Opinie

Fake

Een reactie plaatsen

Dat de wereld wordt overspoeld met ‘fake’ nieuws mag toch hopelijk voor bekend worden geacht. Als kranten boven hun artikel dan ook nog eens misleidende koppen gaan plaatsen, dan wordt het wel leuker maar niet makkelijker om nog te begrijpen waar het in deze wereld om gaat. Mijn beste vriend Derrik was deze week ook even helemaal de weg kwijt. Mijn vaste kroegmaatje is iemand die graag koppen snelt maar niet de moeite neemt om een artikel volledig uit te lezen. Laat staan dat hij eventuele onderliggende of diepgravende achtergrond stukken leest. Pogingen om hem aan NRC Next te helpen mocht niet baten. Hij blijft zich richten op de vette kopen van de grootste krant van Nederland. Er is dan niet veel nodig om hilarische discussies te krijgen. De telegraaf kopt: ‘Orlando B. bleek wolf in schaapskleren.’

Nu ken ik maar 1 Orlando B., dus is dat bij Derrik zeker ook het geval. Rood aangelopen laat hij mij de kop lezen.
‘Die elf uit de Lord of the Rings blijkt een grote viespeuk te zijn’ roept hij ondertussen.
‘Hij heeft met ik weet niet hoeveel vrouwen seks gehad. Een kutpiraat is het.’
Ik lach een beetje en probeer de krant uit zijn handen te grissen.
‘Heb je wel de goeie voor je’ vraag ik nog. Ondertussen heb ik het papier in handen. Nadat Derrik een beetje is uitgeraast, probeer ik hem aan zijn verstand te brengen dat het hier om iemand anders gaat. Een priester nog wel. Onder het mom van duiveltjes uitdrijven, heeft hij op z’n dooie gemak het halve dorp gepenetreerd. Niet alleen vrouwen maar ook minderjarige meisjes waren slachtoffer van deze wolf. En erger nog, zijn stroming die luistert naar de  intrigerende naam Rains of Blessingkerk, heeft inmiddels ook haar sporen in Nederland. In 2012 was deze goeroe in Nederland op tournee en niemand weet hoeveel duivels inmiddels zijn uitgedreven. Een teleurgestelde kijkt Derrik mij aan.
‘Had hij maar geen Orlando B. moeten heten’ hoor ik hem nog zachtjes zeggen.

Dat Derrik niet erg rubriek vast is, blijkt wel nog geen 3 minuten later. Op zijn mobieltje laat hij me een filmpje zien van een groep 14-15 jarigen die een biljet van 50 gulden onder ogen krijgen. Dit naar aanleiding van het overlijden van de ontwerper eerder deze week. De reacties zijn hilarisch. Een groep millennials die nooit een gulden hebben gekend, weten blijkbaar ook niets van wat er voor hun geboorte speelde. De een wijst het toe aan nep geld, een ander vindt het zo gekleurd het zal wel uit Amerika komen. Terwijl ze daar alleen maar de kleur groen kennen. Iedereen noemt het euro’s terwijl er toch duidelijk gulden opstaat. De meesten hebben nog nooit van het woord gulden gehoord. Ze geloven de verslaggever gewoonweg niet. Zelfs als hij beweert dat het werkelijk guldens waren. Buikschuddend nippen we aan ons biertje.

De krant ligt nog voor ons. Het blad lijkt wel meer nep inhoud te hebben dan ik dacht. De tweede partij van Nederland denkt namelijk nog steeds aan regeren en op de Voque prijkt, lees ik, Victoria. Wel het meest neppe Spice meisje uit de band. Marrokkanen die zich niet meer veilig voelen in Nederland hebben een meldpunt. En omdat de programma’s van ‘onze’ Erica niet meer scoren, wordt de ex-zwemster, china expert en super Bobo uit de Olympische beweging door omroep Max aan de kant gezet. Ze prijkt naast een foto van een nep president die maar weer eens een beperking aankondigd, dit keer richting Cuba. Smullen is het. Gelukkig pompen we nog steeds miljarden in de bodemloze put die Griekenland heet. Het instituut dat onze centjes maar blijft storten is inmiddel met een meerderheidsbelang van meer dan 50% van de schulden, eigenaar van het land. Derrik zijn brein is in topform.
‘Misschien kunnen we die guldens naar Griekenland sturen. A) ze herkennen het niet, B) het helpt toch niet en C) terug komen doet het niet dus missne we niks.

We kijken elkaar eens diep in de ogen. We begrijpen elkaar. Een flinke slok en over tot de orde van de dag. Een potje backgammon.

Delen
Korte Verhalen

Opa

Een reactie plaatsen

Inzending NPO boekenweek schrijfwedstrijd.

Opa is dood. Na 92 jaar heeft zijn hart hem in de steek gelaten ondanks de dagelijkse dosering aan medicijnen. Ik zal hem herinneren als een bijzonder man. Komend uit de Amsterdamse pijp zat hij vol met humor die velen maar niet wilden begrijpen. Een pestkop bij uitstek die ruim 55 jaar lang mijn grootmoeder de kast opjaagde. Telkens weer en vaak met hetzelfde. Opa had iets mysterieus. Werkend in de blikfabriek was hij al snel een aantal delen van zijn vingers kwijt. Als klein jongetje had dat een ongekende aantrekkingskracht. Een hand met halve vingers prikkelde de fantasie als geen ander. Messen en slachtpartijen speelden door mijn hoofd. Om achter de werkelijke gebeurtenis te komen gaven mijn ouders steeds hetzelfde antwoord: Opa praat daar niet graag over. Het mysterie werd verder aangewakkerd.

De goede man leerde mij vissen. Bracht mij plantkunde bij en was een groot verteller. De tussenuren van school waren nooit vervelend. Na de lunch had Opa altijd wel een verhaal. Hangend aan zijn lippen was een uur zo voorbij. Klifhangers waren op zijn lijf geschreven. Hij stopte altijd op het moment suprême. Ik keek dan naar mijn grootmoeder die schuddend naar mij keek. Je gelooft het zelf toch niet jongen, zei ze dan. Een brede glimlach verscheen op zijn pokdalige kop die hij daarna tegen de antimakassar legde voor zijn middagslaapje. Weer een poets gebakken.

Op een dag zag ik in de boekenkast een heel oud boek staan. Eentje met een slot erop. Het was gestald op een driepoot, zoals je ook wel Bijbels en andere kostbare boeken ziet. Iets dichterbij bekeek ik de fluwelen kaft met de krullende letters. Het moest wel iets heel speciaals zijn als Opa dat zo uitstalde. Onder het grijze woordje ‘De’ pronkten de gouden woorden ‘Verboden Vruchten’. Ik wilde het pakken maar Opa greep in. Verboden voor mij klonk het. Ik moest eerst maar eens wat ouder worden. Een obsessie was geboren.

De jaren daarna heb ik diverse keren een poging gedaan het boek te bemachtigen. Telkens kreeg ik hetzelfde antwoord. Een keer had ik het in handen maar het zat uiteraard op slot. En openbreken zou een doodzonde zijn. Op mijn 21ste deed ik wederom een verzoek. Ik moest nog maar even wachten zei Opa. Van uitstel komt afstel riep ik wijselijk. Weer die brede glimlach. Ik heb het nooit mogen ontvangen.

Gister sprak ik op zijn crematie. Ik refereerde aan zijn avontuurlijke verhalen en de pesterijtjes die hij met iedereen uithaalde. Ik deed het af met Amsterdamse humor. Na afloop duwde Oma een kist in mijn handen. Dit wilde hij graag, zei ze. Een klein sleuteltje in een kist. Echt iets voor hem. Het boek was eindelijk voor mij. Ik mag nu de geheimen onthullen van een mysterie dat me al 40 jaar bezighoudt. De kaft ruikt naar avontuur. Gespannen draai ik het sleuteltje om. Het papier kraakt als ik het openvouw. Niets. Geen letter. Blanke pagina’s. Dan zijn handschrift.
Je gelooft het zelf toch niet, jongen?

Delen
Opinie

Beurs

Een reactie plaatsen

Het gebeurt niet vaak. Zeldzaam als het is dat er 5 planeten op een rij staan, zo zeldzaam is het dat de beurs der beurzen gelijk valt met carnaval. Alles wat gepensioneerd is, niet meer werkt of voor andere reden langs de deur loopt, trekt de komende weken massaal naar dit carnavaleske festival in Amsterdam. Het mekka van dom vermaak waar iedereen je van alles wijs kan maken, is de ideale opwarmer voor de verkiezingen in maart. Zoals de huishoudbeurs zichzelf promoot: het gezelligste uitje van Nederland. Bij het opschrijven hiervan krimpt mijn maag ineen.

Van huis uit was moeder gelukkig geen fan. Dus gingen wij nooit. Misschien daarom ook wel dat ik een apathie tegen dit soort volksvermaak heb. Om toch een objectief beeld te vormen over wat er op deze   megabijeenkomst te beleven valt, heb ik de agenda eens bekeken. En dan doel ik natuurlijk op echte happenings buiten het je laten volgooien met drankjes en je te over doen aan alles wat er maar te vreten wordt aangeboden. Nee, serieuze zaken waar je wat mee kunt.

Zo kwam ik in het creatief paviljoen haken is hot tegen. Nou ken ik die activiteit nog van mijn Oma. Ik meen zelfs dat mijn moeder het ook nog deed, maar sindsdien had ik toch echt de illusie dat het net als de pokken volledig uitgeroeid was. Maar nee, het is hot en de verzorgingshuizen van Nederland haken zich helemaal dicht om de slechte zorg maar te verkappen. Punniken deed ik als kind weleens. Uit verveling en omdat iedereen het deed. Zo’n koordje haken op en leeg houten garenklosje met vier spijkertjes erin. Als ik dat nu aan mijn kinderen zou leren verklaren ze me voor gek. Of er niet een App voor is zullen ze vragen.

Maar er zijn gelukkig ook andere hoogtepunten die nuttige zaken behelzen. Zo is er een workshop voor een het maken van een bodyscrub zeepje. Niet verwarren met een zomerzeepjes ketting. Ik zou niet weten wat ik zonder zoiets in mijn badkamer moet doen. Als iemand bij mij met zoiets thuis zou komen ging het regelrecht de bak in. Niet getreurd, we kunnen ook gaan discussiëren. In een sessie over Happy en Healthy mag je namelijk wél over menstruatie komen zeuren. Hoe verzinnen ze het. Iedereen met een gezonde vrouw of met nakomelingen van datzelfde geslacht weet dat er altijd gezeurd wordt over dat onderwerp. Mijn spaarpot zou rijkelijk gevuld zijn als ik voor elk woord pijn, buik en sukkel je begrijpt er niks van een euro zou krijgen.

Maar het kan blijkbaar nog erger. Een sessie bijwonen van het best verkozen medium Omata Tutini. Ik verzin het niet, het staat echt op de kalender. Eenmaal bij haar geweest loop je depressief verder over de beurs en stamp je nog wat extra vreetwerk naar binnen. Je hebt zojuist gehoord dat je ooit een keer doodgaat. Vreselijk allemaal. Als we het over fake news hebben, dan hebben we er hier wel een te pakken denk ik.

Beelden van een in een carnavalskostuum verklede man doet mijn vermoeden van de twee evenementen bevestigen. Op de vraag wat hij daar doet vertelt hij vrolijk dat de bezoekers voor 90% uit vrouwen bestaat. De hartjes in zijn oren bengelen vrolijk heen en weer als hij breeduit begint te glimlachen.
‘En daar komt ik voor.’
Hij is uit op de vrouwtjes.
‘Verkleed willen ze met mij op de foto, kopje koffie en dan hupsakee, van het een komt het ander he?’
Je dost je dus uit om vervolgens de koffer in te duiken om eens even flink te gaan haken zodat er niets meer te zeuren valt. Daarmee bewijs je nog maar eens keer dat Omata het weer eens fout had. Paringsdriften die je normaal gesproken bij dieren ziet, doen zijn intrede op de beurs. Hij voegt eraan toe dat de beurs voortaan zijn naam maar moet veranderen in Datingbeurs. Of ze daarmee ook zoveel van dat volk kunnen lokken als nu, wens ik te betwijfelen.

De beurs der beurzen. Als je politiek een slag wil slaan in maart moet je er op de beurs bij zijn. Daar loopt het electoraat dat altijd hoog scoort in de peilingen in de categorie weet niet. Daar zijn de zieltjes te koop die het verschil gaan maken. Ze laten zich alles aansmeren en geloven van alles. Armen vol met prullaria die binnen een week weer in de vuilnisbak belanden. Of, nog even bewaren en laten verpatsen door je kleinkind op de vrijmarkt. De vergelijking met de politiek is bijna daar. Ze beloven van alles, neemt het mee naar huis en geeft dan je stem aan hen. Maar al snel zie je niets terug van wat ze je meegaven, dus onvrede en overboord met die lui.

Het enige waar ik dan nog wel € 17,50 voor over zou hebben is de workshop leer alles over papegaaiengedrag.  Misschien dat ik dan de politiek een keer ga begrijpen.

Delen
Opinie

50’er

Een reactie plaatsen

‘Je vriendin zal maar Gabriela P. heten. Als ze dan ook nog uit Duitsland komt, pas dan op je tellen. Of beter gezegd, neem geen blinddoek en zorg dat het gereedschap achter slot en grendel zit.’

Rinus zat op zijn praatstoel. Hij was zelfs zo opgewonden dat het halve buurtcafétje kon meegenieten van wat hij zojuist uitkraamde.
‘Dat wijf is volkomen geschift. Hij leefde nog, weet je?’
Ik keek Rinus aan, knikte en nam een heerlijke slok van mijn gin-tonic. Ik dacht dat ik wist waar hij het over had maar voor de zekerheid moedigde ik hem nog even aan.
‘Niet te geloven man, en zij zaagde erop los?’
‘Ja, inderdaad niet te geloven toch? Ze had hem vastgebonden en een blinddoek voorgedaan. Hopend op een lekker momentje hoor je dan ineens een cirkelzaag. Man, ik zou het niet meer hebben. Je vreest voor je plassertje en dan gaat je arm er opeens af. Niet normaal.’

De bevestiging was daar. Rinus refereerde aan de gruwelijke moord die door deze Gabriela gepleegd is. Het gaat mijn fantasie te boven wat daar precies is gebeurd en vooral ook hoe je zoiets kan doen. De politie kwalificeerde de plaats van het delict als een hippie-huis. Naar mijn idee een beetje zachte uitdrukking voor een horror toneel als dit. Gelukkig vertelt het verhaal dat er alcohol en mogelijk drugs in het spel waren. Ik kan me al niet voorstellen hoe je anders tot dit soort idiote spelletjes komt.

Niet te verwarren met het incident wat alles en iedereen bezighoudt de afgelopen periode. De kwestie Paay. Nu was ik zelf op een kleine vakantie en het bericht druppelde redelijk laat door. Wat op de bewegende beelden plaatsvond was bewust, wist iedereen van en was er was ook geen dwang. Dat het naar buiten komt en de manier waarop, daar heb ik geen woorden voor. Ik dacht dat je al behoorlijk ziek was als je dit filmt maar hoe geschift ben je als je dit met iedereen deelt? Wat iedereen in zijn privésfeer met zichzelf doet of laat doen, is een zaak vanachter die grote privé deur en moet vooral daar blijven. Ik heb de video pas veel later gezien en had het van horen zeggen, maar bij terugkomst in de kroeg werden de missende details al snel gekleurd en wel ingevuld door Rinus.

Op het scherm achter de pooltafel verschijnen de beelden van RTL Late Night. Bij het in beeld brengen van Marieke ‘side-kick’ Elsinga schiet een kop van de Linda door mijn hoofd. Niet dat ik zulke prullaria lees maar het was wel een opvallende aankondiging. Mark Rutte zou worden geïnterviewd door Marieke en dat wekt volgens het blad, alsof onze premier eindelijk zijn vrouw heeft gevonden.
‘Kijk Rinus, de nieuwe vrouw van jouw Mark’ roep ik terwijl ik naar de breedbeeld wijs als zij in beeld komt.
‘Ja, hebbie het ook gelezen? Lekker meissie hoor. Ik zou ervoor tekenen. Of zou ze ook stiekem van vreemde gedachten hebben?’
Verbaasd kijk ik hem aan. ‘Waar doel je nu op? Die Duitse of Patricia?’
Rinus toverde een glimlach op zijn mond.
‘Rinus!’

Mijn fantasierijk ingestelde brein wachtte niet op Rinus zijn antwoord.
Ik zie Mark voor me met een blinddoek voor. Op aanwijzen probeert hij het doel te raken maar zolang zij praat zal het wel mis zijn. Op de achtergrond hoor ik een opstartende zaag. Het lukt Mark nu nog minder goed te richten. Uiteindelijk lekken de beelden uit bij de PVV en worden ze verspreid door diverse trollen van andere partijen. Arme Mark, heel Nederland vindt hem zielig en hij wint daardoor nipt de verkiezingen. Dan onthult de oppositie dat de dame uit het filmpje, de aanstaande bruid van Mark is. Marieke heet ze. Knappe score voor een vijftiger, denk ik dan.

Delen
Korte Verhalen

Dopamine

Een reactie plaatsen

Het groepje mensen bij de purser aan de gate, verraadt dat er iets aan de hand is. Even later is ook bij ons bekend dat de vlucht vertraagd is. Door de dag opgelopen vertragingen maakt dat de laatste vlucht minstens twee uur later zal vertrekken. Nachtwerk dit keer.
Een mevrouw met een baby maakt zich zorgen of de vlucht nog wel gaat, anders gaat ze wel in een hotel met die kleine. We krijgen een voucher voor een summiere hap ergens aan de andere kant van de terminal. Bewust of niet, maar niet iedereen zal de tocht ondernemen.

Mijn oog valt op een klein ventje met zwart krullend haar. Zijn donkere ogen kijken me aan. De speen in zijn mond is het enige wat beweegt. Ik ben verkocht. Het is zo’n plaatje wat je weleens op de televisie ziet als er geld opgehaald wordt. Zo’n koppie dat meelijden opwekt. Een koppie die je op een postzegel zou afdrukken en dat je dan blij wordt als je hem mag plakken. Zo’n jochie die je oppakt en voor heel lang knuffelt. Zo’n knulletje was het. Ik zie dat zijn ouders het drinken laten scannen net als wij dat deden voor onze compensatie maaltijd.

Het  lijkt wel of alles hapert deze dag. Van de tropische temperatuur in de lounge is de overgang naar de slurf wel erg cru. Het is zeker een graad of vijfentwintig kouder.  De ventilator blaast slechts koude lucht maar dat zal wel met het tijdstip van de avond te maken hebben. Ik neem het voor lief, ik wil naar huis. We nemen onze plaatsen in aan de rechterzijde van het toestel. Opeens realiseer ik me dat toeval niet bestaat. Links naast me, op nog geen meter, zit het knuffeljongetje. Dezelfde blik, hetzelfde smelt gevoel. Alleen de beweging van de speen ligt wat hoger.

We rijden eindelijk weg van de gate. Op weg naar huis. Althans dat dacht ik. De kou gooit roet in het eten. Het toestel ondergaat een de-ice actie. De penetrante geur van een alcohol-glycol mengsel verdrijft de verbrande kerosine lucht. Ik kijk naar de jonge god naast mij. Onverstoorbaar tuurt hij naar een piepklein scherm. Geen besef van wat er om hem heen gebeurd, zie ik dat zijn donkere bruine kijkers langzaam het apparaat worden ingezogen. Een volgende generatie dopamine verslaafde is geboren. Het knuffeleffect spat als een zeepbel bij mij uiteen. Hoe jammer is het dat kinderen zo snel aan dit soort apparaten worden gewend. Wat deden mijn ouders toen ik zijn leeftijd had. Mobieltjes waren er per slot nog niet.

Het de-ice proces brengt me terug naar mijn jeugd. Langere perioden van vorst waren nog gewoon. Ik zie mijn vader nog beulen op de sloot voor ons huis om deze maar sneeuwvrij te krijgen. Al vroeg in de ochtend kreeg ik Friese doorlopertjes ondergebonden en hupsakee, naar buiten en leren schaatsen. Eerst met een stoel, daarna achter een slee en uiteindelijk na een paar dagen kon je zonder hulpmiddelen je over het gladde oppervlak begeven. Zeker in het begin waren er momenten dat ik meer naast de ijzers stond dan erop. Een van mijn ouders kwam dan om ze opnieuw onder te binden. Pijn of niet, ze bonden ze strakker om dan ooit. Opnieuw ervaar ik de pijn van toen. Ik huilde en ik wilde niet meer. Maar mijn ouders waren onverbiddelijk. Net als zwemmen was dit iets wat onderdeel uit maakt van het leven. Dat was mijn dopamine shot. IJs gaf ons plezier.

Naar school over de bevroren slootjes en landerijen; land over zand noemden we dat. En een enkele keer moest je terug vanwege een natzeikie. Door dommigheid was je dan in een wak gelopen of had je bewust het bomijs opgezocht. Moeder was minder blij maar voor je vrienden was je de bink. Bij de geringste vorst werd met spanning uitgekeken naar goed ijs in de sloot. We kregen er een kick van. En dan het liefst van dat zwarte met hier daar van die mooie witte luchtbellen erin. Bij het uitrijden van een toertocht kreeg je pas echt een goed gevoel. De dopamine deed zijn werk.

Vlak voor de landing kijk ik nog even naar links. Bijna de hele vlucht heb ik het postzegeljochie gevolgd. Ik vraag me af of hij wel meer dan tien keer met zijn ogen heeft geknipperd. Als het al zo is geweest, dan moet het op het moment zijn gebeurd dat hij van zijn plastic computertje gewisseld is naar het mobiel van zijn moeder en terug. Hij zal waarschijnlijk nooit leren schaatsen of de kick daarvan van krijgen. Zijn dopamine toevoer wordt volledig beheerst door elektronica die we maar al te makkelijk onze kinderen voorschotelen. Hetzelfde gevoel van moeten geven bij zo’n televisie actie komt in me op. Al weet ik niet goed  wat ik dan zou moeten geven. Zo’n mooi jochie, dat zal opgroeien zonder het plezier en de verrijking die mijn ouders mij ooit hebben gegeven. Voor hem is het al te laat. Het knulletje gaat waarschijnlijk  krijgen wat zijn hartje begeert maar zal nooit leren wat echt geluk is. Levensgeluk dat middels pijn en doorzetting is verkregen.

Delen
Opinie

Einde Jaar

Een reactie plaatsen

Het jaar loopt op zijn einde. In mijn cafeetje zapt men van kanaal naar kanaal om maar geen overzicht te hoeven missen. Prince is al dertig keer gestorven, Bowie’s laatste album is inmiddels al het beste van de eeuw en het Nederlands elftal heeft zich al decennia niet meer geplaatst voor een EK. De publieke omroepen proberen de commerciëlen naar de kroon te steken en andersom. Waarom overzichten, lijstjes en meer van die meuk zo dik moeten worden aangezet is me een raadsel. Ik kan me ook niet voorstellen dat mensen die nauw betrokken zijn bij de tragische gebeurtenissen, dit telkens willen herbeleven.

De kerst staat voor de deur en ik realiseer me, dat ik het dit keer voor het eerst moet doen zonder eigen ouders. Bij het zien van de beelden vraag ik me af wat ik zou doen als telkens opnieuw de confrontatie daar is met een zwart omrande foto van mijn moeder in een of ander overzichtje. Wetende dat zij zelf een bloedhekel had aan overzichtjes, zou ik de koppen in het Hilversumse zo door elkaar schudden, dat er zich voortaan nog maar 1 publieke zender het in zijn bolle harses zou halen, om op een vooraf afgesproken tijdstip eenmaal en zonder herhaling, het uit te zenden.

Ik zie haar nog voor me. De slangen van de dood al in haar arm maar nog vol bij geest om ons tot het laatste moment te vertellen wat wel en wat niet gewenst was. Weggevreten door een kanker waar niemand nog een antwoord op heeft. Haar alvleesklier huisvestte jarenlang ongewenste bewoners die zich voordat iemand daar ook maar erg in had, vermenigvuldigde. De weg die we nog samen na de openbaring moesten bewandelen, was een korte maar heftige. Plezier, afgewisseld met pijn werd steeds meer pijn met af en toe nog een beetje plezier.

Haar kaars doofde op eigen wil. Een ware verlossing voor wat deze ziekte haar aandeed. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik daarvoor ben. Er zijn namelijk plaatsen genoeg in deze wereld waar je die keus simpelweg niet hebt. En dat beeld zou ik dan in December nog een keer of twintig moeten meemaken?

Zo anders was het met mijn ouweheer. Zijn brein was zoals hij dat zelf altijd het best kon verwoorden: een enorme gatenkaas. Steeds verder wegzakkend in het drijfzand van de verloren gedachten, zaten we tegenover iemand die steeds verder moest graven in zijn herinneringen. Al snel ging het over perioden uit zijn leven waarvan ik het bestaan nooit kon weten. De conversaties werden contactloos, die vaak eindigde met een vochtig oog. Een sterk veranderend karakter tot soms agressief aan toe, veroorzaakt door een ongrijpbaar monster wat langzaam maar zeker je vertrouwde omgeving ontneemt. Machteloos moet je toezien op een dagelijks verslechterende situatie. En die herinnering moet dan nog vaak herhaald worden op een publiekelijk medium?

Mijn eerste kerst zonder eigen ouders. De volgende uit ons gezin die er niet meer bij zal zijn besef ik nu, ben ik waarschijnlijk zelf. Deze kerst zijn deze prachtige mensen op een andere wijze bij me. Ik heb geen televisielijstje nodig. Ik zal ze herinneren op mijn manier, op een moment zoals ik het wil en met beelden die ik zelf uitzoek. Ik voel mee met hen die dierbare hebben verloren en die wel in de belangstelling stonden. Hun decembermaand krijgt een herinnering waar ze niet om gevraagd hebben. Niet één, maar meerdere malen. Het wordt tijd dat we daar eens over nadenken en het misschien maar eens moeten laten voor wat het is. Al was het maar voor de nabestaanden.

Beide ouders zullen op mij neerzien vanaf een plek die door mijn moeder als heilig werd bestempeld. Zij zullen toezien vanaf háár maan en zien, dat ik aan hen denk maar vooral mijn aandacht zal schenken aan hen die mij dierbaar zijn. Tijdens hun eeuwigdurende dans zal ik beide tonen dat zij mij geleerd hebben om lief te hebben. Zij die hun leven met mij delen en zij die mij een prettig leven geven. Mijn allergrootste liefste en mijn vrienden. En het is over voordat je weet. Jullie weten als geen ander waar ik het over heb.

Delen
Delen