Categorie archieven: Opinie

Opinie

Bridxit

Een reactie plaatsen

Eindelijk wat positief nieuws in kranten. Althans, voor mij is het meer dan heugelijk nieuws. Na alle drama wat we over ons uitgestort krijgen vanuit Rio, is er dan het bericht dat we Bridget niet meer bij SBS en Net5 kunnen aanschouwen. Wat een opluchting dat ik niet langer tegen die loensende volgespoten blondine hoef aan te kijken. Niet zo lang geleden was ze nog bij Humberto om haar programma te promoten over wat ze allemaal wel niet aantrof in het totaal doorgedraaide Hollywood. Volgens mij kan een iedere mislukkeling die naar die plek gaat, een show maken. Het filmdorpje is tegenwoordig thuisbasis van exorbitante minkukels en publiciteitsgeile barbiepoppen. Dus een kijkcijfertje is al snel gescoord. Niet anders voor Bridget. Echter, toen ze eenmaal antwoord probeerde te geven op de luchtige vragen van Humberto, werd het me volkomen duidelijk. Nauwelijks nog van enige inhoud, lachte ze elke vraag aan elkaar vast, maar vooral om op te vallen en beeldig te zijn. Wel, dat laatste is dan nu gelukkig over.

Ik mag toch echt hopen dat andere omroepen niet de fout maken om Bridget nog een kans te geven. De nachten dat ik zwetend wakker word omdat ik onprettige dromen van haar voorkomen krijg, zijn hopelijk voorgoed voorbij. Het is tijd om eens een andere weg in te slaan zegt de diva openlijk. Wat ze daar precies mee wil is onduidelijk. Misschien dat ze Yuri van zijn wilde gedrag van verlossen. De verguisde Lord of the Rings, dronk een biertje teveel in het NOC*NSF gesponsorde Heineken huis en wordt daarop naar huis gestuurd. Dat Yuri niet bij TeamNL past, was bij zijn kwalificatie voor de spelen al duidelijk. imageDe opgepompte lilliputter was namelijk al een keer eerder over de schreef gegaan met cocaïne en dat past nou eenmaal niet bij sport. Je mag pas feesten als je een medaille hebt roept huisbaas Hendriks. Als je na een schorsing je weet terug te vechten en een finale bereikt, heb je dus niets te vieren. Foei Yuri, dronken thuiskomen als je weet dat je ze aanzien voor een dertienjarige is risico lopen wat niet hoeft.

Voor menigeen zal het verhaal Yuri voeding zijn voor prachtige televisie. Dat zal Bridget ook denken, maar ze heeft geen omroep meer om die pulp uit de vuilnisbak over ons uit te strooien. Ik ben blij. Blij om de Bridxit ondanks alle tegenslag in Rio. Liggen we op gouden koers met damesrennen, zie ik minuten lang een dood vogeltje zonder hulp in de greppel liggen. Dat is pas televisie Bridget. In plaats van de vergane glorie uit Hollywood ons voor te toveren, heeft dit pas spanning en emotie. Een paar dagen later als de Bridxit een feit is, vliegt een tijdrenster (ook op gouden koers) nog maar eens de greppel in.

imageToch verheug ik me al op het nieuwe televisieseizoen, wetende dat de toverkol van SBS er niet meer zal zijn. Misschien dat de omroepen eindelijk eens inzien dat er ook een houdbaarheidsdatum zit aan wat op de buis mag verschijnen. De kijker heeft de macht, door programma’s met uitgerangeerde troela’s te mijden. Kijkcijfers zijn namelijk dodelijk. Bridget mag met haar Bridxit naar het van Rappard Reservaat naast de heer Smeets. En hopelijk wordt ze na deze spelen vergezeld door heren Ducrot en Dijkstra. Wat die heren de ether in slingeren tijdens een wedstrijd, daar kan nog menig tabloid een puntje aan zuigen. Kan Bridget een leuk praat programma presenteren met raaskallende en alleswetende gasten. Mooi binnenskamers houden, dat wel.

Delen
Opinie

Pooloorlog

Een reactie plaatsen

Het geklepper van de brievenbus wekt mij om nog geen zeven uur in de ochtend. Geïrriteerd loop ik naar de voordeur om daarachter Dirrek te zien staan. Met zijn schooieren is er een soort van vriendschap ontstaan die ik liever niet wil hebben. Echter, de donkerbruine ogen met dat schattige kroeshaar doet je snel smelten. Ik kan het dan niet laten om hem weer iets te geven waardoor de band alleen maar hechter wordt. Nogmaals kijk ik op mijn horloge, het is echt pas zeven uur. Wat zou dat jong moeten?

imageDe deur was nog niet volledig open of de woorden ‘papa, papa’ worden mijn toegeschreeuwd. Er zijn veel dingen in mijn leven die ik beter niet had kunnen doen, maar vader zijn van een jochie als Dirrek, nee dat weet ik zeker. Zijn dunne vingertje wijst naar de grond. ‘Papa, papa’ klinkt het weer. Met een foto van de Paus in het dagblad weet ik opeens wat hij bedoelt. De magie van de kerkvorst op de Afrikaanse gemeenschap is wonderbaar groot en brengt jongetjes als Dirrek nog volledig in extase.

Nadat ik Dirrek zoals gewoonlijk met wat wisselgeld afscheep, lees ik de kop boven de foto. De wereld is in oorlog heeft het hoogste ambt van de katholieke gemeenschap gezegd. Nu zijn profeten bekend om hun voorspellende gaven maar door nu, na jaren van terreur, onnodig bloedvergieten en oorlogen die maar niet lijken op te houden komt de kerkvorst tot deze opmerkelijke uitspraak: de wereld is in oorlog.. Onder welke steen heeft deze man de laatste tijd gezeten? Is er ooit vrede op deze kleine aardbol geweest? In zijn speech haalt hij ook nog eens aan dat het vooral niet de schuld is van het geloof dat de wereld van haat aan elkaar hangt. Misschien heeft hij het hoofdstukje IS in zijn bijbelse leer overgeslagen. Al sinds de tijd dat het geloof is uitgevonden, leidt dit alleen maar tot oorlog.

Oorlog. Wellicht zit er toch een beetje waarheid in zijn woorden. Net terug van vakantie probeerde ik nog wat uit te slapen. Hondsmoe van het vroeg opstaan ben ik terug gekomen uit een ware oorlog in het hotel waar we verbleven. Je boekt een prachtig resort omringt met prachtigste zwembaden maar met een schielijk tekort aan bedjes. De irritatie is geboren als je de eerste dagen zo stom bent om laat te gaan ontbijten, per slot is het vakantie, om vervolgens een half uur te zoeken naar een plekje wat nog vrij is. Je vindt het weg van het verkoelende water en dicht bij een prullenbak die zich als snel vult. De rest van de dag hebben wespen en ander ongedierte er plezier in om jou te vermaken in plaats van jezelf. Irritatie vooral omdat het merendeel van die bedjes slechts bedekt zijn met een handdoek, die pas laat of helemaal nooit worden bezet.

imageJe wilt een voorbeeld stellen en vooral niet mee doen aan die gekkigheid totdat je partner vindt dat je genoeg bulten hebt.     Zij besluit voor jou om elke morgen vroeg op te staan en mee te doen aan de handdoekjes leggen race. Nou ben ik me bewust dat een resort behoorlijk wat capaciteit heeft qua bewoners. Maar dat het om zeven uur spitsuur is op het terrein waar bedden worden versleept, parasols worden herplaatst en vooral handdoeken worden gedumpt. Het lijkt wel een opstopping zoals je die aantreft bij elke lagere school waar zonodig ieder kind met een SUV moet worden weggebracht.

Vanaf dat moment ben je overgeleverd aan de dagelijkse ochtend oorlog rondom de baden. Je geniet als je die arme nieuwkomers, die zich nog moeten invechten rondom de poel, hopeloos ziet dolen. Soms komen ze wel drie keer in een half uur voorbij op zoek naar een handdoek vrij plekje ver van die overvolle prullenbakken. Het genot is extra leedvermaak wetende dat jij ook zo bent begonnen. En dan heb je nog die hoogtepunten waar mensen brutaal toch een ‘bezet’ bedje inpikken. Al hunkerend naar wat komen gaat wacht je geduldig op het moment dat de vroege opstaander zijn plek komt opeisen. Oorlog aan de poolrand. Een beter boek moet nog geschreven worden.

De wereld is in oorlog. Ik lees de kop nog een keer. Hij heeft gelijk. We tolereren weinig of niets meer van elkaar. Iedereen wil het liefst vooraan in de file staan, we gunnen elkaar geen meter ruimte meer. Naast de paus staat nog een foto. Een buitenlands meisje neemt een foto van een COA bobo. De instroom vluchtelingen is drastisch afgenomen staat er. Het COA gaat daarom 15 plaatsen van noodopvang sluiten. Ergens hoop ik dat ze Dirrek nog even laten voor wat het is. Ik ben van dat jong gaan houden. Hij zorgt ervoor dat mijn stamtafeltje bij de kroeg op de hoek er altijd voor mij is.

Delen
Opinie

Besmet Goud

Een reactie plaatsen

Meedoen is belangrijker dan winnen. Dat stelde Pierre de Coubertin in 1896 toen hij de eerste moderne Olympische Spelen het leven inblies. Op regelmatige tijden zouden sporters van de hele wereld elkaar meten in een wedstrijdverband. De olympische beweging was geboren en organiseren sindsdien elke 4 jaar een competitie onder de beste atleten van de wereld. De beweging hanteert daarbij een zogenaamd olympisch handvest. Deze beschrijft onder meer de stimulatie van de sport in de wereld, de promotie van de olympische beweging maar wat veel interessanter is, het beschrijft ook de bewaking van de ethiek in de sport.

Het besluit wat het IOC gister heeft genomen is tragisch en verontrustend tegelijk. Door de handen te wassen en de verantwoordelijkheid af te schuiven aan minder machtige sportfederaties en bonden, lijken andere belangen een hogere prioriteit te krijgen. Vooral de ethiek krijgt het nu zwaar te verduren. Jarenlang predicte datzelfde IOC, dat de spelen schoon moeten zijn en dat de spelen shoon waren. Helaas blijkt nu dat bedriegen vooral tot een sport is verheven. In de afgelopen periode is er mede door nieuwe technieken, gebleken dat er volop gebruikt werd. Medaille winnaars zijn in een halfjaar tijd van helden tot laaghartige criminelen gereduceerd. Zij die gelauwerd werden speelden vals en vertel mij nou niet dat ze het zelf niet wisten. De teller staat inmiddels op 98. Sporters die roem vergaarden met een ‘schone’ plak die nu meer dan ooit besmet blijken te zijn. 98, dat zijn er nogal wat.

Het nieuws wat ons vooral bezighield zijn de de bevindingen in Rusland. Overigens niet verwonderlijk. Het land waar een megalomane halfgod de scepter zwaait, vereert zichzelf namelijk maar wat graag met sportevenementen. De kracht van ‘brood en spelen’ doet het marketing technisch nog steeds prima. Winnen is inmiddels belangrijker en zijn onderdeel geworden van zijn propaganda machine. Op slinkse wijze werden stalen door de geheime dienst omgeruild voor schone monsters. Een systematische aanpak uitgevoerd door de staat. In Rusland is het OK als je liegt, bedriegt, spuit en slikt, overigens naar goed voorbeeld. Maar het is te onrustig in dit deel van de wereld en dus hebben we de steun nodig van deze malloot. Natuurlijk wordt alles ontkent wat er beweerd wordt, het zal me dan ook niet verbazen dat de geheime dienst inmiddels is uitgegroeid tot de meest geavanceerde club van geschiedvervalsing.

imageHet IOC geeft aan in een stadium te verkeren zonder enige vorm van leiderschap. Het elite gezelschap met meer macht dan het kleinere broertje FIFA, verkeert in een situatie waar alles te koop is zonder dat ze het zelf beseffen. Meneer Thomas Bach hoor en zie je nooit, slechts alleen als er iets naar buiten gebracht moet worden. Sturing en visie ontbreken volledig bij de man en hij neemt daarmee de organisatie mee een heel diep dal in. Hij zwicht voor leden als Poetin en andere corrupte vriendjes. Zij die een zetel bezitten zijn inmiddels niet vies van een zogenaamde Blatter envelop waardoor de ethiek verder weg lijkt dan ooit. De spelen zijn te koop en nu dus daarmee de medailles. Een organisatie als deze vraagt nu eenmaal om een ijzersterke leider die zijn rug recht kan houden aan een ieder die ook maar iets anders wil dan eerlijke spelen. Commercie, we kunnen de spelen niet meer organiseren zonder. Maar moeten we dan ook delen van het handvest daardoor verloochenen? We gaan al ver genoeg om de schema’s dusdanig in te steken dat de meest spectaculaire momenten op prime time plaatsvinden.

Een goed systeem, wat hoog geplaatste vrienden met een flinke buidel geld en je bent in staat om prestaties te kopen of te beïnvloeden. En dat is goed voor het moraal van het eigen volk. Dat dit over de ruggen van de sporters gaat zal men een zorg zijn. Zij hebben hun korte glorie moment om vervolgens geschiedenis te worden.

Het IOC heeft een gezicht verloren die niet snel hersteld zal worden. De tweede grote sportfederatie die op zijn gat ligt. Hongerige wolven maken dankbaar gebruik van een heersende angstcultuur puur voor het eigen belang. Het zouden wel eens de meest succesvolle spelen ooit worden kopte een landelijk dagblad. Ik betwijfel dat. Het braafste jongetje in de klas is nog nooit met een prijs naar huis gegaan. Na een flut EK, een gekochte overwinning in de Tour de France, dan nu gedrogeerde medailles. Ik had ergens anders opgehoopt en zeker naar uitgekeken. Gelukkig maakt Max nog wat goed in de formule 1. Een sport waarvan we inmiddels geaccepteerd hebben dat valsspelen samen met veel geld uiteindelijk de winnaar bepaald.

Delen
Opinie

Pokemon No

Een reactie plaatsen

Heeft u dat nou ook? De eerste paar dagen een beetje nieuwsgierig. Dan wil je weten hoe het zit en na die paar dagen ben je het eigenlijk al helemaal zat. Zeker als blijkt dat het niet alleen gevaarlijk kan zijn, maar dat instellingen die daar helemaal niet op zitten te wachten te pas en te onpas worden lastig gevallen.

Vanuit mijn IT-achtergrond met daarbij een verhoogde interesse voor gaming volgde ik de aankondiging van een spelletje dat al twintig jaar oud is, maar klaar voor een grootse revival. Mijn kinderen speelden er toen lustig op los met de hulp van Pa uiteraard. Als ze vast zaten in een bepaald level moest ik die krengen vangen, meer dan me lief was.

pokeball_by_krysinelloDan is eindelijk de release daar. Eerst alleen uitgebracht in Noord-Amerika, weerhield het de rest van de wereld niet om het tot de grootste hype van deze eeuw te laten uitgroeien. Je volgt het nieuws, leest je suf aan hacks, tips en trucs om vervolgens ook een poging te wagen. Totdat je een groep idioten op een pleintje wel erg rare bewegingen ziet maken. Deze gekken ontnemen je gelijk alle lust om ook nog maar 1 level uit te spelen. Nu noem ik het zo, maar in het begin dacht ook ik er anders over. Zag ik hen eerst als vrienden en jachtgenoten, ik kan nu niet anders meer concluderen dan dat we te maken hebben met hersenloze gekken die schijt hebben aan alles en die zichzelf en anderen in gevaar brengen.

Pokemon Go heeft een opmars gemaakt die zijn weerga niet kent. Het zal me dan ook niet verbazen als de eerste verslaafden al zijn opgenomen. Musea zien plots hun omzet stijgen omdat we massaal een rakkertje willen vangen in de eregalerij van de 18e-eeuwse meesters. In de kelder van het ziekenhuis huist zo’n mormel waardoor we zonder enig respect voor de zieke patiënten de boel plat lopen om maar zo’n mormel te kunnen vangen. Mensen vinden opeens lijken, botsen tegen politie auto’s aan en riskeren zelfs mijnenvelden om dat ene zeldzame kreng maar te pakken te krijgen. De virtuele wereld gecombineerd met de echte wereld is een rage waar alles voor opzij gaat. Want je moet ze allemaal hebben, nietwaar? Zelfs die ene die zich bevindt in het holocaust museum, een plek die door de zieke bedenkers dus al helemaal niet wordt gerespecteerd.

Inmiddels is de beurswaarde van de maker van het spelletje verdubbeld waarmee de oorlog tussen de commerciële belangen versus gezond verstand is los gebarsten. De uitkomst zal niemand verbazen. Het was naar mijn idee in 1992 toen een album van Roger Waters verscheen genaamd: Amused to Death. De titelsong beschrijft de idiotie waar de wereld in beland is, waar de mensheid zich laat vervelen door TV-programma’s en spelletjes. Gevoelens bestaan niet meer en apathie is nog het enige wat bezitten. We realiseren ons te weinig dat we al bijna bij dat punt zijn aangekomen. Pulp televisie en amusement waar een kikker nog niet warm van wordt, het is te erg om het nog te verwoorden. Zelfs voor de minder ervaren spelers worden er nu accounts aangeboden voor honderden euro’s om maar ‘mee’ te kunnen met de massa. De song van Waters gaat verder waar antropologen van buiten onze planeet, na een nucleaire ramp dan ook gezamenlijk tot een conclusie komen: This species has amused itself to death!

pokemon_noNu naar een paar weken na de release datum, ben ik gelukkig niet meer alleen in de strijd tegen deze volkomen idiote rage. Steeds meer mensen keren zich er tegen, dus het is maar de vraag of de beurswaarde nog lang zo hoog blijft. Slimme rakkers jagen niet op Pokemon figuurtjes maar op de korte termijn winst van het Nintendo aandeel. De massa is dom en weet niet waar het echt om gaat. Inmiddels kunnen instellingen via een website aangeven om te worden verwijderd als locatie. Tekenen naar mijn idee dat het gelukkig snel zal over raken.

Met een klap komt Dirrek, het vluchtelingen jongetje om de hoek, tot stilstand tegen mijn linkerbeen. Enigszins verbaasd kijkt hij me met zijn grote bruine ogen aan. ‘Pokemon?’

Delen
Opinie

Biertje?

Een reactie plaatsen

Nog nooit heb ik een wielrenner zo verveeld gezien op zijn fiets, maar vlak voor ik begon te knikkebollen kwam Dumoulin 52 inch groot al gapend mijn huiskamer binnen. Eerst schrok ik even maar de nood voor mijn dagelijkse powernap won. Na een kwartiertje kracht opdoen, pik ik de wedstrijd weer op. Niets gemist, die ouwe gek van Voeckler nog steeds op kop, de man die gelukkig de meest armzalige etappes nog een beetje cachet geeft. Deze slaapverwekkende uitvoering vraagt om een beetje spanning die maar niet wil komen. De Ipad brengt  uitkomst voor een tussendoortje. Wederom ben ik van de leg als ik de woorden oorlog tot mij neem. Met het Brexit referendum nog in mijn hoofd denk ik gelijk dat het matten is tussen het continent en het voormalige eiland. Het kon niet uitblijven nu dat uiterst irritante mannetje Farange er de brui aan geeft. Eerst het land in een ongeluk storten om vervolgens claimen dat je even een momentje voor jezelf nodig hebt.

Gelukkig gaat het over een bieroorlog. Nou ja, gelukkig. Je zult er maar door getroffen worden. De ‘Hallo’ supermarkt roept nu overal hard ‘Sorry’ want het is verwikkeld in een ware strijd  met … jawel de koning van ‘Responsibly’. Juist nu ze een zomer lang campagne voeren waarbij je zeg maar twee halen voor anderhalf betalen voeren, is er een enorme stagnatie ontstaan in de bevoorrading. Volgens de brouwer zuipen we blijkbaar zoveel dat het niet meer aan te slepen valt. De ‘hallo’ keten beweert echter het tegendeel. Hallo Jumbo
Zij zeggen dat ze worden geboycot vanwege hun voordeel actie. De groene producent zou zich daarmee mengen in de totstandkoming van consumentenprijzen en dat is nou net verboden. Een anti-kartel regeltje dat zowel bij de Nederlandse wet als het alziende oog van de EU niet is toegestaan.

Nu is bij mij om de hoek alles blauw wat de klok slaat dus een leeg kratje is zo weer gevuld. En dat doet toch wel het één en ander vermoeden dat die gele keten wel eens gelijk kan hebben. Levensgrote advertenties moeten het publiek overtuigen van hun gelijk.
De brouwer is schuldig maar men moet vooral dat merk in blik of karton blijven kopen. Het goudgele vocht moet vloeien bij de superolifant. En nu komt het: insiders melden, althans volgens het artikel dat er al te lang is onderhandeld.

Ik krab eens over mijn steeds dunner wordende kruin. Redenerend vanuit het groene concern zou je kunnen denken dat de Brexit een spelletje was dat gewonnen is door een stel bejaarden. Misschien een nieuwe markt? Straks de opkropte biertjes met een dalende pond tegen een stijgende winst verkopen. Niet erg logisch. Anderzijds het weer draagt ook  niet echt bij tot een dorstige zomer dus dat is het ook niet. We zijn ook niet vertegenwoordigd op een groot toernooi en is er geen reden om tussen de oranje schuifdeuren ons helemaal klem te zuipen. Of is de schrik om het hart geslagen dat de banken dit keer wel in Italië op omvallen staan? De oudste van de klas moet even heel rap 14 miljard ophoesten en wat slechte kredieten lozen. Nee, ook niet. Aandelen in een brouwer is naar mijn idee geen slecht krediet. Dan is het dat de groene reus binnenkort heel verantwoordelijk de autosport een hart onder de riem gaat steken. De productie wordt gereserveerd voor al die bobo’s die straks met een flessenhals aan de mond in de pit-lane staan. Ook niet aannemelijk.

drunkagainZoals ik al zei, let op. Er is al te lang onderhandeld. Dat vertelt de ware aard van het conflict. Volgens de wet mag de leverancier zich niet bemoeien met prijsstellingen. De ‘hallo’ stunt te lang met het A-merk en wordt daar nu voor gestraft. Het krijgt geen kratjes meer. Afspraken, prijsbepalingen, kartelvorming.
Het mag allemaal niet maar het is zo langzamerhand meer regel dan uitzondering. Toezicht schiet aan alle kanten tekort. Evenzo in de zorg. We laten onze opvoeders de hele dag in pisluiers lopen zodat de incompetente bestuurder een verhoging kan afdwingen. In de voedingsindustrie is het al niet anders. Zij die deze multinationals hebben gemaakt worden nu de dupe van wie er een iets hogere marge mag incasseren.  Je moet wel een Europees rund zijn om niet te willen inzien dat de grote concerns altijd hun marges zullen beschermen en daarvoor zijn nou eenmaal afspraken nodig.

Ik open mijn laatste pijpje. Tijd om even naar die blauwe grutter op de hoek te gaan voor een nieuw partijtje. Nog net op tijd terug zie ik Voeckler worden ingerekend. Toch nog spanning. Een massa gevecht in een te nauw straatje doet het goed bij de kijkers. Valpartijtje, opengescheurde truitjes en ellebogen waar het bloed van af druipt. Spektakel met een goed potje bier. Heerlijk!

Delen
Korte Verhalen, Opinie

Verleden

Een reactie plaatsen

Tijdens de wandeling naar mijn vaste tafel in de kroeg op de hoek, kom ik Dirrek tegen. Het vluchteling jochie heeft zo langzamerhand mijn dagelijkse handelingen in zijn geheugen gegraveerd en weet precies wanneer ik mij waar bevind. En niet geheel onverdienstelijk voor hem want bij elke ontmoeting geef ik hem minstens een euro. Waarom weet ik niet, mogelijk is het iets van het afkopen van een schuldgevoel.

Op het moment dat ik hem de euro toestop gaan mijn gedachten uit naar de tegenwoordige jeugd. Wat voor toekomst hebben zij eigenlijk? En Dirrek in het bijzonder. Heen en weer geslingerd op de Egeïsche zee lijkt me geen voorbeeld voor een goed educatief programma. De kloof tussen wat hier al woont en de nieuwkomers, wordt de komende generaties niet meer gedicht en zal alleen maar leiden tot nog meer spanningen. Europa staat in brand, Erdogan regeert in Duitsland en provocerende protest liedjes worden verkozen boven klank en zuiverheid. Nog een geluk dat Australië het niet heeft gered want ik weet niet hoe ik Dirrek moet uitleggen dat het continent blijkbaar inmiddels binnen de Eurozone ligt.

imageZonder dat het we het weten zitten we midden in een al woekerende oorlog. We noemen het alleen niet zo omdat we na zoveel jaren van vrede alleen nog maar een beeld hebben van traditionele oorlogen. Cyberaanvallen, geïntegreerde terreurcellen, lange Marokkaanse- en Turkse armen die tot diep in Europa de wet voorschrijven, de gevechten zijn al jaren in volle gang. Maken drones het vliegverkeer al lastig, binnenkort maken zelfdenkende killer robots de orde op de grond uit. Het is wel duidelijk dat de politieke houdbaarheid van een verenigd Europa aan zijn uiterste datum is gekomen, zeker nu alles erop wijst dat de roep om een Brexit bewaarheid gaat worden. Een stel mislukte of uitgerangeerde politici die nog even voordat ze van het toneel vallen lustig graaien in de bodemloze begrotingston. Bezig met wetgeving die als betuttelend wordt ervaren, lopen ze hopeloos achter op de snel veranderende omstandigheden zodat het nodig wordt om de echte problemen af te kopen aan een megalomane oosterbuur.

In plaats van rechtsaf, de deur van het cafe in, loop ik door met mijn gedachten. Ik heb even geen zin in een biertje en lacherig gezellig doen. Dirrek ziet de gevolgen van mijn besluit en al snel staat hij weer aan mijn zijde. Ik kijk in zijn diep bruine ogen en zie een vorm van geluk. Verschoond van de ellende om ons heen zie ik dat het jochie op zijn manier gelukkig is. Hoe gelukkig waren wij toen ik zo oud was als hij? We wisten toen ook niets van de spanningen tussen Oost en West. Van de Cuba crises hadden we nog nooit gehoord en Vietnam was ver weg. De wereld was toen ook een vuurhaard maar dat besef kwam pas later.

Ik herinner mij een meisje van school. Een brok meid met lang blond haar dat op de een of andere manier een helse indruk op mij maakte. Verlegen als ik was durfde ik nooit enige toenadering te maken. Dirrek trekt nogmaals aan mijn broekspijp. Hij herinnert graag mensen als hij nog iets te goed heeft. Ik geef hem nog wat kleingeld en met een gelukkig gelaat gaat hij er van door. Geluk, dat was het gevoel wat ik had toen ik met dat meisje een keer mocht spelen.

Dan besef ik me dat er een gat zit in mijn herinneringen gedurende de middelbare school. Ik weet zeker dat zij daar ook was maar blijkbaar zijn die indrukken niet blijven hangen. Pas later via de lokale volleybal verenging zagen we elkaar af en toe weer eens. Althans, ik zag haar wel maar zij mij niet geloof ik. Zou ze veranderd zijn? Hoe zou het nu met haar zijn. Mogelijk dat het de leeftijd is maar de laatste tijd heb ik wel vaker van die hersenspinsels die mij terug voeren naar mijn jeugd. Was zij toen ook zo gelukkig als Dirrek ?

Keys to Happiness. Concept on Golden Keychain.Via de sociale media duurt het niet lang om haar te vinden. De eerste foto’s geven aan dat ze niet erg veel is veranderd. Zou ik het durven om direct contact te maken?

Het eerste antwoord laat niet lang op zich wachten en is bovendien positief en aanmoedigend. Langzaam delen we stukjes van onze vervlogen jaren. Er is veel bij te praten en zeker zo veel veranderd in haar alsook mijn leven. Maar ik vind het prima. Misschien krijg ik wel vroeg het stempel oud. De hang naar vroeger is een feit. Even weg uit de hedendaagse problematiek en leven in het gelukkige verleden, ook al is het maar een paar minuten. Dank dat je me dat wil geven.

Delen