IQ Seks

Het is gezellig druk in het café vlak om de hoek. De lucht is verzadigd van de dampende glühwein en geeft je een warm welkom bij binnenkomst. Het vriezende weer heeft zijn intrede gedaan. Iedereen maakt zich op voor gezelligheid rond de feestdagen. In het geroezemoes is een thema te herkennen over de kleur van de boom dit jaar maar vooral over wat eronder zal verschijnen. Nu is er niets leukers dan mensen kijken en daarbij proberen te raden waar zij het over hebben. Het gedrag of soms een bepaalde houding, geeft als snel aanleiding tot de meest spannende fantasieën. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik nooit een van deze verhalen heb weten te verifiëren.

Na een minuut of vijf rond te hebben gekeken, ben ik blijven steken bij een stelletje die ik nog nooit eerder had waargenomen. Een prachtige vrouw met lang blond haar in het gezelschap van een heerschap met een even zo aantrekkelijk uiterlijk. Met het uiterlijk van een John Snow vrees ik dat veel dames het niet erg zouden vinden om met hem ook een keer een beschuitje te nuttigen. Haar hand ligt tussen de zijne waarbij langzaam een duim over haar handrug heen en weer beweegt. Langzaam krult ze haar lippen en stoot op erotische wijze de woordjes naar buiten. Uiteraard kan ik niet horen wat ze zegt maar kan me daar wel een voorstelling bij maken.

Nu wil het feit dat ik net daarvoor de Stentor heb gelezen die melding maken van een wel heel merkwaardig onderzoek uit Canada. Nu zijn er onderzoeken genoeg, maar deze trok toch wel de aandacht. De melding in deze digitale krant gaat over vrouwen. En wel dat vrouwen slimmer worden van seks. Inderdaad u leest het goed. Men beweert dat seks vrouwen slimmer maakt. Meer dan het maken of oplossen van kruiswoordraadsels. Niet dat ik ooit een vrouw ontmoet heb die deze combinatie had, maar goed.

Bij het in kaart brengen van de geheugen score van zo’n een kleine 80 heteroseksuele vrouwen, nam men ook maar even de intensiteit van hun seksleven mee. Dat wetenschappers graag alles onderzoeken mag bekend heten, maar je moet er maar opkomen. De resultaten noemt men baanbrekend. Zij die meer seks beleven, bleken beter abstracte woorden te kunnen onthouden waar als het om neutrale gezichten ging dit niet het geval was.

Een duidelijk gevalletje, volgens de wetenschappers, dat seks de hippocampus stimuleert. Een lastig woord voor een centrum dat informatie opslaat. Seks wordt gezien als een beetje sport wat verschijnselen van stress of depressie doet verdwijnen. Zonder deze barrières zijn we dus in staat beter te onthouden. Gezien de onverwachte resultaten komt er zeker een vervolgonderzoek. Dit keer zal worden getoetst hoe een orgasme invloed zal hebben op ons brein. Nu ben ik redelijk visueel ingesteld, dus voorstellingen over dat onderzoek te over. En al dit alles na een publicatie dat vrouwen van middelbare leeftijd veel harder van seks genieten dankzij meer zelfvertrouwen en let wel, betere communicatiemiddelen.

Ik kijk nog een keer op naar het verliefde stel. Het artikel en haar nog altijd tuitende lippen brengen de verhalen machine op hol. Snel maak ik wat aantekeningen in mijn notitieboekje. Dan staan zij op. De drankjes zijn inmiddels genuttigd en het tweetal straalt overtuigend een volgende stap uit. Een flink partijtje intens genieten. Of hij daarna ook merkt dat zij weer een stukje slimmer is geworden van zijn abstracte woorden? Het zal wel altijd een vraag blijven.

Bilapen

Na uitgebreid onderzoek is dan eindelijk duidelijk dat Chimpansees elkaar herkennen aan het…achterwerk. Testen met deze mensachtige apen toont aan dat het achterwerk belangrijke informatie bevat over identiteit, gezondheid en aantrekkelijkheid. Ik ben wel heel erg blij met dit onderzoek. Het taboe dat nog altijd bestaat om openlijk te erkennen of een man nu een billenkijker is of een borstengluurder, kan nu voor eens en voor altijd doorbroken worden. Dames voelen zich altijd ‘bekeken’ door mannen als deze een prachtige partij kunnen aanschouwen. Sinds mensenheugenis wordt dit toegedicht aan een vorm van perversiteit terwijl het nu duidelijk is geworden dat het voorkomt uit onze evolutie. We lezen in de achterwerken van dames op een haast instinctmatige wijze de gezondheid, identiteit maar vooral ook de aantrekkelijkheid.chimp

Op de feestjes die ik bezoek kom je nog regelmatig van die blagen tegen die niet meer mogen drinken van hun vrouwen. Deze verjaardagen en partijtjes legaliseert hen dan om zich snel vol te laten lopen waardoor alle schaamte verdwijnt. Regelmatig krijg ik dan de vraag: ‘Wat ben jij eigenlijk?’ De nog roder wordende kop van de vragensteller duidt er vaak op dat het over seks of aanverwante onderwerpen gaat. Omdat ik niet altijd de vraag begrijp, is er altijd wel iemand die het dan wil uitbeelden. Deze persoon wurmt zich dan in allerlei bochten zodat de dames niets kunnen zien, om dan snel met de handen een beweging voor de borst te maken of op zijn achterste te slaan. ‘Ohh’ antwoord ik dan, snel gevolgd door een luid ‘konten’.

Het is dus niet vanuit een seksuele drift dat ik graag naar vrouwenachterwerken kijk, maar het heeft puur een duiding. Het helpt ons identificeren of we bij een vrouwtje zijn die tot onze groep behoort. Het helpt ons natuurgetrouw in het selectieproces voor het vinden van een aantrekkelijke partner en het geeft ons blijkbaar informatie in welke toestand het vrouwtje zich bevindt. Allemaal kenmerken die een cruciale rol spelen in de drang tot overleven die ons vanaf het allereerste bestaan is meegeven.           Dat vrouwen het nog steeds afdoen met ongewenste trekjes van hitsige kerels is dus onjuist.

Het onderzoek beschrijft dat de testen zijn uitgevoerd op mensapen en mensen. Zij werden een partij billen voorgeschoteld en zowel aap als mens kon daarbij het gezicht aanwijzen wat bij de billen hoorde. Verder meldt het onderzoek dat als de vrouwtjes in hun maandelijkse vruchtbare periode zitten, het gedeelte rond anus en vagina opzwelt als een ballon en dat het daarbij roze kleurt. Ik mag toch aannemen dat daarbij alleen naar de apen gerefereerd wordt.

Nu is het helaas zo dat de groep billenkijkers slechts de helft van de mannelijke bevolking vertegenwoordigd. Zij zijn nu bevrijd van aantijgingen van het andere geslacht als instinctief hun ogen afdwalen naar de bilpartijen. De andere groep die gek is, op laten we zeggen de billen aan de voorkant bij een vrouw, voor hen blijft het helaas nog even een taboe. Deze groep moet zich nog met regelmaat moed indrinken op die oervervelende feestjes om ongemerkt grappen te kunnen maken over vrouwenborsten. Het wordt daarom ook hoogtijd dat er snel een onderzoek komt, waarin aangetoond wordt dat het blindelings turen naar een mooie partij een regelrechte zaak is van de drang tot overleven en niet komt vanuit seksistische prikkels die zij mogelijk opwekken. Dat proces bestaat wellicht wel, maar is niet primair de boosdoener van priemende ogen die de bovenkant van je BH afstropen.

uierIk stel voor om voor die groep een aantal prachtige uiers van koeien voor te schotelen en een soortgelijk onderzoek uit te voeren. Eens kijken of die blagen dan nog steeds hun vrouwen herkennen en of de stieren anders reageren. Ik mag wel zeggen dat ik blij ben dat ik bij de billenkijkers hoor.

Postklapper

Het zijn barre tijden. Opnieuw staat een Nederlands bedrijf in de belangstelling van een buitenlandse onderneming. PostNL zou een buitenkansje zijn voor Bpost. De uitverkoop van de Nederland BV is nog niet ten einde.De Belgische brief en pakketbezorger heeft een ruim bod uitgebracht om zo de aandeelhouders van PostNL te verschalken. En zij willen wel, maar bestuurders en de politiek zijn tegen. Ondanks de druk om te kunnen cashen, blijft het bedrijf de poot stijf houden. En dat is maar goed ook.

Na de voorgestelde fusie zou het nieuwe concern de facto verantwoording afleggen aan de Belgisch overheid. Een overheid die nauwelijks bestaansrecht heeft. Het federatieve stelsel heeft onlangs opnieuw bewezen dat de macht bij de decentrale regeringen ligt en niet op federaal niveau. Daarmee doel ik op de vertraging van de Walen op rectificatie van het handelsakkoord met Canada. Het was even genieten met die anders sprekende Vlamingen. Daarnaast moet ik er niet aan denken om aan lijm te likken dat uit dat patatlandje komt. Ik neem het nu nog even voor lief dat ik regelmatig de achterkant van onze koning kus omdat ik ervan overtuigd ben dat het niet lang meer zal duren of we ook Maxima vanachter mogen bevochtigen.

 

red mailbox with mailsPostNL heeft verhullende slogans op zijn website. Zo beweren zij dat ze de onmisbare schakel zijn tussen verzenders en ontvangers. U leest het goed. Post is blijkbaar al zo ongewoon geworden in onze digitale wereld, dat we moeten uitleggen dat als we een brief van A naar B willen krijgen, we te maken hebben met een verzender en een ontvanger. Ik zou me echt geen raad weten zonder dit soort teksten. Bpost is uit een heel ander hout gesneden. Zij beweren namelijk op hun site dat zij altijd onderweg zijn voor U. Goed om te weten dat ze continue in beweging zijn. Ook als u niets te verzenden of te ontvangen heeft.

Onder het kopje ‘Onze Verhalen’ herhaalt PostNL nog maar een keer dat zij de verbinding zijn tussen verzender en ontvanger. Altijd handig als je de eerste kop gemist hebt. Daarnaast is het uiterst educatief. Want laten we eerlijk zijn, de manier hoe wij mensen dingen leren bestaat voor het overgrote deel uit herhalen. Slim van PostNL. Daarmee zeg ik overigens niet dat Bpost een domme onderneming is. Integendeel. Onder hun kopje ‘Strategy’ melden zij vol trots dat hun strategie uit 4 pijlers bestaat. Ik ga u daarmee niet verder vermoeien, maar pijler vier is wel de meest opvallende. Die meldt: ‘Het binnenboord houden van de aandeelhouders’. Geen speld tussen te krijgen. Ik zou ook niet weten hoe Bpost almaar in beweging blijft als hun aandeelhouders niet binnenboord blijven.

Het kan blijkbaar nog erger. PostNL meldt vol trots onder het kopje ‘Onze Mensen’: zonder onze mensen is er geen PostNL. Jawel! Ik ben ervan overtuigd dat dit de drijfveer is geweest van Bpost om een overnamebod te doen. Simpeler kan het haast niet. Je zorgt gewoon dat ‘onze mensen’ verdwijnen en PostNL is ingelijfd. Bpost daarentegen heeft wel de meest pakkende slogan in hun brochure staan. Bpost is de brenger van morgen. Zij brengen niet meer gister of vandaag, nee zij bezorgen alleen nog morgen. Dus morgen bezorgen ze wederom morgen. Snapt u nu waarom zij continue in beweging zijn?

Beide roemen over hun internationale netwerk. Zo claimt PostNL dat zij het sterkste netwerk heeft binnen de Benelux en Bpost zegt hardop één van de grootse werkgevers te zijn in België. Maar samenwerken, ho maar. Toch moeten we dat internationale karakter niet onderschatten. Omdat we meer melkpoeder naar China versturen is er binnen PostNL een speciaal distributieproces ingericht. En dat is maar goed ook. Want met oudjaar voor de deur komt ook langzaam de stroom van illegaal vuurwerk weer op gang. Beide postbedrijven spelen daarin een cruciale rol. De pers meldt namelijk dat steeds vaker illegaal vuurwerk met de post wordt verstuurd. Dus melkpoeder naar China, vuurwerk naar Europa. Een meesterzet!

img_1550Zonder PostNL zou ik niet meer weten hoe ik nog ouderwets kan knallen in Nederland. Zij vervullen inderdaad de schakel om alles wat verboden is, toch in huis te krijgen. We hebben het hier niet over zware rotjes of 10.000 klappers, nee we hebben het over cobra’s (soort handgranaat), mortieren en nitraatbommen. Zeg maar pakketjes met een explosief karakter. Wellicht een idee voor PostNL om een stukje toe te voegen op hun site. ‘Onze Pakketjes’: uw stukken worden explosief snel bezorg.

PostNL moet in Nederlandse handen blijven. De gedachte dat ik met lege handen sta op oudjaar omdat Bpost pas mijn mortieren morgen brengt, is niet iets om vrolijk van te worden.

Aliens

Na alles wat er al gezegd en geschreven is over de verkiezingen in Amerika is er behoefte aan iets wat eigenlijk meer de aandacht verdient. De wetenschapper van deze tijd roept op om voorzichtig te zijn met het continue aanroepen van mogelijke aliens. Stephen Hawking, een van de meest briljante mensen van deze tijd, is er steeds meer van overtuigd dat we niet alleen zijn in ons universum. Alles van wat we de laatste tijd ontdekken wijst daar ook op.

PlaneetMet verbeterde technieken rapporteren we steeds vaker over systemen die qua omstandigheden gelijk zijn aan die van onze planeet. Gelijke omstandigheden heeft tot gevolg dat er leven naast dat van onze Aarde bestaat, waarmee de gedachte dat we alleen zouden zijn voor altijd naar het land der fabelen kan worden verwezen. Hawking gaat echter een stap verder. In onze bekrompen gedachten gaan we uit van onze superioriteit. Als er al buitenaards leven bestaat dan zou deze ondergeschikt aan ons. Fout, Hawking wijst ons juist op een meer geavanceerde beschaving dan de onze.

We staan aan de vooravond van een intelligentie-explosie volgens auteur en wetenschapper Nick Bostrom. Iets wat nauw aansluit bij wat Hawking onlangs zei op een lezing in Cambridge. ‘Kunstmatige intelligentie kan zichzelf op hoge snelheid herontwerpen. Mensen moeten het met een veel trager proces doen, de biologische evolutie’. Volgens Hawking kunnen we deze strijd dus niet winnen. Bostrom sluit zich daar ten dele bij aan. ‘We hoeven niet direct in paniek te raken maar we zijn wel toe aan het vinden van oplossingen hiervoor’. Dus waarom zouden er geen beschavingen zijn die deze ontwikkeling al hebben doorgemaakt? Bij een eventueel contact zou deze superbeschaving ons dan even waardevol kunnen vinden als wij nu tegen bacteriën aankijken volgens Hawking. Voorzichtigheid dus.

Het punt van intelligentie-explosie is iets waar we mee moeten leren omgaan. Het proces van anders denken of dingen op een andere manier benaderen, is iets waar we vaart mee moeten maken. Hoogleraar Erik Verlinde doet niet anders. Verlinde wordt wel als de Einstein van deze tijd beschouwd. Deze week was hij opnieuw in het nieuws met een baanbrekend artikel wat helaas een beetje is ondergesneeuwd vanwege de moddergevechten aan de overkant van de plas. In zijn artikel valt hij de zwaartekracht van Einstein juist aan.

De zwaartekracht als fundamentele kracht, verklaart het vallen van appels, zwarte gaten en bijvoorbeeld het draaien van planeten om sterren. Maar in een veel groter geheel gaat dit model mank. De rotatie van hele sterrenstelsels en clusters daarvan, gedragen zich namelijk anders. Evenals het uitdijen van ons heelal. De ‘uiterste grenzen’ lijken zich met een toenemende snelheid van ons te verwijderen.

Zwaartekracht zoal wij die kennen verklaart dat gedrag niet meer. Daarom heeft de wetenschap hier iets bedacht: donkere materie. We weten niet wat het is, noch kunnen we het waarnemen of aantonen. Dit goedje, wat het ook is, voorkomt bijvoorbeeld het uit elkaar vallen van deze sterrenstelsels. Al decennia pompen we miljarden in projecten om maar deeltjes te vinden die donkere materie moeten aantonen. Tot nu toe tevergeefs. Verlinde heeft een totaal andere visie, ondanks dat hij vindt dat men nog even verder moet blijven zoeken naar het onbekende. Verlinde lanceert namelijk het idee dat donkere materie helemaal niet bestaat.

img_1520Verlinde ziet zwaartekracht niet meer als een fundamentele kracht zoals Einstein dat deed, maar als een verschijnsel dat voorkomt uit een onderliggende theorie. Neem het verschijnsel temperatuur. Ook iets dat niet op zich staat maar wordt veroorzaakt door onderliggende bewegende moleculen. Evenals wateratomen die niet ‘nat’ zijn maar dat verschijnsel krijgen naarmate hun hoeveelheid toeneemt. In zijn laatste document toont hij met tal van formules naadloos zijn gelijk. De kwantummechanica kon al langer niet door een deur met de theorie van Einstein en nu met deze nieuwe concepten gaan mogelijk onze inzichten over zwaartekracht, ruimte en tijd ook op de schop. Zoals Verlinde zelf zegt: ‘we staan aan het begin van een nieuwe wetenschappelijke revolutie’.

Prima ontwikkelingen als je die afzet tegen wat Hawking en Bostrom concluderen. Ontwikkelingen die we moeten omarmen om ook maar een kans te hebben in de strijd tot overleven. De komende decennia zal gaan tussen mens of machine, en wie van die twee het straks voor het zeggen heeft. Hij zal het niet meer meemaken maar Hawking is ervan overtuigd dat de huidige ontwikkelingen wijzen in de richting van de machine. Een statement van een uiterst slim heerschap wat verdient om eens goed over na te denken. Want aliens tegen machines lijkt me op voorhand een verloren race. Net zoals aliens tegen wat nu als president-elect rondloopt. Ook dat lijkt me een ongelijke strijd waar weinigen hoop uit zullen putten.

Seniorentrots

Nog niet zo lang geleden meldden de kranten vol trots een precisielanding op een komeet. Na een paar jaar onderweg te zijn geweest lukte het ons op een bewegend object een klein laboratorium een zachte landing te laten maken. Inderdaad iets om trots op te zijn.

Wetenschappers zijn er in geslaagd een spinaziesoort te ontwikkelen die explosieven of bommen kan ontdekken. Vol trots doen zij melding van de nanotechnologie die is gebruikt om het plantje te voorzien van een ingebouwd waarschuwingssysteem. Een technologische ontwikkeling die zijn weerga niet kent. Dat ik straks op de luchthaven niet meer vriendelijk word begroet door een getrainde labrador neem ik maar op de koop toe. Toch zal ik raar opkijken als de luchthavenpolitie mij voortaan benaderd met een kluitje spinazie. Of dat ik door een veiligheidspoortje moet dat is bekleed met spinazieplantjes. Maar chapeau, ere wie ere toekomt, het is een prachtig kunstje wetenschap en daar mag je trots op zijn.

Tesla lanceerde afgelopen week vol trots een zonnecel die daadwerkelijk op een dakpan lijkt. Steviger dan de oude pan en bovendien met een hoog rendement. Geen afschuwelijke panelen meer die hele wijken ontsieren, maar een tegel in de vorm van een pan. Daarbij geven zij aan dat dit model zeker niet duurder hoeft te zijn de hedendaagse zonnepanelen. Er wordt zelfs gewerkt aan een tegel die nog meer energie absorbeert waardoor het rendement nog hoger wordt. Ik zou zeggen, massaal plaatsen. Of de energieproducenten daarvan blij worden is maar de vraag. Maar iets om trots op te zijn. Een forse stap in duurzaamheid. Ze volgen het nieuws waarschijnlijk met angstzweet in hun bilnaad.

Over bilnaad gesproken, een verpleeghuis in Hellevoetsluis meldt vol trots dat zij een oplossing hebben voor hun demente patiënten. Hen wordt een plascontract aangeboden waarmee ze drie keer per dag naar het toilet mogen. Dit in navolging van de negatieve publiciteit dat deze mensen al jarenlang hun luiers volpoepen en laten overlopen van de urine. Niet echt iets om trots op te zijn. We herinneren ons vast het gevalletje nog wel waarbij de staatssecretaris openlijk werd beschuldigd van stinkende ruimtes omdat de urine langs de benen omlaag liep. En of je het nu wetenschappelijk benaderd door te beweren dat het lang ophouden van de plas ongezond is, of dat je vanuit je sociale gevoel dit sowieso belachelijk vindt, het is meer dan een grote schande dat dit zich afspeelt anno 2016.

De gezondheidszorg in Nederland is ziek, doodziek zelfs. Daarmee doel ik niet op de nog aanwezige welwillenden op de werkvloer. Nee, de problemen zitten in het systeem dat simpelweg niet meer past en functioneert. En dat is zeker niet iets om trots op te zijn. Het systeem waar zorgverzekeraars de dienst uitmaken past niet meer in deze tijd. Zij doen u geloven van wel met het aan en uit zetten van zorg. Zij wekken een gevoel van vrijheid in keuze maar dit is slechts schijn gezien zij allen een wettelijke basis moeten bieden.

Een zorgverzekeraar opereert als vereniging of coöperatie. Om klanten te krijgen moeten zij reclame maken. Om reclame te maken hebben zij mensen in dienst met aan het hoofd daarvan bestuurders. Hoe vaak lezen we niet van wantoestanden van deze laatste groep in het bijzonder. Al deze zaken kost geld. Geld wat niet naar de zorg gaat. Minder dan 45 procent van uw premie gaat daadwerkelijk naar de zorg. Het is dus niet de zorg die duur is maar de zorgstelsel!

We leven dadelijk in een maatschappij waar we omringd zijn met nanotechnologie. We gebruiken producten uit de ruimtevaart om veiliger te leven en ons te voorzien van allerlei luxe. Ook weten we eindelijk de consumptie van fossiele grondstoffen te beperken. En zij, zij die dit alles hebben mogelijk gemaakt laten we barsten. Zij kunnen nog slechts de boel onderschijten en bevuilen.

Weerzien

‘Bertrand! Schatje, ik ben het. wordt wakker lieverd’.

Bertrand opent zijn ogen. De kamer is duister maar hij neemt de contouren van een vrouw waar. Hij glimlacht. Séverine is naar hem gekomen en buigt zich met haar lange blonde lokken over hem heen. Bertrand wil wat zeggen maar zijn droge mond hapert.

‘Zeg maar niets. Het is al te lang geleden. Nu ben ik hier. Geniet ervan.’

Bertrand knippert en kan zijn ogen niet geloven. Ze is mooier dan ooit tevoren. Haar zijden negligé raakt het ranke lichaam op de juiste punten waardoor haar vrouwelijkheden inbranden op zijn netvlies. Opgewonden komt hij overeind. Hij heeft moeite om zijn affectie voor haar te verbergen. Verleidelijk kijkt ze hem aan.

‘Het geeft niet schatje, het mag’ fluistert ze hem toe.

Bertrand is radeloos. Meer dan 14 maanden geleden zag hij haar voor het laatst. Hij herinnert zich die laatste avond. Na de presentatie van zijn roman waren ze beschonken naar zijn appartement vertrokken om vervolgens te verdrinken in de liefde.

De kater was enorm. Zijn brakke lichaam had het appartement tot in elke hoek uitgekamd maar niets onthulde haar vertrek. Wekenlang speurde hij naar enig spoor dat zou leiden terug naar haar. Geen sociale media bleef ongemoeid, Google doorzocht alles maar resultaten bleven uit. Hij beschouwde de dood een optie maar weigerde dat te geloven. De hoop maakte steeds meer plaats voor verdriet. De pijn werd ondragelijk, de fles werd zijn beste vriend, zijn leefde werd een chaos.

Langzaam loopt ze de trap af. Haar lichaam straalt één en al erotiek uit. Waar breng je me heen? Séverine was een meesteres in het vinden van spannende plekjes waar ze dan in alle vurigheid versmolten. Zijn ogen volgen elke beweging. Bertrand wil praten maar alsof zij het voelt legt zij bij elke poging de vinger op haar mond.

‘Sssst…nu niet. Straks.’

Hij heeft zoveel vragen. Zijn hart bonst in zijn kop wat hem stoort bij het ordenen van zijn gedachten. Waar ga je heen, waarom laat je me wachten? Waar was je, waarom die pijn…wat…waarom?

Ze loopt nu op minder dan meter voor hem. Zijn handen trillen. Hij wil haar aanraken maar eigenlijk ook niet. Ze is nu bijna aan het einde van de gang. Met een sensuele beweging draait ze naar hem toe. Is dit dan de plek waar je het wilt mijn liefste?

Zijn blik richt zich op haar voeten die dansen op de ochtendkrant. Dan ziet hij zijn foto.
Hij leest de kop, zijn hart staat even stil.

Schrijver verongelukt na overmatig drankgeruik!

Delen