najaarsweer doet me vaker op het terras zitten dan eigenlijk goed voor me is. De calorieën uit het gele gerstenat zijn al jaren een plaaggeest voor het laatste gaatje van mijn broekriem. Ik neem het maar op de koop toe. De septemberzon is nog krachtig genoeg om zelfs aan het einde van de maand iedereen naar buiten te krijgen. Rokjesdag duurt eeuwig en het scannen van al dat moois geeft een zekere stress aan mijn staafjes en kegeltjes in mijn netvlies. Maar ook dat neem ik graag op de koop toe. Het zijn heerlijke tijden. Ik wil net aan verse rakker beginnen als Dirrek, het vluchtelingen jongetje, de hoek om stuift. Mijn tafelgenoot Tinus stoot me aan en we zetten ons schrap op wat komen gaat.
Half buiten adem begint de blaag in gebroken Nederlands een verhaal af te steken. Het enige wat ik eruit op kan maken zijn de woorden kind, boom en koord. Al het andere hoor ik wel maar kan ik niet omzetten in begrijpbare zinnen. Ook Tinus kan er geen touw aan vast knopen, maar samen geven we het jongetje de indruk dat hij vooral verder moet gaan met zijn verhaal. Na 10 minuten druk bewegen en herhalen van woorden heeft het kleine jochie in de gaten dat hij tegen een stel, in zijn ogen waarschijnlijk, onnozelen staat te blaten en geeft het op. De tafel iets verderop is zijn nieuwe doelgroep waar hij opnieuw begint met zijn relaas hopend op meer succes. Tinus kijkt me nog eens aan, trekt zijn schouders op en neemt een flinke teug van zijn inmiddels doodgeslagen biertje. Voor Tinus is het een heerlijke tijd.
Een van de hoogtepunten uit onze parlementaire democratie is wel de algemene beschouwingen. Het woord en wederwoord van regering en oppositie dat direct volgt na Prinsjesdag, is amusant en leerzaam tegelijk. Die keren voorafgaand aan verkiezingen zijn de meest interessante, omdat de partijen uit hun vierjarige winterslaap ontwaken om er het beste uit te halen en zo het electoraat alvast vroegtijdig aan zich probeert te binden. Ik pluis de dagbladen uit op zoek naar de grappen en grollen voortgebracht uit ons centrum van de democratie. En ik moet zeggen, dit jaar valt niet tegen. Naast de hond van Mark zijn vader, de Kamp variant en de deugdelijkheid van Roemer lijkt het circus in den Haag volledig op stoom gekomen en mogen we nog wat verwachten in de komende dagen. Zeker als de hele kamer over zijn Haagse pleurop gaat debatteren. We mogen met een gerust hart stellen dat het heerlijke tijden zijn in politiek den Haag.
Dan valt toch ook mijn oog op een kleine andere kop in de krant. Kleinkind jarenlang aan boom geketend in China. Het kwartje valt direct, Dirrek wilde ons van dit absurde bericht vertellen. Hoe hij aan deze informatie kwam zal wel altijd een raadsel blijven maar dat hij hiervan over zijn toeren was, is nu wel duidelijk. Ik lees snel verder en ontdek dat het kind een gevaar voor zichzelf en anderen is. Na een zware koortsaanval viel ze mens en dier aan uit haar omgeving. De grootouders zagen maar één uitweg en dat was vastbinden aan een boom met een kabel. Waar de ouders zijn gebleven weten de grootouders niet.
Het toont nog maar eens aan dat in China de begeleiding van dit soort patiëntjes op een uiterst laag niveau staat waardoor ouders of in dit geval grootouders totaal radeloos zijn en geen idee hebben wat met hun (klein) kinderen te doen. Bij het lezen gaat je hart bloeden en neig je tot het direct adopteren van dit kind.Gelukkig heeft de meest rechtste partij van Nederland het over een stop van Turken in ons land dus een kindje uit China moet nog wel kunnen. In China zijn het nog altijd onprettige tijden.
Ik vrees dat ik het zelf moet doen vanwege de Brangelina. Naast de Afrikaantjes ontbreekt er nog een klein Chineesje in de collectie. Maar nu daar de vlam in de pan is geschoten is die kans wel verkeken. Was er eerst de schok dat het droompaar uit Hollywood ontploft was, het gaat nu vooral om hoe beide de tatoeages van elkaar moeten uitwissen of omzetten. Ik weet zeker dat in de politieke arena dit voorval ook nog wel een plaatsje gaat krijgen. Dat maakt het voor ons als toeschouwer heerlijke tijden. Voor het meisje uit China zullen er nooit heerlijke tijden komen. Ze zal sterven met een ketting om haar middel. Iets om ook maar eens te beschouwen.
De oud praeses van wat eens de meest succesvolle voetbalclub van Nederland was, heeft ingezet op het voorzitterschap met een campagne wat vooral de corruptie en ondoorzichtige achterkamertjespolitiek voor eens en altijd moet uitbannen. Transparantie staat voorop waar geen ruimte meer is voor steekpenningen en omkoopschandalen. Slogans die het prima deden toen Seppie en Platini vol in de schijnwerpers stonden op verdenking van allerlei acties die het daglicht niet konden velen. Inmiddels zijn we een EK verder en hunkert iedereen na een korte pauze weer naar een dagelijks portie voetbal.
Sinds de uitbraak van de paranoia na 9/11, holt het land in sneltreinvaart achteruit. Geen school of winkelcentrum is meer veilig. Met het grootste gemak loopt er een idioot naar binnen en maait er een stel onschuldigen neer. De paranoia is in de bol geslagen waardoor het lijkt of iedereen een malloot is. Hoogtepunt zijn wel de verkiezingen. Honderdnegentig miljoen leeghoofden komen geestelijk niet verder tot het kiezen van een megalomane hoofdidioot die het liefst zijn tegenstander met een vuurwapen omlegt en een vrouw die alles opzij schuift om maar te kunnen geilen op het toekomstige pluche. Ik weet niet wat erger is, een keer als president te worden afgezogen met een Havana in je mond of betrokken zijn in tal van schandalen waar op mysterieuze wijze miljoenen worden verdiend. Dat is de familie Clinton. En zij moet nog president worden!
De opgepompte lilliputter was namelijk al een keer eerder over de schreef gegaan met cocaïne en dat past nou eenmaal niet bij sport. Je mag pas feesten als je een medaille hebt roept huisbaas Hendriks. Als je na een schorsing je weet terug te vechten en een finale bereikt, heb je dus niets te vieren. Foei Yuri, dronken thuiskomen als je weet dat je ze aanzien voor een dertienjarige is risico lopen wat niet hoeft.
Toch verheug ik me al op het nieuwe televisieseizoen, wetende dat de toverkol van SBS er niet meer zal zijn. Misschien dat de omroepen eindelijk eens inzien dat er ook een houdbaarheidsdatum zit aan wat op de buis mag verschijnen. De kijker heeft de macht, door programma’s met uitgerangeerde troela’s te mijden. Kijkcijfers zijn namelijk dodelijk. Bridget mag met haar Bridxit naar het van Rappard Reservaat naast de heer Smeets. En hopelijk wordt ze na deze spelen vergezeld door heren Ducrot en Dijkstra. Wat die heren de ether in slingeren tijdens een wedstrijd, daar kan nog menig tabloid een puntje aan zuigen. Kan Bridget een leuk praat programma presenteren met raaskallende en alleswetende gasten. Mooi binnenskamers houden, dat wel.
‘Je bedoelt de Michael Johnson, The Statue?’ knalde ik er tussen.
De deur was nog niet volledig open of de woorden ‘papa, papa’ worden mijn toegeschreeuwd. Er zijn veel dingen in mijn leven die ik beter niet had kunnen doen, maar vader zijn van een jochie als Dirrek, nee dat weet ik zeker. Zijn dunne vingertje wijst naar de grond. ‘Papa, papa’ klinkt het weer. Met een foto van de Paus in het dagblad weet ik opeens wat hij bedoelt. De magie van de kerkvorst op de Afrikaanse gemeenschap is wonderbaar groot en brengt jongetjes als Dirrek nog volledig in extase.
Je wilt een voorbeeld stellen en vooral niet mee doen aan die gekkigheid totdat je partner vindt dat je genoeg bulten hebt. Zij besluit voor jou om elke morgen vroeg op te staan en mee te doen aan de handdoekjes leggen race. Nou ben ik me bewust dat een resort behoorlijk wat capaciteit heeft qua bewoners. Maar dat het om zeven uur spitsuur is op het terrein waar bedden worden versleept, parasols worden herplaatst en vooral handdoeken worden gedumpt. Het lijkt wel een opstopping zoals je die aantreft bij elke lagere school waar zonodig ieder kind met een SUV moet worden weggebracht.